Ongeloferoos

Taartenbakker, ijsjesschepper, communicatie studente, blogger, freelancer, verliefd, tante

[ongeloferoos]

We doen het allemaal, prosumptie

Eindelijk, het laatste onderdeel van mijn verhaal, waar ik mijn gevormde visie op wereldbeschouwing kan meedelen en een link kan leggen met het boek De Wereld van Sofie, dat ik de afgelopen zeven weken gelezen heb.

Er bestond eigenlijk een tweedeling in mijn verhalen, met een deel over moderne en een deel over postmoderne filosofie. Tijdens het schrijven merk ik dat ik meer heb met postmoderne filosofie, misschien heb jij dat ook zo ervaren tijdens het lezen. Die wereld kennen wij natuurlijk meer en persoonlijk kan ik zeggen dat het cultuurrelativisme, commercialisering, de consumptiemaatschappij en pluralisme thema’s zijn waar ik mij goed in kan vinden. Er is nog een thema dat ik met jou wil behandelen.

Van een consumptieminded naar een prosumtieminded samenleving, waar iedereen zich ergens bevindt tussen amateuristisch, semi-pro en professioneel te werk gaan. Iedereen wordt gedreven en gestimuleerd om in zijn of haar eigen behoeften te voorzien. De maatschappij ondersteunt dit idee en de ondernemers laten ons een scala aan mogelijkheden zien. Alles wat we in de schappen vinden draagt bij aan het zelf produceren, prosumptie dus. Allerlei keukenrobots bestaan, zodat je een eigen bakkerij kan beginnen, fotomateriaal is er in overvloed, zodat iedereen semi-pro foto’s kan maken en ontwikkelen en iedereen heeft tegenwoordig een eigen computer of laptop, zodat je eigen content kan creëren (of dit nu online of offline is). Iedereen is tegenwoordig verantwoordelijk voor eigen producten en ik doe er dan ook graag aan mee. Mijn huis is een verzameling van bakspullen, techniek en fotografie, een georganiseerde chaos waar ik mijn creatieve monster kan vrijlaten. De samenleving waarin we nu leven discrimineert naar mijn mening niet, alleen misschien door de prijzen. Iedere idioot kan foto’s maken en films downloaden en het is aan jou om in je eigen behoeften te voorzien. Een slimme maatschappij, waar service en DIY (Do It Yourself) voorop staat.

Even terug naar de algemene filosofie, ik wilde namelijk mijn visie op wereldbeschouwing vormen in de afgelopen weken en ik hoop dat jullie er ook iets van meegekregen hebben.

Het boek De Wereld van Sofie heeft mij een beetje geholpen met het formuleren van mijn visie Ik kan me herinneren dat ik het boek wilde lezen toen ik dertien jaar was, maar niet alle termen begreep. Het boek gaat over Sofie Amundsen, een nieuwsgierig meisje van veertien jaar. Haar vader is schipper en dus maandenlang weg, haar moeder werkt hard, dus Sofie is vaak alleen thuis. Op een dag vindt ze een pakketje in de brievenbus, waarop staat dat zij een filosofiecursus krijgt. Via de post krijgt ze elke dag dikke pakketten waarin alle belangrijke filosofen aan bod komen. Telkens krijgt ze een paar (levens)vragen die ze probeert te beantwoorden. De nieuwsgierigheid van een jong meisje komt goed naar voren in dit boek en het vraagstuk ‘wie ben ik’ staat centraal. Ze wordt uitgedaagd om over dingen na te denken waar ze nog nooit over nagedacht heeft. Op een gegeven moment zijn er in het boek drie verhaallijnen, eentje over Sofie en haar filosofiecursus, eentje over Hilde Möller Knag (een meisje voor wie uiteindelijk het filosofieboek is) en eentje waarin Alberto Knox (de filosofieleraar) met Sofie vlucht voor het einde van het boek. Dit is in grote lijnen het verhaal.

Het boek spoort naar mijn mening aan tot zelf nadenken, ook al ben ik nu ouder dan Sofie, ik heb nooit de tijd genomen om na te denken over bepaalde vraagstukken. Het is daarom voor alle leeftijden, dan bedoel ik vanaf twaalf jaar tot tachtig jaar, iedereen kan hierin iets interessants vinden en zelf filosoferen, ik denk wel dat het pas vanaf veertien jaar zo diepgaand geschreven kan worden als in dit boek, anders is het niet begrijpelijk. Ik zie de wereld nu in een nieuw daglicht, soms ben ik me ervan bewust dat ik aan de natuurfilosofen denk of aan het postmodernisme. Ik raad zeker aan om dit boek te lezen, al is het alleen om te begrijpen waar ik het over heb, om het zelf te ervaren (om de link met prosumptie te leggen).

