We doen het allemaal, prosumptie
Eindelijk, het laatste onderdeel van mijn verhaal, waar ik mijn gevormde visie op wereldbeschouwing kan meedelen en een link kan leggen met het boek De Wereld van Sofie, dat ik de afgelopen zeven weken gelezen heb.
Er bestond eigenlijk een tweedeling in mijn verhalen, met een deel over moderne en een deel over postmoderne filosofie. Tijdens het schrijven merk ik dat ik meer heb met postmoderne filosofie, misschien heb jij dat ook zo ervaren tijdens het lezen. Die wereld kennen wij natuurlijk meer en persoonlijk kan ik zeggen dat het cultuurrelativisme, commercialisering, de consumptiemaatschappij en pluralisme thema’s zijn waar ik mij goed in kan vinden. Er is nog een thema dat ik met jou wil behandelen.
Van een consumptieminded naar een prosumtieminded samenleving, waar iedereen zich ergens bevindt tussen amateuristisch, semi-pro en professioneel te werk gaan. Iedereen wordt gedreven en gestimuleerd om in zijn of haar eigen behoeften te voorzien. De maatschappij ondersteunt dit idee en de ondernemers laten ons een scala aan mogelijkheden zien. Alles wat we in de schappen vinden draagt bij aan het zelf produceren, prosumptie dus. Allerlei keukenrobots bestaan, zodat je een eigen bakkerij kan beginnen, fotomateriaal is er in overvloed, zodat iedereen semi-pro foto’s kan maken en ontwikkelen en iedereen heeft tegenwoordig een eigen computer of laptop, zodat je eigen content kan creëren (of dit nu online of offline is). Iedereen is tegenwoordig verantwoordelijk voor eigen producten en ik doe er dan ook graag aan mee. Mijn huis is een verzameling van bakspullen, techniek en fotografie, een georganiseerde chaos waar ik mijn creatieve monster kan vrijlaten. De samenleving waarin we nu leven discrimineert naar mijn mening niet, alleen misschien door de prijzen. Iedere idioot kan foto’s maken en films downloaden en het is aan jou om in je eigen behoeften te voorzien. Een slimme maatschappij, waar service en DIY (Do It Yourself) voorop staat.
Even terug naar de algemene filosofie, ik wilde namelijk mijn visie op wereldbeschouwing vormen in de afgelopen weken en ik hoop dat jullie er ook iets van meegekregen hebben.
Het boek De Wereld van Sofie heeft mij een beetje geholpen met het formuleren van mijn visie Ik kan me herinneren dat ik het boek wilde lezen toen ik dertien jaar was, maar niet alle termen begreep. Het boek gaat over Sofie Amundsen, een nieuwsgierig meisje van veertien jaar. Haar vader is schipper en dus maandenlang weg, haar moeder werkt hard, dus Sofie is vaak alleen thuis. Op een dag vindt ze een pakketje in de brievenbus, waarop staat dat zij een filosofiecursus krijgt. Via de post krijgt ze elke dag dikke pakketten waarin alle belangrijke filosofen aan bod komen. Telkens krijgt ze een paar (levens)vragen die ze probeert te beantwoorden. De nieuwsgierigheid van een jong meisje komt goed naar voren in dit boek en het vraagstuk ‘wie ben ik’ staat centraal. Ze wordt uitgedaagd om over dingen na te denken waar ze nog nooit over nagedacht heeft. Op een gegeven moment zijn er in het boek drie verhaallijnen, eentje over Sofie en haar filosofiecursus, eentje over Hilde Möller Knag (een meisje voor wie uiteindelijk het filosofieboek is) en eentje waarin Alberto Knox (de filosofieleraar) met Sofie vlucht voor het einde van het boek. Dit is in grote lijnen het verhaal.
Het boek spoort naar mijn mening aan tot zelf nadenken, ook al ben ik nu ouder dan Sofie, ik heb nooit de tijd genomen om na te denken over bepaalde vraagstukken. Het is daarom voor alle leeftijden, dan bedoel ik vanaf twaalf jaar tot tachtig jaar, iedereen kan hierin iets interessants vinden en zelf filosoferen, ik denk wel dat het pas vanaf veertien jaar zo diepgaand geschreven kan worden als in dit boek, anders is het niet begrijpelijk. Ik zie de wereld nu in een nieuw daglicht, soms ben ik me ervan bewust dat ik aan de natuurfilosofen denk of aan het postmodernisme. Ik raad zeker aan om dit boek te lezen, al is het alleen om te begrijpen waar ik het over heb, om het zelf te ervaren (om de link met prosumptie te leggen).
Terug naar mijn wereldbeschouwing, ik zie de wereld als een enorme ervaring, waar iedereen op zijn eigen manier kiest om mee te doen aan die ervaring, om alle potentie uit de wereld te trekken. Deels is de wereld hyperreality, met het creëren van behoeftes en verlangens. Ook verandert de wereld naar mijn mening continu, omdat men meer en meer probeert zelf na te denken, omdat men meer en meer wil kiezen, ervaren en beleven. Men wil graag ergens deel van zijn en de wereld zoals hij nu is, geeft je de mogelijkheid om hier deel van uit te maken. De verschillende culturen zijn ingebed over de hele wereld, iedereen denkt volgens de pluralistische denkwijze en accepteert (over het algemeen) dit bestaan van verschillende overtuigingen. De een meer dan de ander natuurlijk. Er is een algemeen protocol over wat goed is, wat kwaad is, wat mooi is en wat juist is, deels door religie bepaald en gedreven, deels door mens eigen mening. Het individu wordt meer en meer een individu, alhoewel elk individu weer onderdeel is van een subgroep en die weer van een groep en die uit een cultuur komt etc., etc. Onze identiteit ontlenen wij aan karakteristieken, persoonlijkheid, keuzes op het gebied van producten en merken, vrienden en familie, beroep, religiekeuze, cultuur, schoolkeuze en op het gebied van prosumptie. Wat wij zelf produceren is wie wij zijn. Met deze gedachte wil ik mijn miniverhaal afsluiten.
Veel succes met je verdere zoektocht naar antwoorden!
















