SenyorMK: Beyond Limits! Expansion of Imagination

writing is my passion and its my world. writing is being in the world with existence. writing is the getting out with freedom and worth living for.

[senyormyungki]

Hindi ako naging halimaw

May mga taong hindi naman isinilang na masama. Napagod lang. Paulit-ulit. Hanggang may parte sa kanilang namatay habang buhay pa sila. Si Elian ay lumaking sanay magpanggap na okay. Tahimik na bata. Matalino. Mabait. May pangarap. Yung tipong lagi sinasabihan ng: “Ang laki ng potential mo.” Pero walang nakapansin na habang tumatanda siya, unti-unti rin siyang nauubos. Hindi dahil mahina siya. Kundi dahil minsan, may mga batang lumalaki na walang masasandalan kundi sarili nila. At nakakapagod maging sariling magulang habang bata ka pa. Tinapos niya ang pag-aaral. Lumaban. Nagtrabaho. Sinubukang maging “successful.” Pero may mga sugat na hindi naaayos ng diploma. May mga lungkot na hindi natatabunan ng sweldo. At may mga tao na sobrang tagal naging matatag… hanggang isang araw, bigla na lang silang bumigay. Tahimik. Walang warning. Parang gusaling mukhang matibay sa labas pero inaanay na pala sa loob. Nagsimula sa maliliit na pagtakas. Puyat. bisyo. Mga bagay na nagbibigay ng ilang oras na katahimikan sa utak niyang pagod na pagod nang mabuhay. Hanggang sa isang araw, hindi na niya kontrolado ang sarili niya. At ang masakit? Kapag nalulunod ka na, saka biglang nagiging eksperto ang lahat sa paghusga sayo. Hanggang dumating ang araw na nahuli siya. Nakulong. At doon niya unang naramdaman yung klase ng lamig na hindi galing sa hangin. Kundi galing sa realidad na: tuloy ang mundo kahit wasak ka na. Habang nasa loob siya: may mga kaibigan na biglang nawala. May pamilyang hindi alam paano siya haharapin. May mga pangarap na parang unti-unting nililibing habang gising siya. At gabi-gabi, paulit-ulit niyang tinatanong sarili niya: “Tapos na ba buhay ko?” Pagkalabas niya, mas mahirap pala ang totoong laban. Dahil ang kulungan, may pader. Pero ang stigma? Sumasama kahit saan ka pumunta. Walang gustong tumanggap. Walang gustong maniwala na kaya mo pang magbago. Parang habang buhay ka nang may marka sa noo. At doon nagsimulang mamatay ang tingin niya sa sarili niya. Unti-unti. Tahimik. Mapanira. Dumating ang depression. Yung klase ng lungkot na hindi dramatic. Hindi maingay. Yung tipong gigising ka lang tapos pagod ka na agad mabuhay. At habang sinusubukan niyang bumangon… mas lalo siyang sinubok ng buhay. Nawala ang nanay niya. Yung isang taong iniisip niyang maaabutan niya balang araw kapag okay na siya. Hindi niya naabutan. At may parte sa kanya na parang tuluyang nabasag noon. Doon siya nagsimulang magalit sa mundo. Sa sistema. Sa mga taong privileged. Sa hustisyang parang mas mabigat sa mahirap kaysa mayaman. At minsan, naiisip niyang maging halimaw na lang din. Tutal: ang dami naman nang masasamang tao sa mundo. Bakit pa siya magpapakabuti? Pero isang gabi, habang mag-isa siyang umiiyak sa kwartong halos wala nang laman… may narealize siya. Kung magiging halimaw din siya, eh di nanalo na lahat ng sakit na dumaan sa buhay niya. At ayaw niyang matapos ang kwento niya bilang isa pang taong nasira at nangwasak na rin ng iba. Kaya dahan-dahan siyang lumaban ulit. Hindi parang pelikula. Walang dramatic background music. Walang instant redemption. Yung totoong klase ng pagbangon: nakakahiya. mabagal. nakakapagod. Isang araw umiiyak. Isang araw lumalaban. Isang araw natutukso bumalik sa bisyo. Isang araw sinusubukan ulit maging maayos. Hanggang sa unti-unti niyang natutunan: ang tunay na lakas pala ay hindi yung hindi ka nasira. Kundi yung nasira ka na… pero pinili mo pa ring hindi manira ng iba. At ngayon, kapag may nakakakita sa kanyang kalmado, mabait, o may wisdom magsalita… hindi nila alam kung ilang beses niya muntik piliing mawala na lang. Hindi nila alam kung ilang gabi siyang nakikipaglaban sa sarili niyang isip. Hindi nila alam na ang kabaitan niya ngayon ay hindi dahil inosente siya. Kundi dahil nakita niya kung gaano kadilim ang mundo… at pinili niyang huwag nang dumagdag pa doon. May mga taong hindi naging bayani dahil madali ang buhay. Naging mabuti sila dahil alam nila kung gaano kasakit mabuhay sa mundong walang awa. At ayaw nilang iparamdam iyon sa iba.

[senyormyungki]

Book 1 - Collision Course (Complete Chapters)

“Hindi kita hinahabol. Pero bakit parang hinihila mo ‘ko?”— Collision Course (Book 1)

BL • TEXTING • SLOW BURN • 18+📌 https://www.patreon.com/cw/AArnie/collections

[senyormyungki]

Collision Course — Book 1 (Complete)

This started as fiction. Somewhere along the way, it became a love letter to my old self. Collision Course is a slow-burn BL about timing, restraint, and the quiet pain of almost choosing each other. No labels. No rushing. Just two people circling what they’re afraid to name. Book 1 is now complete and available on Patreon. If you like: — slow burn — mutual pining — closeted tension — almost-love that hurts more than breakups You might feel seen here. 🔗 Read Book 1 (Complete Collection): https://www.patreon.com/collection/1916952?utm_campaign=collectionshare_creator&utm_content=android_share

[senyormyungki]