Terug naar mijn wereldbeschouwing, ik zie de wereld als een enorme ervaring, waar iedereen op zijn eigen manier kiest om mee te doen aan die ervaring, om alle potentie uit de wereld te trekken. Deels is de wereld hyperreality, met het creëren van behoeftes en verlangens. Ook verandert de wereld naar mijn mening continu, omdat men meer en meer probeert zelf na te denken, omdat men meer en meer wil kiezen, ervaren en beleven. Men wil graag ergens deel van zijn en de wereld zoals hij nu is, geeft je de mogelijkheid om hier deel van uit te maken. De verschillende culturen zijn ingebed over de hele wereld, iedereen denkt volgens de pluralistische denkwijze en accepteert (over het algemeen) dit bestaan van verschillende overtuigingen. De een meer dan de ander natuurlijk. Er is een algemeen protocol over wat goed is, wat kwaad is, wat mooi is en wat juist is, deels door religie bepaald en gedreven, deels door mens eigen mening. Het individu wordt meer en meer een individu, alhoewel elk individu weer onderdeel is van een subgroep en die weer van een groep en die uit een cultuur komt etc., etc. Onze identiteit ontlenen wij aan karakteristieken, persoonlijkheid, keuzes op het gebied van producten en merken, vrienden en familie, beroep, religiekeuze, cultuur, schoolkeuze en op het gebied van prosumptie. Wat wij zelf produceren is wie wij zijn. Met deze gedachte wil ik mijn miniverhaal afsluiten.

Veel succes met je verdere zoektocht naar antwoorden!

[ongeloferoos]

Wat is waar?

Pluralisme is een leer waarin men verschillende overtuigingen als uitgangspunt neemt voor het verklaren van filosofische vraagstukken. Mijn vorige verhaal ging over de postmoderne consumptiecultuur en het pluralisme. Dit laatste onderwerp kent nog een paar trends die ik graag met jullie wil bespreken.

Dematerialisering is een proces dat veel meer gericht is op het aanbieden van diensten en service, in plaats van zomaar de verkoop van producten. Mensen leven in een experience economy, waar je zoveel mogelijk wil ervaren. Door de moderne technologieën breekt er een nieuw tijdperk aan, waarin het gaat om being digital en waarin het fysieke steeds minder belangrijk wordt. In wezen ontstaat er een prijzenoorlog, eentje waarbij de prijs niet tot stand komt door de fysieke eigenschappen van het product (afbeelding, hoes, drukkosten, etc.), maar juist door populariteit, nieuwigheid en eventuele rechten op deze producten (denk aan merken als Apple). Productiekosten komen meer en meer op de achtergrond te liggen en wat moeten wij als experience consumers daar nou van vinden? Iedereen heeft natuurlijk andere voorkeuren en kiest daarop zijn producten (en merken) uit, ik vind het bijvoorbeeld belangrijk dat mijn kleren geen echt bont bevatten en niet gemaakt worden door kinderhanden. Een vrij algemeen fenomeen, vind ik.

De economie verandert dus, deze ontwikkeling vond eerder plaats van een agrarische naar een industriële samenleving . Nu verschuift de boel weer, van een industriële samenleving naar een dienstverlenende, waarbij materiële goederen minder belangrijk zijn dan immateriële diensten.

Joseph Pine en James Gilmore beschrijven een mooie grafiek aan de hand van de Experience Economy, stel je hebt trek in koffie, het product is dan koffiebonen, in producten wordt dit vertaald als verpakte koffie, de service hierbij is versgezette Koffie en als experience kan je dan bij Starbucks of Coffee Company terecht. Wij kiezen voor de ervaring en zijn bereid hiervoor te betalen. Een apart verschijnsel, vind je niet?

Ook Naomi Klein heeft een interessante theorie over merken en bedrijven. Zij stelt dat merken helemaal niet nieuw zijn, maar dat hun primaire rol van productverkoop verschuift naar branding en het creëren van een corporate identity. Er wordt voor de consument een wereld gecreëerd waar hij of zij zichzelf niet zonder het product kan zien, maar is dat ook zo?

