[donukharf-deactivated20260330]

ben seni unuturum, bir meşgale bulur seni zihnimden uzak bir yere defnederim ama, işte o ama cümlesinin devamı senin için çok sarsıcı olur. sen bulamazsın ben gibi, sen bulamazsın böyle değeri. seni doğurandan yediğin dayağı atlatmak istersin ama ulaşamazsın bana. sesin titrer ama gülersin ya hani işte o an kimse anlamaz seni ama sende bulamazsın beni. anlıyor musun dememe ne hacet, sen beni anlasan kaybetmezdin. şimdi sürtük yaşamda mutluluğu tenden tene dolanarak arayıp bul.

[iyilesemezdik]

sonra yine giderdi. ardından kapı uzun süre açık kalmış gibi üşürdü ev. pencereye koşar, arkasından bakardım; karanlık onu yutar, geriye sadece kokusu kalırdı. o kokuyla uyuya kalırdım ben. rüyalarımda hep oradaydı. ben ise aynı yerde durur, büyürdüm. her sabah, siyah-beyaz bir fotoğrafın içinden çıkıp gelmesini bekler gibi beklerdim onu.

[ruhadeva]

şimdi beni iyi dinle. bu gece hava çok ağır. gökyüzüne bakmaya gücüm yetmiyor. sigaramı ellerim titreye titreye yakıyorum. korkma, anlatıyorum. çünkü sen varsın. ama sen de biliyorsun, bazı geceler insan kendine bile yabancı olur. kendi adını duysan irkilirsin. kendi ellerini tanımazsın. parmaklarının arasındaki titreme bile başkasına aitmiş gibi gelir. ve işte tam böyle bir gecedeyim. dizlerimin bağı çoktan çözülmüş. aklım, sevdam, özlemim birbirine girmiş. bir de senin o suskunluğun boğazımı sıkıyor sanki. ses etmeden boğuyorsun beni. ne oldu der gibi bakma artık. olana bir isim koyamıyorum. koysam paramparça olacağım. ama sen öyle bakınca, sanki omzumdaki bütün ağırlık daha da bastırıyor. itiraf edeyim, kendimden korkuyorum. hem de delicesine. ve şimdi. şimdi söyleyeceğim şeyi kimse duymasın istiyorum. sana söylüyorum çünkü saklayamayacağım kadar ağır. çünkü içimde bir kıyamet büyüyor ve ben hiçbir yere kaçacak kadar güçlü değilim. çok seviyorum seni. delicesine. delirdim. bir avuç toprağı evim belledim. aklımı yitirdim.

[ttecelli]

canım, bakma artık kollarıma. kesmedim. kesmem. gerçekten kesmem bak. sen beni bencil bilirsin, biliyorum. çoğu zaman öyleyim belki, annem ne derse inanırım ben. ama şimdi değil. tırnak izleri, jilet değil. kes desen keserim orası ayrı. bi kurtuluş bi de hatır uğruna her şeyi yaparım bilirsin. hatır uğruna hayatta kalmışlığım bile var, sen ne diyorsun.

hayır, anlatmayacağım. inat değil mi, anlatmayacağım. tek bir insana, en güvendiğime bile anlatmayacağım hayır. gülüşüm hafif kafam ağır öleceğim. sen şimdi inanmıyorsun ama ben gerçekten gülerek öleceğim. ve biliyor musun, herkes çok şaşıracak ölümüme. ben bir sürü şeye üzülürüm. 13. yaşıma, yetişme çabasıyla geçen yıllarıma, kardeşime ve en yakın arkadaşıma, ağacından uzağa düşen elmaya, elmaya bile ulaşamayan o çocuğa. bakma öyle, hep düşünürüm ben. çocuğunu dünyanın zalimliğinden kurtaramayan anneyi ve faşizmi, eve ekmek götürme umuduyla iskeleden düşen işçiyi ve kapitalizmi, sevdiğine yüzerken boğulanı ve acımasız dalgaları, ergenliğe yeni girmiş kızları ve katil güzellik algısını, erkek çocuklarını ve ağlamayı gizlemenin lanet acısını. düşünür ve üzülürüm. yine de en çok herkesin şaşıracak oluşuna. yanlış anlama, kendime acımam asla. bir kere acır gibi oldum, on kez intikamını aldı babam. konuşmam. konuşmayacağım. bir evsiz çocuklara acırım ben bir de yardım için bağırmayı hala bırakmamışlara.