Collision Course: Chapter 30 - The Birthday Party

Chapter 30 – The Birthday Party

AJ POV Bago pa man dumating ang mga tao, may katahimikan munang bumalot sa bahay. Hindi ‘yung nakakabingi— kundi ‘yung katahimikang may hinihintay. Nasa kusina ako, naka-white T-shirt, may hawak na baso ng tubig kahit alam kong uminom na ako kanina. Birthday ko ngayon, pero mas ramdam ko ang kaba kaysa saya. Lumapit si Papa. Tahimik siya, gaya ng dati. Walang sermon. Walang tanong. Tumigil siya sa harap ko, parang may binubuo muna sa isip. “Anak,” sabi niya sa wakas. Napatingin ako. “Anak kita kahit anong mangyari,” dagdag niya. “Kahit sino pa ang mahalin mo… mamahalin pa rin kita.” Saglit siyang huminto. “Huwag ka lang sasaktan. O paiiyakin.” Wala nang kasunod. Pero sapat na ‘yon para bumigay ang tuhod ko. “Salamat, Pa,” sabi ko, halos pabulong. Tumango lang siya. At umalis. At doon ko naramdaman— handa na akong ipagdiwang ang araw na ‘to. Ding dong. Unang doorbell. Mga pinsan. Maingay. Magulo. May biruan, may sigawan, may yakapan. Uminit ang bahay. Gumaan ang pakiramdam ko. Ding dong. Pangalawa. Mga kaibigan. Mas personal. Mas totoo. May kwentuhan, may konting inuman. Dito na ako medyo tipsy—hindi lasing, pero mas honest na ang tawa. Lumipas ang oras. Akala ko tapos na. Tapos— Ding. Dong. Ding. Tatlong beses. Mabagal. Mabigat. Huminto ang mundo ko. Tumayo ako, medyo nahilo, pero dumiretso pa rin sa pinto. Huwag kang umasa, sabi ko sa sarili ko. Pero kung ikaw ‘yan… Pagbukas ko— Si Anton. Basa sa ulan. Basa ang buhok. Pagod ang mga mata, pero nandoon pa rin. Wala siyang ngiti agad. Parang nag-iisip pa kung papasok ba talaga siya. “Happy birthday,” sabi niya. Napatawa ako. Mahina. Totoo. “Akala ko hindi ka na darating.” “Hindi ako nangako,” sagot niya. “Pero nandito ako.” Pinapasok ko siya. Tahimik sa loob ng bahay—nasa labas ang ingay. Dumaan kami sa kwarto ko para magpatuyo. Inabot ko sa kanya ang jacket. “Isuot mo ‘to,” sabi ko. “Mas bagay sa’yo.” Saglit siyang natigilan bago kinuha. “Salamat,” sabi niya. Simple. Mabigat. Paglabas namin, suot niya na ang jacket. Basa pa rin ang buhok. Tahimik siyang pumasok sa party— hindi nakatago, hindi nagmamadali. At doon ko naintindihan. Sa unang pagkakataon, hindi niya ako sinundan. Pinili niyang pumasok. Pagkalipas ng ilang sandali, lumabas kami saglit sa harap ng bahay. Umuulan pa rin nang mahina. “Hindi pa rin malinaw lahat sa’kin,” sabi ni Anton. “Pero gusto kong subukan.” Tumango ako. “Ako rin,” sagot ko. “Hindi ako nag-e-expect.” “Pero ang ganda ng araw ko dahil nandito ka.” Nagkatinginan kami. Walang halik. Walang yakap. Pero may desisyong tahimik na nabuo. At sa gabing iyon— hindi man malinaw ang bukas, pero malinaw ang isa: Pinili naming dumating.

End of book 1.

[senyormyungki]

Collision Course: Chapter 29 - After the Truth

Chapter 29 – After the Truth

AJ POV May mga sandali pala na magaan ka na— pero kinakabahan ka pa rin. Pagkatapos ng pag-amin ko sa pamilya, hindi naging perpekto ang lahat. Si Papa tahimik pa rin. Si Mama mas madalas akong yakapin. Hindi na ako nagtatago sa loob ng bahay, at sa unang pagkakataon, hindi ako nagigising na may tinatago sa dibdib. Pero kahit may kapayapaan sa bahay, may isang pangalan pa rin na hindi ako matahimik kapag naiisip. Si Anton. Ten days na lang, birthday ko na. At sa unang pagkakataon sa buhay ko, gusto kong ipagdiwang ‘yon bilang sarili ko—hindi bilang bersyon na mas madaling mahalin ng iba. Binuksan ko ang Viber. Matagal kong tinitigan ang pangalan niya. Hindi ako natatakot na ma-reject. Natatakot lang akong umatras. Huminga ako nang malalim. Nag-type. Mag birthday ako in ten days. Hindi malaking party. Pero importante ka sa akin. Gusto kitang nandoon. Pinindot ko ang send bago pa ako magbago ng isip. Seen. Lumipas ang ilang minuto. Tahimik ang phone. Tahimik din ang loob ko—pero hindi na puno ng hiya. Kung anuman ang isagot niya, tatanggapin ko.

Anton POV Hindi ako agad huminga nang makita ko ang message. Birthday niya. At gusto niya akong nandoon. Hindi ito basta imbitasyon. Isa itong pinto—at alam kong kapag pumasok ako, may mga bagay na hindi na pwedeng balewalain. May plano na ako sa araw na ‘yon. Pamilya. Obligasyon. Mga salitang hindi ko pa kayang sabihin kahit kanino. Gusto kong pumunta. Pero hindi ko gustong magsinungaling sa kanya. Nag-type ako. Binura. Nag-type ulit. Sa huli, ito lang ang totoo. I’ll try. Pero huwag ka munang umasa. Send. Hindi iyon panlalamig. Hindi rin pangako. Babala iyon—para sa kanya, at para sa sarili ko.

AJ POV Nabasa ko ang reply niya nang hindi ako nakapikit. I’ll try. Pero huwag ka munang umasa. Hindi ako nasaktan. Hindi rin ako natuwa. Huminga lang ako. Nag-reply ako, maingat pero tapat. Salamat. Hindi ako mag-e-expect. Pero magiging magandang araw ‘yon kung makakapunta ka. Marami akong gustong ikuwento sa’yo sa mga nangyari nitong mga nakaraang araw. Send. Hindi ko alam kung anong sagot ang inaasahan ko. Pero kahit walang dumating— Seen. At doon ko naintindihan: hindi lahat ng katahimikan ay pagtanggi. Minsan, iyon lang ang espasyong kailangan ng isang taong hindi pa handang piliin ang sarili niya—kahit gusto ka na niyang piliin. At sa pagkakataong ‘yon, pinili kong maghintay— hindi dahil umaasa ako, kundi dahil buo na ako kahit wala pa ang sagot niya.

