Een betoverende melodie siert de verlaten woonkamer waarin ik me nu begeef. Het is opmerkelijk hoe wakker ik op dit tijdstip nog ben, in vergelijking tot de afgelopen nachten. Nog opmerkelijker is het verschil in schrijfplezier tussen gister en vandaag. Waar ik drieëntwintig uur geleden de woorden als varkens naar de schrijversslachterij dwong, voelt het nu alsof ik ze vrij laat in een groot groen grasveld. Vrolijk knorrend, met hun roze krulstaartjes, spelend in de modder. Ik zie het al helemaal voor me, alsof ik door een in de rommel van onze zolder gevonden plaatjesboek van vroeger neuzel. Gister wilde ik schrijven over het uitwisselen van die voor mij zo onomstotelijk bewezen blik voorafgaande aan een gepassioneerde zoen, zo een als Ted en Robin die deelden in How I Met Your Mother, maar tevergeefs. Ondanks de aanwezigheid van het idee vonden mijn gedachten geen geschikt weiland van geschreven woorden. Ook wilde ik verhalen over mijn belevenissen bij I*ESN, maar ook daar vonden mijn biggetjes geen rust. Nu vraag ik me trouwens enorm af waarom ik om de drie minuten zo’n roze beest voor mijn ogen dartelt. Misschien wel omdat ik mijn mislukte stukje van gister ‘bacon’ noemde. Meer nog vraag ik me af waarom die twee onderwerpen zich zo moeilijk lieten vangen. In Waterloo kon ik haast boeken vullen met mijn avonturen, maar in Nederland ligt dat voor mij kennelijk anders. Qua gang van zaken verschilt het niet bar veel van Canada, want ook daar ging ik veel naar de bar. –Als mijn lerares oud Grieks me nu toch eens een chiasme zou kunnen zien rocken!- Ik heb het idee alsof alles wat daar gebeurde door iedereen werd betiteld als avontuurlijk, terwijl het hier al snel als vies wordt gezien, zoals varkensvlees voor een Moslim. Gewoon ‘filthy’. Misschien bleef mijn roze schrijfvee wel zo onrustig omdat ze pre factum aanvoelden dat het uit de doeken doen van al mijn verhalen niet zo goed voor me zou uitpakken. Desalniettemin laten de foto’s die mijn Facebook overstromen niet bijzonder veel aan de verbeelding over. Inderdaad, soms doet Carpe Diem, het hart van I*ESN Tilburg, denken aan op bier aangesloten stal met wilde beesten, met name komende dinsdag #crazyanimalparty, maar ik vermaak me er opperbest. Mijn voornaamste reden om lid te worden was om weer in contact te komen met mensen die eer doen aan de definitie van ‘vreten uit de voederbak des levens’, zoals ik dat eens in Canada deed, en dat is meer dan gelukt. Wat anderen daar van vinden doet me dan eigenlijk ook niet zoveel. Enfin, aangezien ik het toch al de hele tijd over biggetjes heb… tijd voor bacon!