bak ben şimdi üçe kadar sayacağım. birkaç derin ama kesik nefes alacak, tırnaklarımın altını kan ve deriyle dolduracağım. ellerimi yalnızca böyle titremeden sabit tutabilecek, kollarımı yalnızca bu şekilde ısıtabileceğim. sonra da içi dolu tırnaklarımı parçalarım. dokunsalar ağlayacaktım ama kimsenin dokunmasına izin vermedim. kendimin acıtmasına kayıtsız kalacağımı mı sandın. artık adaletin ta kendisi benim, yukarıdan beklemeyi bırakışım da bu yüzden.

içim cayır cayır yanarken yüzümde güller açar benim, benimle savaşamazsın.

[ttecelli]

Yardimci olmaya calisirken nasil bu hale getirebiliyorum. Ben bu kadar ugrasirken nwden kendimi daima bencilligimin icinde buluyorum. Hakkim olmayan herseye kiriliyorum ozur dilerim. Boyle olmak istemiyorum. Aslinda ben hic olmak istemiyorum biliyo musun. Ustesinden geliyomus gibi yapinca insanlar daha az farkediyo zorlandigimi ama ben bazen olumden baska yol dusunemiyorum. Olsem rahatlarim biliyo musun. Hakima bi kere bana eger icimden gelmezken de gulersem bi sure sonra iyi hissedebilicegimi soylemisti. Hep guluyorum ben ama hicbisey olmuyo. Yine aptallik ediyorum. Yine bencillik ediyorum. Ve yaptigimin suclu oldugumun farkina varmama ragmen davranislarim karsiligi bana soylenen sozlere kirilmadan edemiyorum. Konusup anlatmak aciklamak da gelmiyo icimden. Oyle kendi kendime kiriliyorum ama oyle bi oturuyo ki icime aslinda bikac gun kendime gelemiyorum. Surekli ayni seyi duyuyorum surekli surekli bazen o kadar cok ve bunaltici ki acip uzuldugum seye kendim bakiyorum belki gorup bak senden baska herkes unuttu deyince daha az acitir diye azalmiyo. Hic azalmadi ki. Butun kirginliklarkm birikti bak bogazima dayandi ben yutkunamiyorum artik. Yutkunmak da istemiyorum hakettim cunku nefes haketmiyorum ben. Ben galiba olmasi gerektigini sandigin hicbiseyi haketmiyorum bilmiyorum. Bilmiyorum boyle olsun istemedim sadece.

[ttecelli]

Adini sayiklayan meleklerin yanmis kanatlarinin golgesinde uyandim. Gittin. Ne bi sozle ne bir nefesle ne de acima kisvesine burunmus bi acimasizlikla. Golgeler geldi ve golgeler gecti sen o golgelerin soguk ve lanetli kayitsizligiyla yok oldun. Agladim bagirdim cagirdim ardinda biraktigin sessizligi tirnakladim. O bile kanamadi. Dunya curudu ama yerinde kaldi. Bir kabusa uyandim ve bir daha uyuyamadim.

Hep bacaklarima bir iz daha birakmani diledim hic degilse cilalayabilecegim kanattikca seni anabilecegim bir yara olurdu elimde ama yok. Yok. Bunun ne kadar asagilik oldugunu bile goremedin. Inancini kusan bir peygamber gibi eriyip gittin gozumun onunden. Sustum. Icime kustum.

Zamansiz sehirlerde yurudum alabildigine. Yurudum yurudum yurudum kostum nefessiz kaldim ve daha cok yurudum. Zaman cok agir ama cok hizli. Ayaklarim cok kanadı. Mermer kaidelere civilenmislere sordum acaba kulagina bir sey fisildadin mi diye. Gittigin yollarin tas zeminlerini optum dudaklarim kanayana kadar. Dualarimi kurtlara yem ettim ve buna umut dedim.

Fakat les bile bikar bayat ilahilerden.

Inanacak bir sey kalmadi. Inanc kalmadi inanc bitti ici gecmis hatiralarla oyuldu. Sessizligin bin ilahiden daha kutsal hakikatten daha zalim ve askindan daha sadikti. Sessizligin omurgami aldi.

