#devotedly

[eclipseart143]

pretty sure this scene stabbed me in the heart T^T

[haveyoureadthisfanfic]

An Archive of Our Own, a project of the Organization for Transformative Works

Have you read Devotedly (The Falcon and the Winter Soldier)?

Yes, I am/was in the fandom

Yes, but I’m not in the fandom

No, but I’m in the fandom

No, I’m not in the fandom

Voting ended onMar 2, 2025

Summary: Bucky and Zemo were exchanging letters, up until the raft stops giving Zemo his mail, and stops mailing his letters out. As Zemo spirals from the lack of contact with the outside world, he continues to send more desperate letters with coded messages for Bucky, hoping one of them gets through. This letter is the only letter Bucky receives.

Author: @winterbonesthings

Note from submitter: Unfinished so far but so, so good, and the second story in the series just started without warning. Sexy and a fun ride.

[jaycatalyst]

Endlessly, Devotedly

By: Catalyst

I swore my heart was untouchable,

fortified behind walls of stone.

Yet here I stand,

exposed, undone,

a prisoner to your pull.

You look at me as if you know my soul,

as if love isn’t something that wounds.

But I’ve only ever known love as war—

a battle I never won.

You say you’ll stay,

but I’ve heard that before.

People don’t wait

for walls to crumble,

they walk away.

And yet, you remain.

You touch my scars

like they are sacred,

trace the fractures I tried to hide,

tell me I don’t have to fight you,

that I can rest,

that I can trust.

And maybe, just maybe,

I believe you.

Because I see it in your eyes—

no rush, no demand,

just the quiet patience of someone

who has already chosen me.

So I let my walls fade,

let love seep in through the cracks.

No more fear, no disguise,

just you and me,

nowhere left to hide.

And if I fall,

if I give you everything,

promise me—

you’ll hold me,

endlessly, devotedly.

[sevenfists]

Have you seen there is a SECOND key bank challenge with your favourite duo? Brb dying again

I did see!!! I had family in town so my yelling on tumblr time has been limited, but I yelled a lot inside my heart. Gives me a lot of feelings how they’re so comfortable with each other. We rarely see Geno at these heights of goofiness except when he’s with Sid. Just absolutely hamming it up, performing for Sid, doing every single thing he can to make Sid laugh. And Sid does laugh every time.

[thebluestranger-13]

შეურემონტებელი ძველი სახლები განსაკუთრებით მიზიდავს. მათ კედლებზე ბევრი რამის ამოკითხვა შეიძლება გასული წლებისა და მათში შეფარებული ადამიანების შესახებ, ჰოდა მეც გულმოდგინედ ვათვალიერებ ხოლმე.

