#covid19tr

[vazgecmelerustasi]

karikaTÜR

Sakin ol champ.. ‘herkes’ evde. 

Pazara gülümseyerek (?) başlayalım. 😊

GÜN AYSIN ÖYLEYSE.. ! 🌤️

https://youtu.be/tEZEupjRZ1s 

Hacı, sana da günaydın ! 😷

[gulayturk]

yarınlar da tıpkı bugünler gibi dün olacak

bir sis bulutu gelmişcesine hafızamızda siyah beyazmış gibi kalacak

ama birlikte geçirilen anlar hep mutlu hatırlanacak..

her düne siyah beyaz ama mutlu bir kare ekleme ümidi hep yeşerecek 🌿

[vazgecmelerustasi]

Alkışlar sağlık emekçilerimize... 💙 👏👏👏

İYİ GECELER.. ! ✨

[gulayturk]

Sümbül

Unutmak..

Yaşamanın tek yolu unutmak bazen.

Bazen de unutmamak..

Yaşamak hep bir ikilem.

Hep iki zıtlığın birleşimi.

Ben mesela bugün daha,

Ölüm kapıda değilmiş gibi tüm dünyada

Sümbül ektim saksıya.

Aylardır bomboş duran saksıya.

Ölümü unuttum o anda.

Unutmak için yaptım ya da.

Bilemiyorum.

Bir tek sümbül değil bir sürü çiçek ektik bugün.

Ama sümbül başka.

Çiçekçi “Çok güzel kokar sümbül o da benden olsun hediye” dediğinde;

Kokladım sümbülü,

Daha önce hiç koklamamış gibi.

Sahi ne zaman koklamıştım ki?

En son ne zaman sümbül kokusu duymuştum?

Hatırlamıyorum.

Çok güzel kokuyordu oysa,

Kendime kızdım sonra.

Sümbül koklamadan geçen günlere üzüldüm galiba.

Dedim ya her şey ikilem diye en başta,

Sümbül kokusuyla mutluyken,

sümbülsüz geçen günlere üzüldüm bir anda.

Güzellik bu kadar yakınken uzak durmama.

Mutlulukla hüzün yine girdi işte kol kola.

Eve geldim.

Boynu eğikti sümbülün.

Saksıya ektim, bir çubukla destekledim.

Tam yerine taşırken,boynunu yüksekten büktü bu sefer,kırıldı yarısı.

İşte bir hüzün daha oldu bana.

O kırıldı,ben kırıldım.

Sonra daha sağlam destekledim.

Koydum cam kenarına.

Kim kırılmadan kalırdı ki bu dünyada,

O da ayak uydurdu işte bir anda.

Bir yanım umutsuzken,

Küçük bir yanım da umutlu yine ama;

O da,ben de,bu dünya da bir destekle toplayacak kendini, duracak yine dimdik ayakta.

Sümbül koklayın,

Umuda da iyi geliyor galiba!

[gulayturk]

İnsan,kuşlar ve hayat.

Ne garip değil mi daha çok kısa zaman önce hepimiz yine evlerimizde aynı camlardan dışarı bakarken, bambaşka bir hissiyatla bakıyor,bambaşka şeyler görüyorduk.Eğer mutlu hissettiğimiz bir günse :“Kuşlar ne güzel uçuyor,hayat ne güzel” diyorduk belki.Eğer mutsuz ve yorgun bir günümüzdeysek :”Nasıl bir hayat bu,hep mücadele,kuşlar bile uçmak için sürekli kanat çırpmakta,”diye düşünüyorduk belki.

Dışarıdaki olaylara bakışımızı hep kendi ruh halimiz belirliyor gibi sanki.Tıpkı şu an, aynı yerden aynı manzaraya belki ve hatta aynı kuşlara bakarken,balkona gelen her kuş için,şu an hissettiğimiz yoğun kaygı duygusuyla:“Yazık,kuşlarda aç galiba kimse dışarda olmadığı için yemek bulamıyorlar sigaliba”diye düşünerek onlar için de kaygılanmamız gibi.

Tabi ki her dakika salt kendi duygularımızla bakmıyoruz belki dünyaya,kendi duygularımızı geri planda bırakıp başkalarının duygularıyla da bakabilmek için çabalayıp birşeyler yapmaya çalıştığımız anlarda var elbet.

Ancak hepimiz çok derinde bir yerde biliyoruz ki, belki doğamız gereği,bilemiyorum ama önceliğimiz hep kendi duygumuz oluyor çoğunlukla ve bakış açımızı bu belirliyor.Ve en çok bunun mücadelesini veriyoruz belki.Ve belki de bu mücadeleyi kazanabildiğimiz kadar “insan”oluyoruz.

Kendi duygumuzu geri plana alıp,başkalarının yaşadıklarına da onların bakışıyla bakabildiğimiz kadar “insan” oluyoruz bence.Acılara,sevinçlere,endişelere,gururlara,başarılara,başarısızlıklara,mahçubiyetlere,mücadelelere,yaşanan her duyguya..

Demem o ki; bu virüsten önce de sonra da siz hangi ruh halinde olursanız olun,bir yerlerde sizden farklı duygular içinde olan,farklı şeyler yaşayan canlılar var ve hep olmaya devam edecek.Siz herşey olup bittiğinde aynı camlardan aynı evlerden yine aynı mutluluklarla dışarıya bakarken yine bir yerlerde,belki ve hatta yine aynı kuşlar mutlulukla değil de karnını doyurmak için kanat çırpıyor olacak...