Nu de andere trend, die eigenlijk samenhangt met de voorgaande alinea. Die wereld, waarin jij jezelf met dat product van dat ene merk ziet, hoe lang bestaat die wereld al? Bedrijven en merken ontwikkelen die wereld, die behoefte voor jou. De Hollywood-industrie leeft van dit soort beloften, behoeften en werelden, die zij zelf creëren. Hyperreality wordt dit genoemd, de wereld zoals we zien is (deels) niet echt, maar wordt aantrekkelijker gemaakt om een berg aan redenen; om meer producten te verkopen, om groter te zijn dan een ander merk, doordat de behoefte om even te ontsnappen aan de realiteit bestaat, door het creëren van nieuwe behoeften en hierop in te spelen. Het valt zo gek niet te bedenken, onderstaand fragment is over Las Vegas, je kent ’t wel. Waar dromen uitkomen… Hyperreality…

[ongeloferoos]

Postmoderne consumptie

Het verhaal van vorige week legde de basis uit van postmoderne consumptie, weet je het nog? Mens ging van productie- naar consumptie, waarbij de consument zelf producten en diensten van over de hele wereld kiest om in de eigen behoeftes te voorzien. In feite was dat een van de eerste verschijnsels van de kapitalistische maatschappij en cultuur.

Het grote verschil in de productie- en consumptiemaatschappij zit ‘m vooral in de live2work-motivatie en de work2live-motivatie, waar productie eerst werd gezien als motor en essentie voor vooruitgang, wordt de consument nu gezien als toonbeeld van vrijheid en keuze. Productie wordt bepalend voor consumptie en dit wordt gestuurd en gestimuleerd door de samenleving door het aanbieden van allerlei producten die het mogelijk maken om zelf in behoeften te voorzien.

Een van de trends binnen postmoderne consumptie is pluralisme, in de filosofie staat pluralisme voor het erkennen en accepteren van verschillende overtuigingen en die als uitgangspunt nemen om dingen te verklaren. Van postmodern naar pluralisme leidt tot drie vragen: wat is goed?, wat is mooi? wat is waar?. In de postmoderne filosofie wordt hier amper antwoord op gegeven, de moderne filosoof Kant doet een poging tot antwoorden.

De consumptiecultuur is eigenlijk een anything goes culture. Alles kan en mag en dit is terug te zien in je eigen lifestyle. Kies, mix en koop je eigen lifestyle bij elkaar en bind je hierbij niet aan allerlei tradities, stijlen of religie. Eclecticisme is de term voor het combineren van kenmerken van verschillende stijlen. Ook het cultuurrelativisme ontstaat, het Einde van Het Grote Verhaal is in zicht en Meerdere Verhalen kunnen Naast Elkaar Bestaan. Dit idee leidt tot het maatschappelijke proces pluralismering, er ontstaat ruimte voor een variëteit aan levensstijlen, die kunnen veranderen met de dag.

“Pluralisme zorgt voor pluriformiteit van aanbod en culturen.”

Deze stelling is – volgens mij – op twee manieren te bekijken. Enerzijds levert pluralisme inderdaad een verscheidenheid aan culturen, producten, diensten en aanbod op, maar anderzijds ontstaan er allerlei gecategoriseerde producten, die voor bepaalde culture zijn gemaakt. Er ontstaan meerdere culturen met subculturen. We proberen allemaal om andere culturen te begrijpen, in plaats van het simpelweg beoordelen van culturen naar zelfgestelde normen en waarden, plaatsen we de cultuur in die context.

Het idee van de consumptiemaatschappij vind ik geweldig en ik zie de evolutie van consumptiemaatschappij in prosumptie als één, de verschillen zijn klein en zijn geleidelijk. Aan de prosumptie doe ik dan ook keihard mee, zelf produceer ik foto’s, mijn eigen fotobewerking, het bakken van taarten en koekjes, het koken van allerlei wereldgerechten, het organiseren van eigen mini-evenementen als verjaardagen, dinerfeesten en themafeesten en het zelf creëren van content. Meer daarover in mijn laatste verhaal, volgende week komen de andere trends van pluralisme aan bod; dematerialisering en hyperreality.