წინაზე ორ ერთმანეთზე გადაკრულ შპალერს ვუყურებდი, როგორ გულითადად იყო ძველ, თითქოს უგემოვნო მათგანზე მეორე, ვითომ უფრო გემოვნებიანი გადაკრული და როგორ მალავდა წინას. შიდა შრე ისე შესისხლხორცებოდა კედელს, არაფრის დიდებით არ აძვრა, თორემ დარწმუნებული ვარ, მის შიგნით კიდევ იმალებოდა სხვა ისტორიები, რომელთა ნახვაც ასე მწყუროდა. მომწონს ზოგადად ძველი პროექტების საერთო მახასიათებლებზე და უნიკალურ ნიშნებზე ფიქრი. მაგალითად, ჩემს ძველ და ყველა იმ დროინდელ სახლს სადა ყვავილებით გაფორმებული გახუნებული ფერის ან წვრილი, მაგრამ ისიც სადა ორნამენტებიანი შპალერი, თანამედროვესთან შედარებით ფართე ფანჯრები და მათ წინ ფანჯრის რაფები აქვთ. შეგრძნება მრჩება, რომ მაშინ ხალხი ისე არ ცდილობდა სახლში მთლიანი სამყაროს მოწყობას და შეკეტვას, როგორც ახლა და უფრო მეტად გარეთ იყო მათი ორიენტირი იმ დიდი ფანჯრებიდან. ფანჯრის რაფებიც მხოლოდ იმაზე მაფიქრებინებს, რომ დრო და დრო გადავეჩვიეთ სხვა ცოცხალ არსებებზე ზრუნვას, არა მხოლოდ ადამიანებზე, არამედ ჩიტებზეც. ბავშვობიდან მოყოლებული საბედნიეროდ თუ საუბედუროდ უამრავი საცხოვრებელი მაქვს გამოცვლილი და თითქმის ყველგან დაყვებოდნენ მტრედები ბებიაჩემს. ზუსტად ორი დღე ყოფნიდა იმისთვის, რომ იქაური ჩიტები შემოეჩვია და დილაობით ჩვენს ფანჯრებთან დალოდებოდნენ აწ უკვე კუთვნილ საჭმელს. სანამ პატარა ვიყავი, ეს ყველაფერი ერთ-ერთი საუკეთესო გასართობი იყო, მერე ნელ-ნელა ისე დაპატარავდა და ბოლოს გაქრა ფანჯრების წინ ფრინველების ადგილი, რომ სულ რამდენიმე თვის წინ შევამჩნიე მათი არ არსებობა და გული დამწყდა საკუთარ ემოციურ სისადავეზე, რომ მეც ისევე გავხუნდი, როგორც ძველი სახლის კედლები. მაშინ ვიფიქრე პირველად, რომ მე მინდა ჩემმა შვილმა ჩემთან ერთად თავის ხელიდან აჭამოს დილაობით ჩიტებს და სახლიდან გასვლის წინ დავუტოვოთ ხოლმე მთელი დღის სამყოფი. მინდა, რომ ჩვენს სახლს დიდი ფანჯრები ჰქონდეს და არ ვაპატარავებდე სამყაროსთან საკომუნიკაციო გზებს. მინდა, რომ ჩემი სახლი არ იყოს უნაკაწრო, მინდა, რომ იქ ჩვენი არსებობის კვალი ეტყობოდეს, თუნდაც იატაკზე ავეჯის გადაადგილების წვრილი ხაზები, მინდა კედლებზე სამუდამოდ ვამჩნევდეთ ოჯახის რომელი წევრია უფრო მაღალი და ვისია ეს ნიშნულები.  კიდევ, მინდა რომ ამ ძველი, გულით შენახული ისტორიების მოსმენა შემეძლოს, რომლებსაც ალბათ მერე უფრო უკეთ გავუგებ, როცა დრო მათსავით მაჩუქებს და დამიტოვებს სახეზე ნაოჭებს.

[preciouspatriots]

why does he (sieun) look at him (suho) like that?

[fromthealabaster]

Devotedly

His faith, though still incredibly strong, was being put to an extreme test.  Some of the doubts which Ed had expressed out loud were now showing up more regularly in my father’s journal, in my father’s voice. 

[Jim Elliot]

February 24: Was much cast down in spirit last evening.  Ed and I have been here in Chester six weeks, with so little evident blessing from God. 

March 5: Evening.  Too weak even to demonstrate weakness.  Have come to such a state that I must desire to desire!  The tears of my heart are frozen in the cold of my intellect. 

March 17: Sterile days.  The past few days have been very trying and difficult...There has been a sense of discouragement and doubt come over me through this.  I prayed, simply, earnestly, believingly, insofar as I knew how, and did not receive what I asked for, namely 150 people and six conversions.  I know all the old reasons for not being heard and getting better answers and so on, but all that does not solve this difficulty. 

[Elizabeth Elliot] 

Jim, dear brother, it is just here that the nature of your consecration-- which is the same as saying the nature of your love to God-- is tested.  The decisions which are made in “green pastures” are tested in the “valley of the shadow,” for it is here that HE is most vitally with us, if I may use the expression, although He is forever equally “with us,” since He tabernacles within us. 

You say, “This Jericho must fall or I shall be unable to go on in the path of faith.”  Surely you were not really thinking when you made that statement.  The very principle of faith precludes any and all necessity of dependency upon anything but God Himself... Do you love God for Himself alone?  Or do you love Him for His gifts, His conscious presence, His love to you, His evident blessing upon what you do, etc...?

Jim, I truly believe there comes a time in the progress of the soul who truly desires to be conformable to Christ’s image when God strips him not only of earthly props in the form of friends, possessions, talents, or whatever he may include an infinite variety of forms.  This process, however devastating it may seem, must be recognized as another further providence.  Another gracious answer to our sincere cry of faith, “Thy will be done”... 

It is the duty of the Christian to receive.  He receives the initial step of salvation, but he also received just as truly thereafter each new step in his progress of conformity to Christ.  The soul who loves God only for Himself, apart from His gifts, knows indescribably peace. 

[roccoseiler]

Rocco Seiler -  Technology Administrator

Rocco Seiler has devotedly worked for more than two decades in education as a principal, technology administrator, teacher, and coach.