Simdi gunesin kendini ufka kusmasini izliyorum her sabah. Hakkinda inandigim her seyi ve gelecegin umudumu bayat ekmek gibi yedim. Ben beni artik sana inanmama ugruna mahvettim.

Olmaz ya olur da bir gun donersen inancimin iskeletiyle karsilasacaksin. Goz cukurlari derin ve durmadan aglar korkma olur mu. Neden gittigini sormayacagim. Onemi yok. Yalnizca neden inandirdiginin hesabini soracak, bu kabusla er ya da gec barisacagim.

[ttecelli]

dayanamıyorsun. katlanamıyorsun. ne diye devam ediyorsun anlamıyorum. her saniye daha ağır. daha da ağır. hepsi sırtına çökecek, hakediyorsun. nefes almayı bile beceremiyorsun. hoş, hakettiğin de yok. koca bir hiçten ibaretsin. hiçlikten bile daha azsın. insan olman gereken yerde boş bir zararden fazlası olamazsın. haketmediği havayı soluyan koca bir hata. tiksindiricisin. mide bulandırıcı. aslında durmadan hatırlıyorsun ama görmezden gelmeyi seçiyorsun. acınası. ve de aptalca. zihninde sıkışıp kaldın. zihnini sikeyim. bi boka yarasa bari. içinde iyiye dair tek bir zerre yok. kendini kandırma. yok. çaresi yok çünkü bencilsin. hep öyleydin. bencil ve mide bulandırıcı. evet. tam olarak bu.

yoruldum. çok yoruldum. uyuyarak geçmiyor. hiçbir şey yapmıyorum ama sayısız hata yapıyorum. utaç verici. sadece çok ama çok kaltanılmaz. ölsem rahatlarım. ölsem geçer. bi ses çıkarmadan, bi iz bırakmadan ölebilsem. hiç var olmamışım gibi kaybolabilsem. keşke. keşke

[ttecelli]

sebebini bulamıyorum. panikten nefes alamıyorum. inanmıyorlar ama panikten başımı doğrultamıyorum. başı veya sonu yok. yalnızca koca bir yok olma arzusu. hafızalardan silinme. başım çok ağrıyor. nasıl bu hale geldim bilmiyorum. kendimle konuşmaktan dahi acizim fakat ihtiyacım var

her an yükmüşüm gibi hissediyorum. insanların şimdiye kadar sırtlamak zorunda kaldıkları en büyük yük. yeni mi farkediyorum yoksa sabırları mı yeni bitti bilmiyorum. hoş, ne farkeder sanki. zarardan fazlası değilim

devamlı ölüm arzusundan kurtulamıyorum. kendimi hayatımın sonuna gelmişim gibi hissetmekten alıkoyamıyorum. altıncı hissime güvenirim. çoğu zaman yok sayıyorum. nasıl geçecek bilmiyorum. ölümleri kaldıramıyorum. ölmek istemediğimden emin değilim ama onunlayken yaşamak istediğimden eminim. iki uç arasında sıkışıp kalmak çok can yakıcı. onunlayken acı da güzel.

bazen yaşamam, kalanlar için devasa bi bencillikten fazlası değil farkındayım. yokluğuma alışamayacaklarına inanmıyorum. yine de o kalan herkesten daha önemli ve bunu istemediğini biliyorum. inandığım tek kişi o. bana inanan tek kişi o. onu seviyorum. beni sevmese de severim

boğazımda oturan yumrudan kurtulmak istiyorum. göğsümdeki ağırlıktan kurtulmak istiyorum. ellerim tutunmaktan acımasın istiyorum. rahat nefes alabilmek istiyorum. sanırım çok şey istiyorum.

belki de bir süre dipte yaşamak iyi gelecek, yanımda olsa yeterli

[ttecelli]

aklımda durmaksızın süregelen bir mücadele. bu zincirler şüphe ve korku anlarında dövülmüş. benimle konuşabiliyor. nasıl bilmiyorum, ama konuşuyor. hayatı sakın kucaklama. asla alışma ve tam anlamıyla açılma. herhangi bir yaşam belirtisi göstermek çoğunlukla sallanan bir ip üzerinde adım atmaya çalışmak gibi. evet, bu başka nasıl anlatılır bilmiyorum. her adımdan önce binlerce -gerçekçi olmayan- ihtimali göz önünde bulundurmalı, her adımımı günlerce düşünerek atmalıyım. her bir yanlış adım beni sonsuz karanlığa sürükleyebilirmiş gibi hissettiriyor.