[ongeloferoos]

Van productie naar consumptie

De afgelopen jaren laten ons zien dat de mens langzaam maar zeker van een productie- naar een consumptiemaatschappij gaat. De trend commercialisering heeft hier zeker mee te maken. Herinner je de identiteitsbepaler “wat doet u?” nog? Nu is ook de manier van vrije tijdsbesteding en consumptie een maatstaaf voor het bepalen van identiteit.

De productiemaatschappij verandert en krijgt een visie voor de ideale productiewereld, waarin productiegroei en vooruitgang centraal staan. Productiegroei wordt als mogelijkheid gebruikt om de schaarste tegen te gaan, de achterliggende gedachte hierbij is ‘als we maar genoeg produceren, kan iedereen in zijn natuurlijke behoefte voorzien’. Marx en Baudrillard zijn filosofen die beiden verschillende meningen hebben over de productivist bias, waarbij alles gezien wordt vanuit het perspectief van productie en productiviteit.

Marx ziet productie als de essentie en de draaiende motor voor de moderne samenleving. Baudrillard gelooft dat iedereen kan reflecteren en zichzelf kan positioneren door de vorm van productie die bij hem past, het is een ultieme dimensie van waarden en eigen mening. Uiteindelijk zijn we van een productiemaatschappij naar een consumer society gegaan, wat betekent dit?

Een consumer society is een samenleving waarin het bezit en het gebruik van goederen en diensten het belangrijkste culturele doel is. Het wordt gezien als de kortste route naar individueel geluk, status en nationaal succes. Als succes leidt tot welvaart en ons kan helpen om statusverhogende goederen te kopen, worden de goederen zelf statusverhogend. Baudrillard was verantwoordelijk voor deze samenleving, die opkwam vanaf de jaren ’70. De wetenschappelijke interesse resulteert in consumentengedrag en consumptiecultuur.

“You are what you consume, you are the things you consume.”

Zoals bovenstaande quote impliceert, ontleent men hun identiteit aan goederen en diensten, ook de lifestyle wordt bepaald door goederen en diensten. En andersom, door het consumeren van bepaalde producten kiezen mensen voor een levensstijl, maar de levensstijl draagt ook bij aan het consumeren van bepaalde producten. The consumer becomes a hero. Liberalen zien het zo: mensen mogen actief hun eigen leven bepalen. De economie groeit en bloeit dankzij de consumptiemaatschappij.

Consumptie wordt een oneindig verlangen, de consument wil allerlei soorten producten gebruiken en de stimulans ligt bij de winkels. Verschillende culturen komen samen, van over de hele wereld. Postmoderne consumptie komt op, waar in mijn volgende verhalen verschillende trends van worden behandeld. Men wil telkens nieuwe producten, diensten en heeft telkens nieuwe behoeften. Zelf willen we altijd alles, met veelal hetzelfde doel, beleven. Het kopen en gebruiken van producten leidt tot een hele belevenis, een happening, waarin behoefte en succes de sleutel is. Behoeften die naar mijn idee deels gecreëerd worden door de maatschappij, marketing en ondernemers onder het motto: the system needs it…

[ongeloferoos]

Een groter geheel of individueel?

Het liefst denken wij dat wij als individu uniek zijn, dat wij verantwoordelijk zijn voor onze eigen keuzes en dat wij ons niet laten beïnvloeden door maatschappelijke issues, als reclame, saamhorigheid en cultuur.

Zijn individuen écht individuen of zijn we deel van een groter geheel? Zijn wij in staat om zelf keuzes te maken gebaseerd op ons eigen kennen en kunnen of worden we gestuurd door onze maatschappij? Het moderne individu kent veel tegenstellingen met het traditionele individu, opvallend vind ik dat de afgelopen jaren een verschuiving heeft plaatsgevonden van collectiviteit naar individuele identiteit en dat men nu beschikt over een scala aan grootschalige anonieme relaties, die wij als individu als intiem zien.

Durkheim stelde dat het moderne individu ‘last heeft van vrijheid’, dit in de zin van het ontlenen van de eigen identiteit. Ik denk dat het individu nu over zoveel keuzes en mensen beschikt, dat een eigen identiteit moeilijk te ontlenen is aan jezelf. Weber is drastischer is zijn uitspraak over het moderne individu: “wetenschap en bureaucratie kerkert individuen, het sluit het op in een ‘ijzeren kooi’”.