[senyormyungki]

Collision Course: Chapter 28 - The Living Room

Chapter 28 – The Living Room

AJ POV Tahimik ang sala. Yung klase ng tahimik na ramdam mo sa dibdib. Hindi ako tinanong agad. Umupo lang kami. Si Mama sa tabi ko. Si Papa sa tapat—nakasandal, magka-krus ang kamay. Walang galit. Walang ngiti. Gulat lang. “Ma…” nanginginig ang boses ko. “Hindi ko na kayang itago.” Huminga ako nang malalim. “Hindi ako straight.” Walang nagsalita agad. Si Mama ang unang gumalaw. Hinawakan niya ang kamay ko—mahigpit, parang may gustong ipaalala sa’kin. “Anak,” sabi niya, umiiyak na, “mahal kita. Mahal kita kahit ano ka pa. Kahit ano pa ‘yan.” Doon ako bumigay. Si Papa, tahimik pa rin. Nakatingin sa sahig. Nang tumingin siya sa’kin, halatang may bigat. “Wala akong masabi,” sabi niya. Mabagal. Totoo. “Kailangan ko munang intindihin.” May kirot. Oo. Pero walang pagtulak. Lumapit si Mama. Inakbayan niya ako. Hindi niya ako binitawan. “Alam mo,” sabi niya, hinahaplos ang buhok ko, “sa simula pa lang… noong dinadala pa lang kita, alam ko na.” Tumingin ako sa kanya. “Iba ka na,” dagdag niya. “Iba kasi gentle ka. Tahimik. Parang marunong makiramdam kahit wala ka pang salita.” Napapikit ako. “Noong bata ka,” sabi niya, nangingiti kahit may luha, “mahilig ka sa doll houses. Sa mga manika. Akala ko lilipas din. Pero sa totoo lang… natakot ako para sa’yo.” Lumunok siya. “Hindi dahil mali ka,” sabi niya agad. “Kundi dahil alam kong mahihirapan ka sa mundong ‘to.” Hinila niya ako palapit. “Pero pakinggan mo ‘ko, anak,” bulong niya. “Talikuran ka man ng mundo—nanay mo pa rin ako.” Niyakap niya ako nang mas mahigpit. “At andito ako,” sabi niya, nanginginig na, “hanggang sa mawala ako sa mundong ‘to. Nakaalalay sa’yo. Hindi kita bibitawan.” Umiiyak na ako. Hindi ko na pinigilan. Sa likod namin, naramdaman ko si Papa. Hindi siya nagsalita. Pero hindi rin siya umalis. At sa gitna ng kaba, lungkot, at takot— may init. Hindi pa kumpleto ang lahat. Pero sapat na ‘to para huminga. At sa gabing ‘yon, alam kong kaya ko nang maging mas matapang— dahil may isang taong hahawak sa’kin, kahit anong mangyari.

[senyormyungki]

Collision Course: Chapter 24-25 - Say It, Or Walk Away

Chapter 24–25 – Say It, Or Walk Away

AJ POV Hindi ko sinabing magkita kami para mag-usap. Sinabi ko lang, “Nandito ako sa usual place.” Hindi ako sigurado kung pupunta siya. Pero nung huminto ang kotse niya sa gilid ng kalsada, alam kong wala nang atrasan. Bumaba siya. Walang ngiti. Walang lambing. Parang mas maingat kaysa dati—parang ako ang delikado. “Hey,” sabi niya. “Hey,” sagot ko. Walang yakap. Walang tapik. Kahit simpleng lapit, parang bawal. Naglakad kami side by side. Tahimik. Ramdam ko ang distansya kahit magkalapit lang kami. Yung klase ng katahimikan na may gustong sabihin pero ayaw maunang masaktan. “Yung story mo,” sabi ko sa wakas. Hindi ko siya tiningnan. “Alam kong wala akong karapatan mag-react.” Huminto siya. “Pero nag-react ka,” sagot niya. Hindi galit. Observant lang. Tumingin ako sa kanya. Diretso. “Oo.” Anton POV Doon ko nakita lahat. Hindi siya seloso. Hindi rin galit. Mas masakit—nasaktan siya nang tahimik. “Barkada lang ‘yon,” sabi ko agad. “Hindi date. Walang meaning.” “Tama,” sagot niya. “Pero alam mo bang kahit walang meaning para sa’yo, may epekto pa rin?” Tinamaan ako. Hindi ko agad nasagot. Hindi dahil wala akong sagot—kundi dahil ayokong harapin kung ano talaga ‘yon. “Hindi kita iniwasan para saktan ka,” sabi ko. “Iniwasan kita kasi hindi ko alam kung paano kita haharapin.” Tahimik siya. Tumingin sa kalsada. Sa mga ilaw. Sa kahit saan maliban sa’kin. “So alin?” tanong niya, mahina pero diretso. “Itutulak mo ba ako palayo o… nahihirapan ka lang?” Huminga ako nang malalim. “Nahihirapan ako,” sagot ko. “At ayokong masaktan ka.” Tumawa siya—maikli, walang saya. “Too late,” sabi niya. Hindi galit. Hindi umiiyak. Tanggap lang. Naglakad ulit kami. Mas mabagal. Mas mabigat. May ilang segundo na akala ko lalapit siya. Aakbay. O ako ang gagawa nun. Pero walang gumalaw. Hanggang sa huminto siya. “Anton,” sabi niya. “Hindi ako humihingi ng sagot ngayon. Gusto ko lang malaman kung pareho ba tayong nandito.” Tumingin ako sa kanya. Sa mata niyang pagod na kakahintay. “Hindi ko alam kung kaya ko,” sagot ko. Tapat. “Pero ayokong mawala ka.” Ngumiti siya ng konti. Hindi masaya. Hindi rin malungkot. “Hindi pareho ‘yon,” sabi niya. At doon ko naramdaman ang unang tunay na lamat. Naghiwalay kami nang walang yakap. Walang pangakong magkikita ulit. Walang ingat ka. Habang papalayo siya, alam kong may binago ang gabing ‘to. Hindi kami nag-away. Pero may isang bagay na malinaw na— hindi na sapat ang halos.