Ve siz belki bunu kendi hisleriniz yüzünden farkedemeyeceksiniz...

Her ne koşulda olursanız olun kendi hislerinizin sizi kör etmesine izin vermeyin.

[gulayturk]

65 yaş üstüne sokağa çıkma yasağı geldi bugün,biraz önce.

Çok garip şeyler görüyoruz,yaşıyoruz son günlerde.Garipliklerimiz virüsle sınırlı değil.Virüsle sınırlı kalamadı.

Az önce, “bankta oturan bir yaşlı, kendisini görüntülemek isteyen kameramana bıçak çekti” başlıklı bir haber okuduk.Ülkede yaşlılar çıldırdı tek kelimeyle,başka bir kelime anlatamaz bu olanları.

Ve bugünlerde ülkece aslında bir çok olumsuzluğumuz bir kez daha yüzümüze vuruyor.

Savaşımız bir tek virüsle değil maalesef.Savaşımız yobazlıkla,savaşımız cehaletle..Bitmeyen savaşımız şu an daha zorlu..

Ne oldu size yaşlılar?Biz yaşlıları tontoş dedeler ve nineler olarak bilirdik.En fazla küser giderdiniz bize? Bıçak çekmekte nereden çıktı? O kadar mı sıkıldınız emeklilik hayatınızdan?O kadar mı atraksiyon istiyorsunuz hayatınıza anlamadım ki?

Hayır hepimiz değiştik,hepimiz; bize ne oldu?insanlığımız nereye gitti? gibi sorgulamaları son yıllarda fazlaca yapıyorduk da,nerede o eskiler derkende sizin yaşadığınız yıllara,sizin vicdanınıza, insanlığına hasretlik duyuyorduk?Şimdi ne oldu size? Kayış nerede,niye koptu?

Dilerim ki, bu kopan kayışla kendileri ve toplumun sağlığı için bile olsa özgürlüğünün kısıtlanışına (ki bu bir özgürlük kısıtlaması değil,onları ve tüm insanları yaşatabilmek için zorunlu yaşanan bir durum)dayanamayan yaşlılar,bugünler geçtiğinde, tüm toplumların ve tüm toplumların her bir bireyinin de özgürlükleri ile ilgili mücadelelerinin ne demek olduğunun farkına varırlar.

Dilerim,başkaları içinde özgürlüğün,kısıtlanmanın ne demek olduğunun ne denli önemli olduğunun farkına varırlar.

Coronadan önce cehalet bizi öldürmeden lütfen keyfi olarak evden çıkmayın,evde kalın!

Daha sonra hep birlikte “Eeeyyy özgürlük” naraları atarız elbet yazarken;

“Uyanmış patikaya

Serilip giden yola

Hınca hınç meydanlara adını

Ey özgürlük”

[gulayturk]

vaka15679 vefat277

Bugün kaçıncı gün bilmiyorum,saymıyorum. Saymaya gerek yok, her geçen gün yıl gibi nasılsa. Üstelik giderek artan yıllar...

Vaka sayısı 15679 vefat sayısı 277 oldu bugün. 277 insan,277 kişi,277 ruh,277 can,277 aile... Geçen bu süreçte 277 aileye ateş düştü.979 yoğun bakım..979 aile her çalan telefonda iyi bir haber bekliyor.

Herhangi bir hastalıkta,salgında,olayda ölüm oranı ne olursa olsun,bilin ki o bazen size küçücük gelen yüzdelerin her birinin bir canı,bir yaşamı,bir aileyi temsil ettiği unutulmamalı.

Ama unutuyoruz galiba.Ya da o sayıların bir yaşam olduğunu düşünmek istemiyoruz.Düşünürsek öncelikle akıl sağlığımızı kaybederiz diye korkuyoruz belki.

Ama kaçamıyoruz,kaçamayız.İçimizde en ufacık bir “insan” kırıntısı kalmışsa eğer, o insan galip geliyorken korkuya.

İçimiz acıyor sonra.

Bir an gözümüzü kapatıp,ocağına ateş düşenleri düşününce öyle bir yanıyor ki canımız.Öyle bir acıyor ki.

Tesellisi olmayan acılar yaşıyoruz.Elbet ölüm her zaman var.Doğduğumuz andan itibaren ölüme geri sayım yapıyoruz elbet.

Ama insan unutarak yaşamaya alışmışken,bir anda burnunun ucunda ölümü bulunca afallıyor.

Her vaka açıklandıktan sonra saatler uzuyor bizde, sevdiklerimiz aklımızda yürek daha da ağırlaşıyor.

Her uykuya,uyanınca bitmesi umuduyla yatılıyor.

Bitmiyor...

[koksalhirdavat]

COVID-19'un yayılmasını önlemek için: Ellerinizi sık sık temizleyin. Sabun, su veya alkol bazlı dezenfektan kullanın. Öksüren veya hapşıran kişilerle aranızda güvenli mesafeyi koruyun. Fiziksel mesafeyi koruyamadığınız durumlarda maske takın. Gözlerinize, burnunuza veya ağzınıza dokunmayın. Öksürürken veya hapşırırken burnunuzu ve ağzınızı dirseğinizin iç kısmıyla veya bir mendille kapatın. Kendinizi iyi hissetmiyorsanız evde kalın. Ateş, öksürük ve solunum güçlüğü şikayetleriniz varsa tıbbi yardım alın. #coranavirüsü #covid19 #coronavirüs #covid19tr #pandemi (Adana, Turkey) https://www.instagram.com/p/CDg74swHi3j/?igshid=18s7vmwg2n6eb