Je zou de ijzeren kooi als de samenleving kunnen zien, hierdoor is het individu meer een weerspiegeling van de keuzes op basis van overheidsdiensten dan het maken van eigen keuzes. Erich Fromm beschrijft drie vluchtwegen voor het individu, namelijk autoritarisme, destructivisme en automatisch conformisme. De link wordt hierbij gelegd met Marx en Freud. Het individu heeft een sterke neiging tot antidemocratische overtuigingen en gedragingen. Naar mijn visie klopt dit niet, een extreme zo gericht op vluchtwegen voor het individu gaat mij veel te ver.

De link hierboven laat zien dat we allemaal individuen zijn, maar is dat wel zo?...

Ik wil graag geloven dat men verantwoordelijk is voor zijn of haar eigen keuzes en dat de identiteit volledig ontleent wordt aan het “ik”, maar ik denk dat de huidige maatschappij de individuen steeds meer in de hoek duwt van identiteitontlening aan merken, voorkeuren en vrije tijd. Ik sluit mij graag aan bij de cultuuroptimisten, die zich richten op zelfontplooiing van het individu, die de nadruk leggen op het bewust zelf kunnen beslissen, het kiezen voor en leiden van een opwindend leven, om persoonlijke doelen na te streven en in het kader van zelfontplooiing, zich op persoonlijk niveau te ontwikkelen. Hierbij kan ik al wat verklappen over pluralisme, waar ik het in mijn vijfde verhaal over ga hebben, men legt de focus op “hoe overleven wij de vrijheid?”. De vrijheid wordt deels geuit in technologisering, de invloed die techniek heeft op mens en maatschappij. Techniek stuurt de maatschappij en schept een nieuwe cultuur, want ook al staan mensen neutraal tegenover techniek, dan nog moet het gebruik in acht genomen worden om een mening aan te nemen: "guns are neutral and it’s up to how we use them whether it would be 'good or bad'" (Green, 2001).

 Giddens stelt dat men het kiezen van een levensstijl een luxegoed kan vinden, maar uiteindelijk kiest iedereen een levensstijl, waaraan wij onze identiteit ontlenen. Net als alle keuzes die wij maken deels bepalen hoe we zijn zoals we zijn en wie we zijn.

 “We have no choice, but to choose – Giddens”

Over individualisering kan ik nog hoofdstukken volschrijven, maar toch wil ik het hierbij laten. In het volgende verhaal wil ik het hebben over het ontstaan van allerlei markten en waarom alles te koop is.

[ongeloferoos]

Over zelf nadenken

Elke dag nemen we een berg aan informatie en indrukken op. De wereld op zich is al een flink geheel om te verwerken, hoe kunnen we dit makkelijker maken voor onszelf? Ieder mens is continu op zoek naar denkbeeldige dozen, kleine categorieën, waarin ze al die indrukken kunnen stoppen.

Dat categoriseren wordt rationalisering genoemd, men wenst te geloven dat de werkelijkheid een geheel is doordat verschijnselen te categoriseren zijn. De wereldbeschouwing is voor iedereen anders, maar rationaliseren doet iedereen, bewust of onbewust. Doordat men denkbeeldige dozen vol stopt met informatie, probeert men de wereld begrijpelijk en inzichtelijk te maken.

Vanaf de 16e eeuw komt de wetenschap en de waarde van de rede op om de wereld (en de werkelijkheid) te verklaren. Giddens en Beck vonden dat iedereen reflexieve rationaliteit bezit, dat er bepaalde systemen zijn om je te helpen bij het maken van keuzes. Max Weber ziet de secularisering op gang komen, het onttoveren van het wereldbeeld als traditioneel goed, het ontkerkelijken van de cultuur en mens.

“Niets is vanzelfsprekend, alles wat we doen is continue reflectie” – Giddens en Beck

Er ontstond een vervolg op de  traditionele wereldbeschouwing, waarin mythes, bijgeloof en religie kernbegrippen waren, de moderne wereldbeschouwing, wat leidde tot onttovering en het perspectief van de wetenschap en rede. Vanuit beide standpunten wilde men de wereld beschouwen. Naar mijn mening kijkt iedereen anders naar de wereld en zijn de grenzen van traditioneel en modern vaag.