[senyormyungki]

Collision Course: Chapter 23 - Seen, Not Reached

Chapter 23 – Seen, Not Reached

AJ POV Tatlong araw. Tatlong araw na pare-pareho ang tunog ng phone ko—notifications na hindi galing sa kanya. Seen lang. Minsan late. Minsan wala. Pinilit kong maging normal. Pumasok. Umuwi. Tropa mode. Walang tanong. Hanggang sa nakita ko. Story niya. Isang mesa. Dalawang baso. Isang kamay na hindi akin, nakapatong malapit sa kanya. Walang caption. Walang paliwanag. Biglang uminit ang dibdib ko. Wala naman kaming usapan. Wala kaming label. Pero bakit parang may nawawala? Pinatay ko ang phone. Hindi ko siya dapat tanungin. Wala akong karapatan. Pero gusto ko. Anton POV Alam kong nakita niya. Hindi ako nag-post para magselos siya—pero hindi ko rin dinelete. Bahagi ‘yon ng distansyang sinusubukan kong panindigan. Para sa’kin. Para sa kanya. Pero mali. Kasi habang tumatawa ako sa harap ng ibang tao, siya pa rin ang iniisip ko. Yung tahimik niyang “okay lang” na alam kong hindi totoo. Binuksan ko ang chat namin. Tinype ko. Binura. Tinype ulit. Busy ka? Hindi ko sinend. May distansya na akong ginawa. At ngayon, ako na ang nahihirapang tawirin ‘yon.

[senyormyungki]

Collision Course: Chapter 22 - The Space Between

Chapter 22 – The Space Between

AJ POV Tahimik ang bahay. Yung klase ng katahimikan na parang may mali—kahit wala naman. Tanghali na pero parang ang haba ng umaga. Nakaupo ako sa kama, phone sa kamay, paulit-ulit binubuksan yung last message niya. Nakauwi ka ba kagabi? Gusto kong sagutin agad. Gusto kong sabihin: Oo. At iniwan kita habang tulog ka. Gusto kong sabihin: Hinawakan mo ang kamay ko sa panaginip mo. Gusto kong sabihin: Hindi biro yung halik. Pero ang tinype ko lang— Oo. Ikaw? Seen. Walang reply. Humiga ako ulit, nakatitig sa kisame. Biglang bumalik lahat—ilaw ng party, tawanan, init ng katawan niya nung nilapitan niya ako sa laro. Yung sampung segundo na parang walang mundo. Walang labels. Walang takot. At pagkatapos nun—bumalik ang realidad. Closet ulit. Control ulit. Distance. Tumayo ako, nagkape, nag-scroll. Lahat normal. Pero ako hindi. Anton POV Masakit ang ulo ko. Pero mas masakit yung alaala. Hindi yung party. Hindi yung alak. Yung pakiramdam na may ginawa akong totoo—tapos hindi ko alam kung ano’ng gagawin pagkatapos. Binasa ko ulit yung reply niya. Oo. Ikaw? Simple. Walang accusation. Walang pressure. Mas lalong mahirap. Gusto kong sabihin na gusto ko siya. Gusto kong sabihin na yung halik hindi laro para sa’kin. Gusto kong sabihin na natatakot ako—hindi sa kanya, kundi sa sarili ko. Pero ang tinype ko— Okay lang ako. Salamat sa tubig kagabi. Send. Professional. Safe. Coward. Ibinaba ko ang phone, pumikit. Hindi ko maalis sa isip ko yung boses niya nung paalis na siya. Yung init ng kamay niya sa braso ko. Yung paraan ng pagbulong niya—parang sikreto. Kung lalapit ako ulit, hindi na ‘to mababawi. Kung lalayo ako, masasaktan siya. At sa pagitan ng dalawang ‘yon— doon ako nakatayo. Hindi pa handa. Pero hindi na rin buo kung wala siya.

[senyormyungki]

Collision Course: Chapter 21 - What He Doesn't Say

Chapter 21 – What He Doesn’t Say

Anton POV Birthday ko. Dapat masaya. At oo—masaya. Maingay ang bahay. May music. May alak. May mga kaibigang hindi nagtatanong kung sino ka basta tumatawa ka lang kasama nila. Pero mula nang dumating si AJ, nag-iba ang bigat ng gabi. Nakita ko siya agad—white shirt, salamin, tahimik sa gilid. Parang hindi siya belong, pero andoon pa rin. At doon ko naramdaman ‘yon: yung urge na siguraduhing okay siya. Na nandito siya dahil gusto niya, hindi dahil napilitan. Uminom ako. Tumawa. Nagpanggap na relaxed. Pero bawat tingin ko, hinahanap ko siya. Nung may humiyaw ng “talent show!”, alam kong oras na. Kinuha ko yung sax. Bathrobe na lang ang suot ko—wala na akong pake. Sanay na akong ipakita ‘to. Hindi katawan. Hindi yabang. Yung parte ko na hindi marunong magsinungaling. Habang tumutugtog ako, hinayaan kong ang tunog ang magsalita. Hindi ko siya tinignan diretso—pero alam kong nandoon siya. Ramdam ko. Tapos yung laro. Truth or Dare. “Kiss AJ.” Hindi ako nagulat. Parang hinihintay ko na rin. Lumapit ako sa kanya. Hindi ko siya hinila. Hindi ko siya minadali. Gusto kong umatras siya kung ayaw niya. Hindi siya umatras. Sampung segundo. Sapat para malaman kong hindi ‘to biro. Sapat para umatras ako bago pa lumalim. Nagpalakpakan sila. Tumawa. Para sa kanila, laro lang. Sa akin, hindi. Pagkatapos noon, parang mas mabilis akong napagod. Umiikot ang ulo ko. Bumigay ako sa sofa, pakiramdam ko ligtas kahit bihira ‘yon. Narinig ko ang boses niya. “Anton.” Alam kong si AJ ‘yon kahit hindi ko binuksan ang mata ko. May tubig sa bibig ko. Malamig. Dahan-dahan. Hindi ako nagising—pero alam kong siya ‘yon. Parang dati. Parang pamilyar. May init sa braso ko. Yakap. Hindi mahigpit. Hindi humihingi. Nandoon lang. May bumulong sa tenga ko. Hindi malinaw. Pero may parte sa’kin na gustong magising para sagutin. Hindi ko nagawa. Pagmulat ko kinabukasan, tahimik na ang bahay. Masakit ang ulo ko. Tuyo ang lalamunan ko. May tumbler sa tabi ng sofa. At may pakiramdam na parang may nawala. Kinuha ko ang phone ko. Walang message. Huminga ako nang malalim bago mag-type. Nakauwi ka ba kagabi? Hindi ko tinanong kung naaalala niya ang halik. Hindi ko tinanong kung anong ibig sabihin nun. Kasi kung tatanungin ko— kailangan kong sagutin ang sarili ko. At hindi pa ako handa.