yine de, bunca karmaşa içinde bile ışığını görmezden gelemiyorum. varlığı bunaltıcı günlerde rahatlık sağlayan o çok beklenen esinti gibi. ömrümce beklediğim bir esinti. endişelerimin ağırlığını anlıyor ve hafifletiyor. buna hala alışamadım. endişelerimi tamamıyla almıyor hayır. ama ışığı o kadar parlak ki kalanlara kafamı çevirip de bakamıyorum. kaygılarımı yok etmiyor ama yanımda oturuyor. gözlerinde korkularımın beni tanımlamadığı bir dünya var.

hayat bir süredir daha yumuşak, daha basit. dinlediğim şarkılar daha nazik.

mutluluklar çok daha basit. aptal bi şaka üzerine paylaşılan kahkahalar, elimi tutması, ne olursa olsun istenmek. görülmenin ve yine de kalacağını bilmenin verdiği konfor. sabır ve anlayış. artık dünya bir dizi -olası- çukurlardan ibaret değil. dünya artık anılarımızın bir bahçesi. 8 yıl evsiz dolandım. kollarında bir sığınak buldum. sessiz bir ev. kaçmam gerekmeyen bir ev. şu sıralar cesur -ve biraz da meraklı- hissediyorum.

belki de insan ölmek için değil, sevmek için doğarmış.

[ttecelli]

Zaman gecmisinin kenarlarini koreltir saniyorsun. Gittikce katlanilabilir olur saniyorsun. Her gece daha da siddetleniyor. Her gece unuttum sandigin yeni bir kabusla uyaniyorsun. Aptal ve zayif. Oyle ki beni bile rahatsiz ediyorsun. Surekli bir hatirlaticidan fazlasi olamadin, olamayacaksin. Hayir. Nezaketi haketmiyorsun. Atlatmayi bile beceremezken simarmayi hakettigini dusunmen acinasi. Kacmiyorsun. Kacamiyorsun. Yeterince guclu degilsin. Neden sasirmadim. Ne zaman guclu veya ise yarar olabildin ki. Bu kefaretinden fazlasi degil. Sonsuz bir ceza.

Simdi ne elde etsen bos. Eskiden basardikca gececek sanardin, zaman gectikce azalacak. Gecmiyor. Azalmiyor. Artiyor. Hic bu kadar buyuk olmadi. Pes etmek hic bu kadar yakin gelmedi. Kim oldugunun ve sana takilan isimlerin lekesi altindasin. Siginak sandigin her yer bir gun yeniden basina yikilacak farkindasin ama inatla devam ediyorsun. Bir daha kalkmaman gerektigini anlaman icin evinden kac kez daha kacman, belini kac defa daha kirman gerek. Olan oldu derken olan herseyin en derinine isledigini farkedemeyecek kadar kendinden uzaksin. “Kendini disaridan izliyor ve yillardir yas tutuyorsun” Oysaki sen kimsenin yasini tutmayacak -tutamayacak degil, tutmayacak- kadar acimasizsin. Haberi yok.

Cesursun ama -yaralarinin- zalimliginden kurtulamiyorsun. Bir daha asla butun olamayacaksin. Kacis yok. Soluklanmaya zaman yok.

[ttecelli]

sakinles ve kanamasina izin ver. buraya kadar. sadece izin ver

[girifit]

sana anlatmam gereken şeyler var. benim anlatmam gereken ve senin de anlaman gereken. ben doğrulamıyorum artık. gözüme inen perdeden kurtulamıyorum. titreyen ellerimi tutup da geçeceğini söyleyemiyorum kendi kendime. dağılan tek şey saçlarım değil. ben, ben darmadağınım. toparlanamayacak kadar bir orada ve bir burada. duruyorum, kesilen elime bakıp kanayan tek şeyin yara olmadığını anlıyorum. ağzımdaki kanı tükürüp doğrulmak istiyorum. doğrulamıyorum. cam kırıkları batıyor gibi tenime, kanıyorum. insan kendi kanında boğulur mu hiç. boğulurmuş. öğrendim.