Mijn wereldbeeld komt tot stand vanuit beide richtingen, ik geloof dat de wereld een magische plek is, waar mythe een rol speelt en aan de andere kant geloof ik dat jouw wereld is zoals jij hem zelf schetst. Ik geloof dat je eigen keuzes invloed hebben op jouw wereldbeeld en dat het een continuüm is van verschillende normen en waarden. De wereld waarin ik leef bepaalt ook deels hoe ik de dingen doe zoals ik ze doe. De huidige wereld is deels verantwoordelijk voor mijn keuzes, maar andersom kunnen mijn keuzes ook bepalen hoe de wereld in mijn ogen eruit komt te zien.

Mijn wereldbeeld verschuift nog wekelijks een beetje, ik ben me ervan bewust dat de wereld is zoals hij is en dat de filosofische thema’s zeker invloed hebben op de verschuiving van mijn wereldbeeld. De volgende blog vertel ik iets meer over mijn wereld en komt de individualisering samen met de technologisering naar voren.

[ongeloferoos]

Le Casino @ Monaco!

[ongeloferoos]

Mijn eigen kijk...

“The Killers - This is the World that we live in, I still want something real”

De wereld waarin we leven lijkt steeds complexer te worden, maar ook steeds simpeler. Een tegenstelling waar ik van houd, een tegenstelling waar ik iets mee kan. Bijna ieder mens heeft een snelle levensstijl ontwikkeld, waardoor er haast niet meer wordt stilgestaan. Letterlijk en figuurlijk, weinig mensen nemen nog de tijd om letterlijk stil te staan en na te denken over de vragen ‘waar ben ik nu eigenlijk mee bezig?’, ‘wat doet iemand aan de andere kant van de wereld op dit moment?’ en ‘in welke wereld leven wij nu eigenlijk?’. Met Mijn Eigen Kijk wil ik omschrijven wat de huidige wereld voor mij betekent en wil ik jullie meenemen in mijn verhaal. 

Mijn volgende blogs zullen je meenemen in de wereld van de filosofie en elke week een ander thema behandelen. De thema’s zijn achtereenvolgens rationalisering en secularisering, individualisering en technologisering, commercialisering en globalisering, pluralisme, fragmentatie en individuele levensstijl, dematerialisering, hyperrealiteit en het belang van merkimago en ik wil afsluiten met prosumptie, tussen consument en producent. Ook heb ik de afgelopen weken het boek De Wereld van Sohie gelezen en in mijn laatste blog geef ik een korte recensie.

http://www.youtube.com/watch?v=ClN3iNjeRVw

Filosofie en sociologie, ruime begrippen waar ik in eerste instantie niks mee dacht te hebben. Tot ik een college volgde over dit vak en het voor mij helder als een ijsblokje werd dat het wereldbeeld continu weerlegd kan worden, op verschillende manieren geïnterpreteerd en uiteindelijk geïmplementeerd kan worden in de samenleving. En hoe leuk is dat om dat zelf te doen?!

Filosofie kan wat dromerig en zweverig klinken, maar in wezen valt het allemaal wel mee. Als je kijkt naar de persoon erachter, kijk je recht in de ogen van een down to earth persoon. Hoewel ik erg van dromen houd, zo ben ik dol op de modernisering, digitalisering en nog een hoop andere –erings, maar stiekem ben ik benieuwd naar vroegere tijden. De jaren ’50, ’60, leven in de Gouden Eeuw, de Middeleeuwen,wat zou ik graag naar die tijden reizen om met eigen ogen te zien hoe men toen leefde. Hoe mensen keuzes maken en hoe mensen op dat moment hun eigen kijk op de wereld hebben. Daarentegen besef ik heel goed dat men (inclusief onszelf) niet nadenken over het wereldbeeld en de wereld, we hebben er geen tijd voor of we maken geen tijd vrij. Er zitten immers maar 24 uur in een dag, dan is er toch geen tijd om na te denken over hoe de wereld eruitziet? Waarom zou je de tijd nemen om in een stoel te zitten (of in de trein te staan of op een bankje te liggen, afijn, je snapt het wel) en te filosoferen over de wereld waarin we leven, over wat voor mens je bent, als je het allemaal ook echt kan meemaken? The Killers zingen het zo mooi: This is the world that we live in, I still want something real.

[ongeloferoos]

"Geniet altijd maximaal!"

Rudolph van Veen