[senyormyungki]

Collision Course: Chapter 20 - The Morning After

Chapter 20 – The Morning After

AJ POV Masakit ang ulo ko pagkagising. Pero mas masakit yung pakiramdam na parang may naiwan kagabi—at hindi ko na pwedeng balikan. Tahimik ang bahay. Amoy kape galing kusina. Umaga na, at kasama nun bumalik ang lahat ng alam kong dapat kong maging. Kinuha ko ang phone ko. Walang bagong message. Hindi ako nagulat. Pero umasa pa rin ako, konti lang. Sa banyo, humarap ako sa salamin. Mukha pa rin ako ‘to. Same eyes. Same body. Pero iba yung pakiramdam. Parang may bahagi sa’kin na nabuksan kagabi—tapos isinara ulit ng umaga. Sa mesa, naroon si Mama. Nagbabasa. Normal lang. “Ma,” sabi ko. Mahina. Tumingin siya. “Hmm?” May sandali akong akala ko kaya ko na. Na pwede kong sabihin kahit kalahati lang. Kahit may gusto lang akong aminin. Pero bumalik yung takot. Yung tanong kung anong mangyayari pagkatapos. “Wala,” sabi ko. “Good morning.” Ngumiti siya. Bumalik sa binabasa. Uminom ako ng kape kahit ayaw ko. Para lang may ginagawa. Para hindi ako mag-isip. Pagbalik ko sa kwarto, binuksan ko ulit ang phone. Anton was typing. Tumigil. Typing ulit. Tumigil. Finally— Anton: Nakauwi ka ba kagabi? Huminga ako nang malalim bago sumagot. AJ: Oo. Ikaw? Matagal bago siya nag-reply. Anton: Ngayon lang nagising. Masakit ulo ko. Napangiti ako, kahit konti. Naalala ko yung tumbler. Yung tubig. Yung paghinga niya nang mas malalim. AJ: Sabi ko na eh. Hindi ka kasi umiinom ng tubig. Seen. Anton: Ikaw pala yun. Napatigil ako. AJ: Oo. Tatlong tuldok. Anton: Salamat. Hindi niya binanggit ang halik. Hindi ko rin. Pero nandun siya—sa pagitan ng mga salita. Umupo ako sa kama, hawak ang phone, ramdam ang bigat. Kagabi, naging totoo ako. Ngayon, kailangan ko na namang mag-ingat. Pero kahit anong pilit kong bumalik sa dati, alam kong may nagbago na. At kahit takot pa ako— hindi ko na kayang itanggi ‘yon.

[senyormyungki]

Collision Course: Chapter 19 - The Night He Felt Real

Chapter 19 – The Night He Felt Real

AJ POV Hindi ko maalala kung kailan ako huling naging ganito ka-laya. Birthday ni Anton. Bahay niya. Ilaw na dilaw, music na malakas, tawanan na walang tanong at walang bantay. Lasing kami—pero yung tama lang para mawala ang hiya, hindi ang sarili. Sa party na ’to, walang nagmamasid. Walang nag-aabang ng mali. Sa unang pagkakataon, hindi ko kailangang magpaliwanag kung sino ako. Biglang humina ang music. “Wait—wait,” sigaw ng isa. “Talent show!” Lumabas si Anton galing sa kwarto—nakabathrobe lang, bahagyang bukas, kita ang torso na parang wala lang. May hawak siyang saxophone. May nag-whistle. May pumalakpak. Tumugtog siya. Hindi maingay. Hindi pilit. Mabagal, malalim. Parang humahaplos. Parang alam niya kung saan tatama. Paminsan-minsan, tumitingin siya sa direksyon ko—hindi diretso, pero sapat para maramdaman ko. At doon ko naisip: ito pala siya kapag hindi nagtatago. May naglabas ng Truth or Dare. Tawanan. Sigawan. “Anton—dare!” Ngumiti siya. “Game.” “Kiss AJ.” Tumahimik ang sala. Tumingin siya sa akin—walang tanong, walang yabang. Lumapit siya nang dahan-dahan, parang binibigyan ako ng oras umatras. Hindi ako umatras. Nagtagpo ang labi namin. Sampung segundo lang. Malambot. Totoo. Halos madala—pero huminto siya bago pa lumalim. Palakpakan. Tawanan. Para sa kanila, laro lang. Sa akin, hindi. Hinawakan niya ang kamay ko saglit—palihim—bago bumitaw. Sapat na para malaman kong hindi ako nag-iisa sa naramdaman. Lumalim ang gabi nang hindi namin namamalayan. Isa-isang umuuwi ang mga tao. Humina ang music. May mga nakahiga na kung saan-saan. Yung saya, unti-unting napapalitan ng antok. Si Anton ang huling bumigay. Nasa sofa siya, bathrobe pa rin, humihinga nang mabigat. Lasing—pero payapa. Hindi wasak. Yung pagod na masaya. Nilapitan ko siya. “Anton,” mahina kong tawag. “Uuwi na ’ko.” Walang sagot. Hindi ko siya ginising. Pero nagsalita siya sa pagtulog. “AJ…” Napahinto ako. “…huwag ka muna.” Mahina. Malabo. Parang panaginip. “Birthday ko,” bulong niya. “Gift…” Napangiti ako kahit masakit. “Ano?” tanong ko, halos pabulong. “Yakap lang,” sabi niya. “Saglit lang.” Nag-alinlangan ako—pero umupo ako sa gilid ng sofa at marahang inakbayan siya. Maingat. Tahimik. Mas lumalim ang hinga niya. Parang sapat na. Bago ako tuluyang umalis, kumuha ako ng tumbler sa kusina. Pinuno ng malamig na tubig. Yung malaki. Bumalik ako sa sala. Marahang inangat ang ulo niya at pinainom siya—sunod-sunod. Hindi nagising, pero uminom. “Dahan-dahan,” bulong ko. “Para hindi ka mahirapan bukas.” Ibinalik ko ang tumbler sa mesa. Inayos ang bathrobe. Tinakpan siya ng kumot. Lumapit ako, mas malapit kaysa kanina. Hindi para gisingin—para magpaalam. Yumuko ako, bibig malapit sa tenga niya. “Hindi ko alam kung kelan ‘to nagsimula,” bulong ko. “Pero nahuhulog na ata ako sa’yo… ng todo.” Hindi siya gumalaw. Hindi siya sumagot. Pero huminga siya nang mas malalim, parang may narinig. Tumayo ako. “Happy birthday,” bulong ko ulit. Paglabas ko ng bahay, malamig ang hangin. Tahimik ang kalsada. Sa gabing ’yon, naging totoo ako. At kinabukasan, kailangan ko na naman matutong magtago.