sana anlatmam gereken şeyler var. şu sıralar uykuyu ilaçla alıyorum koynuma. gözlerimdeki bayık bakışı görsen duvardan duvara vurursun beni. ben sana ufak bir tebessüm sunuyorum, yüzümde kuruyan yaşların izleri var ve kızarmış gözlerim. aldırış etmiyorum artık kendime. olduramıyor oluşumu kabullendim. bak, bu çok ağır bir cümle. sigarayı yakmadan önce çakmağı parmak uçlarıma tutmaktan vazgeçemiyorum. buz tutmuşum, yangınım bile eritmiyor kalbimi.

sana anlatmam gereken ve senin de affetmen gereken şeyler var. ben şimdi bu yorgunlukla ne yapacağımı bilmediğimden gitmeyi tek çare buluyorum. artık o telefonu açmıyorum. ama kapanana kadar ekranı izlemeye devam ediyorum. sigaramı söndürüyorum ve elimde avucumda ne kaldıysa sana bırakıyorum. bana iyi bak.

[plaath-deactivated20251220]

ben seni özleyince niye böyle oluyor. yaşım büyüyor, evim küçülüyor. ben seni özleyince uçurtmam ağaca takılıyor gibi hissediyorum. seni özleyince ilmeği kaçıyor hayatımın. seni özlemek saklambaç oynarken saklandığım yerde unutmuşlar gibi bir his. bir kuş yuvası düşüyor yere. annemin porselen takımları kırılıyor, kardeşim hastalanıyor, bütün aynalar yirmi kilo fazla gösteriyor. dudağım bükülüyor. seni özlemek tek ayak üstünde bekletiyor kalbimi. balığım ters yüzüyor, karnımda bi çocuk ölüyor. ben bunu yenemem.

[dilhun-deactivated20220831]

seni sevmekten ve her hatanda yaptıysa bir bildiği vardır demekten, işlediğin her günahın arkasıdan aslında çocuk gibi bir kalbin olduğunu kendime telkin etmekten vazgeçtim. geçmiş olsun.

[tasikardi]

seni çok sevdiğimin artık seni çok sevdiğim anlamına gelmediğini anladım. artık kimseyi çok seven bir cümlem yok. yüzümü okşuyorum saçımı kesiyorum kendimle kavgasızım hep güzel şarkılar dinliyorum ilk kez girdiğim yollardan kaybolmadan çıkıyorum, tek parça, hasarsız. ama benim kimseyi çok seven bir cümlem yok artık. yandan dolanıyorum içine girmeden dahil olmadan görmeden. yüzüne bakıp ezberlemeden. şiire benzetmeden. yokuş yukarı koşmadan. öksürür gibi yapmadan. çok üzülürüm sanıyordum ama hiç sallanmadan. bu kadarmış diyorum. yine çakmak kaybediyorum. güvercinleri besliyorum. seni çok sevmiyorum bak bunu sesli söyledim. gömüyorum ama kazmıyorum.

[gamcicegi]

her yerden dönülür sanıyorsun ama bu saatten sonra ben evimin kapısını çaldığımda açanın sen olmadığını bileceğim, sense kapın çalındığında gelmeyenin kim olduğunu.

[102420-deactivated20220304]

seni sevmek benim için hiç zahmet olmadı. seni sevmek bana yük değildi. yoluma taş olmadı hiçbir zaman. tersine beni büyüttü seni seviyor olmam. saçımı okşadı. üstümü örttü. kahveler getirdi bana. ben içtim hepsini bir yudumda. şarkılar oldu bana dinledim. devletler kurdu. devletler devirdi. sevgi bu yapar bilirsin. bin ülkeye savaş açtı. hepsini yendik birlikte. ama şimdi seni seviyor olmak bana diz çöktürdü. üzerimi örttü ama üşüttü. kahve getirdi ama acıydı. saçımı okşadı benim. ama başımı ağrıttı. seni seviyor olmak benim yoluma taş koymadı ama beni yoldan çıkarttı. biliyorsun seni seviyor olmak bana yük olmadı. ama artık belimi büktü. seni seviyorum. ama bunu artık sana bile söylemeyeceğim.