[senyormyungki]

Collision Course: Chapter 17 - The Question No One Asks

Chapter 17 – The Question No One Asks

Hindi nila sinasadya. Pero dumalas. Mga pagkakataong magkasabay silang nandun—sa parehong café, sa parehong kanto, sa parehong oras na parang pinagkasunduan kahit hindi naman. Tropa. Still. Isang gabi, nag-message si AJ habang nasa pila siya ng isang convenience store malapit sa campus. Hindi planado. Pareho lang silang napadpad doon—isang convenience store na bukas hanggang gabi, madalas hintuan ng mga estudyanteng pauwi na o naghihintay ng masasakyan. Walang usapan. Walang paalam. Nagkataon lang talaga. AJ: Gutom ka ba? Seen agad. Anton: Bakit? AJ: May promo dito. Baka gusto mo. Sandaling katahimikan. Anton: Sige. Hindi na sila nagtanong ng iba. Nagkita sila sa labas—fluorescent lights, amoy ng kape at tinapay. Ordinaryo. Walang malisya. At doon mismo nagiging delikado. Anton leaned against the wall habang nagbabayad si AJ. Simpleng tshirt lang. Walang pabango ngayon. Mas tahimik. Mas totoo. “Ang tahimik mo,” AJ said habang palabas sila. Anton shrugged. “Pagod lang.” Naglakad sila papunta sa parking. Magkatabi. Hindi magkadikit. “Pwede ba magtanong?” AJ said, biglang seryoso. Anton huminto. “Depende.” AJ huminga muna. “Kung wala yung takot… ano’ng gusto mo?” Hindi agad sumagot si Anton. Tumingin siya sa ilaw ng poste. Sa kotse. Sa kalsadang wala namang pakialam sa kanila. “Hindi ko alam,” Anton said finally. “Kasi hindi ko tinatanong yung sarili ko ng ganyan.” AJ nodded. “Ako din.” Tahimik ulit. “Pero minsan,” AJ added, mahina, “yung hindi tinatanong, mas ramdam.” Anton tiningnan siya. Matagal. Parang may gustong itanggi. “You don’t make it easier,” Anton said. Hindi galit. Pagod. AJ smiled faintly. “Hindi ko rin sinasadya.” Binuksan ni Anton ang pinto ng kotse—pero hindi pa rin siya pumasok. “Hatid kita?” tanong niya, parang reflex. AJ hesitated. “Akala ko tropa—” “Tropa pa rin,” Anton cut in, dahan-dahan. “Pero hindi ibig sabihin wala na.” AJ nodded. “Okay.” Sa loob ng kotse, walang music. Walang takas. “Alam mo,” Anton said habang nagmamaneho, “mas madali sana kung may ginagawa kang mali.” AJ laughed softly. Walang saya. “Mas madali kung may dahilan,” sagot niya. Anton glanced at him. “Pero wala.” “Wala,” AJ agreed. Huminto sila sa parking. Pinatay ni Anton ang makina. Hindi pa rin bumababa si AJ. “May tanong ako,” Anton said, bigla. AJ turned. “Ano?” Anton lumunok—tapos umiling. “Wala.” AJ smiled. Hindi masaya. Hindi rin pilit. “Oo,” he said. Nagtagal sila ng isang segundo pa. Yung tanong nanatili— hindi tinanong, hindi sinagot, pero hindi na kayang iwasan.

Chapter 18 – The Space He Leaves

AJ POV May mga gabi na hindi mo alam kung anong mali— kung ikaw ba, o yung paghihintay mo sa isang bagay na hindi naman ipinangako. Tahimik ang kwarto. Bukas ang ilaw, pero parang kulang. Naka-face down ang phone ko sa kama, na parang may sense of control kapag hindi ko tinitingnan. Pero ramdam ko pa rin siya. Yung bigat ng posibilidad na wala nang dadating. Kanina pa ‘ko nagta-type. Nagbubura. Nagta-type ulit. Nagbubura na naman. Hindi dahil wala akong sasabihin. Kundi dahil alam kong kapag sinabi ko, may mababago. At hindi ako sigurado kung kaya kong harapin ‘yon. Anton hasn’t disappeared. Mas masakit ‘yon. May seen. May replies. May presence—yung klase na sapat para hindi ka makaalis, pero kulang para manatili ka nang buo. I try to convince myself: Ganito lang talaga. Na normal lang ‘to. Na hindi lahat ng gusto mo, kailangan mong pangalanan. Pero bawat gabi, pareho pa rin ang tanong na hindi ko sinasabi: Hanggang kailan ako dito? I remember the way he looks at me kapag pagod siya— yung tingin na parang gusto niyang sabihin ang isang bagay, pero mas pinipili niyang huminga na lang. At ako? Pinipili kong intindihin. That’s the problem. I always do. Binuksan ko ulit ang phone. May message siya, kanina pa. Anton: Ingat ka. Yun lang. Hindi good night. Hindi miss you. Hindi kahit tanong kung okay lang ba ako. Pero sapat para manatili. Humiga ako, nakatitig sa kisame. Hindi ako umiiyak. Hindi rin ako galit. Pagod lang. Pagod sa pagiging pasensya. Pagod sa pagiging espasyo. Kung may tanong man na paulit-ulit bumabalik sa isip ko, ito ‘yon— Kung mahal mo ako, bakit parang lagi akong option? Anton POV I sit in my car longer than I should. Engine off. Radio silent. Phone in my hand like it weighs more than it should. AJ’s last message is still there. Simple. Walang reklamo. Walang tanong. That’s what scares me. He doesn’t demand. He doesn’t push. He doesn’t make it hard. Which means… I’m the only one standing in the way. I tell myself I’m protecting him. That distance is kindness. That control is care. But the truth is uglier. I’m afraid. Afraid that once I choose him, I won’t be able to go back to the version of myself that knows how to hide. Afraid that once I say it out loud, the world will hear. And AJ— AJ feels too real to risk halfway. I type. Busy ka ba? I stare at it. Then delete. I type again. Ingat ka. Send. Coward. I lean back, close my eyes. There are a thousand things I want to say— That I think about him more than I should. That the quiet between us is not empty, it’s heavy. That I’m holding back not because I don’t want him— —but because I want him too much. My phone lights up. AJ: Ikaw din. Two words. No question. That hurts more than anything else. Because it means he’s stopped asking. I grip the steering wheel, jaw tight. If I don’t choose soon, the choice will be made for me. And I know exactly who will lose. AJ POV May mga tao talagang hindi ka iiwan— pero unti-unti kang binibitawan. Hindi mo mapapansin agad. Walang banggaan. Walang sigawan. Hanggang sa isang araw, marerealize mo— Ikaw na lang pala ang humahawak. I place my phone back on the bed, face down again. Tomorrow, I’ll wake up. Papasok. Tatawa. Magpapatuloy. Hindi dahil okay na ako— kundi dahil sanay na akong hindi piliin. Pero sa gabing ‘to, hinayaan kong aminin sa sarili ko ang isang bagay: Mahal ko siya. At minsan, hindi sapat ang magmahal kung ikaw lang ang handang manatili. Hindi niya ako iniwan— mas pinili niya lang na huwag akong piliin.

[senyormyungki]

Collision Course: Chapter 16 - Lines We Pretend Not to See

Chapter 16 – Lines We Pretend Not to See

Nagkaroon sila ng routine. Hindi sinasadya. Pero nandiyan. Good mornings na hindi araw-araw. Memes na parang wala lang. Updates na hindi hinihingi—pero ibinibigay. Tropa. ‘Yun ang tawag nila doon. Pero si AJ, napansin na niya. Kapag hindi siya nagre-reply agad, si Anton ang unang magse-seen. Kapag may late-night message si AJ, sumasagot si Anton kahit madaling araw. Hindi tanong. Hindi lambing. Presensya. Isang hapon, may group meeting si AJ sa campus. Maingay. Magulo. May tawanan. Normal. Hindi niya namalayan na may nakatingin. Anton. Naka-park sa malayo. Hindi bumaba. Hindi lumapit. Nanood lang. Too long. Anton hated that he noticed. Hated that he stayed. Hated himself more for not leaving sooner. He looked away—then back again—like checking something he already knew would hurt. Nang maghiwa-hiwalay ang grupo, nag-vibrate ang phone ni AJ. Anton: Busy ka? AJ huminga muna bago sumagot. AJ: Katapos lang. Seen. Anton: Okay. Walang kasunod. AJ frowned. Hindi niya tinanong kung bakit. Pag-uwi niya, nadaanan niya ang kotse ni Anton sa isang side street. Nakatigil. Engine off. Parang nag-iisip. AJ huminto. Hindi niya alam kung bakit. Pero bumaba siya. “Uy,” AJ said, parang wala lang. Anton tumingin. Nagulat—konti. “Uy.” Saglit na katahimikan. “Akala ko busy ka,” Anton said. “Tapos na,” AJ replied. “Ikaw?” Anton umiling. “Wala lang.” Hindi totoo. Pero hindi rin kasinungalingan. Naglakad sila ng konti. Side by side. Hindi magkadikit. Hindi rin malayo. “Tropa muna,” Anton said bigla, parang paalala. Parang babala. AJ nodded. “Oo.” Pero tumigil siya sa paglakad. Anton napahinto rin. “Pero bakit,” AJ said, mahinahon, “ganito pa rin tayo?” Anton hindi sumagot agad. “Ganito paano?” tanong niya. AJ tumingin sa kanya. Diretso. Walang biro. “Yung parang may iniingatan. Yung parang may iniiwasan.” Anton humigpit ang panga. “Hindi lahat kailangan tawirin,” Anton said. AJ ngumiti—pero hindi masaya. “Hindi lahat ng linya nakikita,” sagot niya. Tahimik. Mahabang segundo. Anton tumingin sa kalsada. Sa ilaw. Sa wala. “Mas madali ‘to,” Anton said. Hindi sigurado. AJ huminga ng malalim. “Mas ligtas,” sagot niya. “Pero hindi mas madali.” Hindi sila nag-away. Hindi rin sila nagka-ayos. Naghiwalay sila na parang walang nangyari. Pero pareho nilang alam— May mga linya na kahit pilitin mong hindi pansinin, ramdam mo pa rin kapag nasasagi mo na.

[senyormyungki]

Collision Course: Chapter 15 - Relapse

Chapter 15 – Relapse

Nag-umpisa sa wala. Isang meme lang. Anton: Ikaw ‘to oh. (screenshot ng meme tungkol sa late submissions) AJ smiled before he could stop himself. AJ: Grabe ka. Ikaw kaya ‘tong laging nagmamadali. Seen. Then— Anton: May pasok ka pa bukas? AJ paused. Hindi iyon usual follow-up. AJ: Oo. May group meeting pa. A beat. Anton: Sinong kagrupo mo? AJ smirked. Naninigurado, ha. AJ: Si Mark. Tsaka yung iba. Mas mahaba ang pause ngayon. Anton: Ah. Yung palaging may dalang tumbler? AJ blinked. AJ: Oo. Bakit alam mo? Anton: Nakita ko lang. Sure. Kinabukasan, nasa labas ng school si AJ—may kausap, nakatawa. Walang sikreto. Walang dapat ipaliwanag. Huminto ang isang kotse sa gilid. Anton. Hindi siya bumaba agad. Nanood muna. Too long. Naramdaman ni AJ bago pa niya nakita. Paglingon niya, nandoon si Anton—nakatayo na, mukha kalmado pero tikom ang panga. “Uy,” AJ said. Casual. Guarded. “Uy,” Anton replied. Pareho ang tono. Iba ang bigat. “Friend mo?” tanong ni Anton, parang wala lang. “Classmate,” AJ said. “Groupmate.” “Ah.” Tumango si Anton minsan. “Okay.” Tahimik. Tapos— “Hatid kita?” biglang alok ni Anton. AJ tinaas ang kilay. “Akala ko tropa lang tayo.” Anton tiningnan siya diretso. Walang ngiti. Walang biro. “Tropa pa rin.” Pero iba ang tingin. Mas maingat. Mas gutom. AJ pinatagal sandali—saka tumango. “Sige.” Sa loob ng kotse, tahimik ulit. Music low. City hum. Anton nagmaneho. AJ nag-scroll—sadyang binuksan ang GC. “Natawa ka ah,” Anton said, hindi tumitingin. “May sinend lang,” AJ replied. “Masaya kayo,” Anton said, flat. AJ tumingin sa kanya. “Selos ka ba?” Anton humigpit ang hawak sa manibela. “Hindi.” AJ ngumiti ng bahagya. “Okay.” Huminto sila sa parking. Pinatay ni Anton ang makina—pero hindi pa rin gumalaw. “Text mo ko pag nasa loob ka na,” Anton said, automatic. AJ nag-pause. “Sige.” Pagbukas ni AJ ng pinto— “AJ.” Lumingon siya. Anton nag-atubili, saka umiling. “Wala.” AJ ngumiti. Mahina. Alam na. “Oo.” Magkahiwalay silang umalis. Parehong nagpapanggap na walang nagbago. Parehong alam— tropa was starting to feel like a lie.

[senyormyungki]

Collision Course: Chapter 14 - Damage Control

Chapter 14 – Damage Control

They didn’t talk for two days. Hindi dahil ayaw. Kundi dahil pareho nilang alam na kung may magsasalita, may masisira. AJ buried himself in school. Classes. Group chats. Parking stress. Routine. Pero sa bawat tahimik na sandali, bumabalik si Anton. Sa bawat paghawak niya ng susi ng kotse, naaalala niya ang kamay na muntik humawak sa kanya. Sa bawat lakad pauwi, ramdam pa rin niya ang init ng hininga na halos hindi na niya napigilan. Anton chose control. Early mornings. Long drives. Music low. He replayed the moment again and again— the pause, the closeness, the word that stopped him. Anton. He hated how close he came to crossing a line he had promised himself he wouldn’t. On the third night, AJ’s phone buzzed. Anton: Busy ka ba? AJ stared at the screen longer than he should have. AJ: Hindi naman. Seen. Anton: Gusto ko lang sabihin… Sorry kung naging awkward ako last time. AJ exhaled slowly. AJ: Hindi naman. Gets ko. A pause. Anton: Mas okay siguro kung tropa muna tayo. There it was. The retreat. AJ swallowed, fingers tightening around his phone. AJ: Oo. Mas madali ‘yon. Anton didn’t reply right away. Anton: Ayoko lang makasakit. AJ closed his eyes. AJ: Hindi mo naman sinasadya. Another pause. Anton: Pero muntik na. AJ stared at the ceiling. AJ: Oo. No jokes. No emojis. No good night. Just two people carefully stepping back into a shape that no longer fit. Later that night, AJ lay in bed, staring at nothing. Tropa muna. He understood it. He respected it. But his body remembered everything his mouth agreed to forget. Across town, Anton sat in his car, engine off, phone resting on his thigh. Damage controlled. Lines redrawn. But the crack was still there. And cracks had a habit of spreading.

[senyormyungki]

Collision Course: Chapter 13 - Slip

Chapter 13 – Slip

Hindi nila minadaling umalis. Paglabas ng café, pareho silang tahimik—hindi awkward, pero mabigat. The kind of quiet that followed you even while walking. “Doon pa kotse ko,” AJ said, pointing toward the far end of the street. “Medyo malayo.” Anton nodded. “Hatid na kita.” They walked. Past the school gate. Past a row of parked motorcycles. Palayo sa ingay, palapit sa mas tahimik na bahagi ng campus kung saan bihira na ang tao sa ganitong oras. AJ became painfully aware of how close Anton was. Hindi sila nagdidikit, pero ramdam ang distansyang sinasadyang panatilihin—kontrolado, pero tense. Anton smelled the same. Citrusy. Clean. Distracting. “So dito pala,” Anton said when they reached the parking lot. Halos kalahati na lang ang laman. Mahahaba na ang mga anino. Tahimik. AJ nodded. “Oo. Wala na kasing space kanina.” They stopped beside AJ’s car. Anton didn’t step back right away. Neither did AJ. “Thanks,” AJ said, breaking the silence. Anton hummed. “Wala yun.” He shifted slightly—and his hand brushed AJ’s wrist. They both froze. Hindi dramatic. Hindi biglaan. Just skin against skin. Anton pulled back immediately. “Sorry.” AJ shook his head. “Okay lang.” Pero ramdam na ramdam niya ang tibok ng puso niya. They stood there, too close now to pretend nothing happened. Anton looked at him—hindi yung casual glance, kundi yung parang may pinaglalaban sa sarili. Parang may pinipigilan. Anton lifted his hand again. This time mas mabagal. Mas maingat. His fingers hovered near AJ’s wrist. Testing. AJ didn’t move. That was the slip. Anton leaned in—not enough to kiss, but close enough for AJ to feel his breath. Warm. Familiar. For a second, everything narrowed. Then AJ spoke. Mahina, pero malinaw. “Anton.” Anton pulled back instantly, jaw tight. “Hindi pwede,” Anton said. Not angry. Afraid. AJ nodded. “Alam ko.” Silence pressed in around them. “This can’t happen,” Anton added, more to himself than to AJ. AJ reached for his door. “Hindi pa,” AJ said softly. Anton didn’t look at him. AJ opened the door, heart loud, legs unsteady. “AJ.” He turned back. “Pasensya na,” Anton said. “Sa sarili ko.” AJ held his gaze for a moment—then got into the car. As he drove away, Anton stayed where he was. Hands clenched. Breathing uneven. The line between them hadn’t just bent. It had cracked—and both of them felt it.