No title available
styofa doing anything
"I'm Dorothy Gale from Kansas"
Claire Keane
TVSTRANGERTHINGS
Xuebing Du
titsay
No title available
Kaledo Art
roma★
PUT YOUR BEARD IN MY MOUTH
⁂
dirt enthusiast
Love Begins
KIROKAZE
PR's Tumblrdome
Origami Around
taylor price
YOU ARE THE REASON
Three Goblin Art
seen from Finland
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from New Zealand
seen from United States
seen from Bangladesh
seen from United States
seen from United States
seen from Netherlands
seen from Malaysia
seen from United States
@wilcokannekens
Ode aan ... Marit
Ode aan … Marit
Of we nu in dat smerige water zwemmen, op een plankje staan, of in een bootje zitten, die baai ligt er voor maar één reden: goud ophalen voor Nederland.
Marit moest er een dagje voor wachten … stilte voor de storm heet dat, maar ook voor haar is er goud.
(more…)
View On WordPress
Ode aan ... Ferry
Ode aan … Ferry
Wat een bijzonder moment vandaag in het smerige water van de baai van Rio. Acht jaar na Maarten van der Weijden en vierentwintig uur na Sharon van Rouwendaal, wint Nederland wéér een gouden plak in het open water! Dit keer was het de beurt aan Ferry Weertman.
(more…)
View On WordPress
Ode aan ... Sanne (en Hans)
Ode aan … Sanne (en Hans)
Het is dat er geen medailles worden gegeven voor prestaties die worden bewerkstelligd door sporters in combinatie met hun commentatoren.
We kennen natuurlijk de onvergetelijke duo’s: Zoetemelk-Koomen, Bergkamp-Van Gelder, Timmer(tje)-Snoeks en Zonderland-Van Zetten.
Maar er komt wat mij betreft een nieuw gouden duo bij. Wevers-Van Zetten staat vanaf vandaag in mijn geheugen gegrift.
(more…)
View On WordPress
Ode aan ... Sharon
Ode aan … Sharon
Als ik met mijn jongens in het zwembad een wedstrijdje doe, dan houd ik de borstcrawl precies drie slagen vol. Daarna schakel ik over naar een soepele schoolslag en meestal heb ik dan aan het einde van het baantje (in de breedte van het bad natuurlijk) genoeg tijd over om op adem te zijn als Jelle en Sibe aantikken.
Pedagogisch gezien is het natuurlijk véél beter om er een spannende strijd van te…
View On WordPress
Ode aan ... Dorian
Ode aan … Dorian
Zondag 15 augustus 2016, 18.00 uur.
Precies 8 jaar geleden werd Sibe geboren. Maar vandaag op zijn verjaardag vieren we ook de gouden medaille van Dorian van Rijsselberghe.
(more…)
View On WordPress
Ode aan ... Elis
Ode aan … Elis
Ik zal niet zeggen dat ik het altijd al in haar zag!
…
Ach, kan mij het schelen
…
Elis Ligtlee … Ik WIST het!
(more…)
View On WordPress
Ode aan Maaike en Ilse
Ode aan Maaike en Ilse
Ik vreesde al dat er een moment zou komen, dat ik een ode moest brengen aan atleten die een sport beoefenen waar ik de ballen verstand van heb. Ondanks het feit dat mijn schoonvader (volgens eigen overlevering) in zijn studententijd de wilde wateren rond Delft eigenhandig vlak trok, moet ik bekennen dat roeien zo’n sport is.
Maar, met een tweede gouden medaille in de pocket voor Nederland, doe ik…
View On WordPress
Een ode aan ... Anna en Annemiek
Een ode aan … Anna en Annemiek
Uitdaging 50 ‘verplicht’ me een ode te schrijven aan iedere sporter, of ploeg die tijdens de Olympische Spelen van Rio een gouden medaille haalt.
De eerste ode is voor Anna en Annemiek … en een beetje voor Emma Johansson.
(more…)
View On WordPress
Vakantie!
Lieve vrienden, familie, kinderen uit mijn klasje, trouwe volgers, incidentele bezoekers, verdwaalde surfers en nieuwsgierige aagjes. Veel te lang heb ik niets geschreven. Veel te lang ben ik niet heel bewust een spectaculaire uitdaging aangegaan. Veel te lang ook staat mijn fiets ‘werkeloos’ in de schuur. Maar dat alles had een reden. De afgelopen maanden ben ik namelijk in mijn ‘vrije’ uurtjes…
View On WordPress
Het is maandag 25 april, vandaag hoef ik niet naar school, want het is meivakantie. Wat? Ja, de meivakantie start dit jaar in april. Vraag me niet naar de logica ervan, want die is er niet. Moeder natuur is het er trouwens ook niet mee eens en besluit om wat hagel- en sneeuwbuien los te laten boven ons landje.
Ik puf en steun terwijl ik de koffers naar beneden draag. Kl#te spierpijn! Gisteren fietste ik de Gran Fondo Rosa, een voorjaarsklassieker (!) over het parcours van de Giro d’Italia die binnenkort in Nederland start. Eigenlijk wilde ik de 210 kilometer fietsen, maar na sneeuw, hagel, gure wind en een bijzondere aanval van acute tegenzin, besloot ik de route in te korten. Dat soort acties zijn eigenlijk niks voor mij, maar ik kon (lees: wilde) echt geen meter verder fietsen. En nu, bij de start van een midweekje Valkenburg, heb ik dus een extra reden om eens ongeremd te mopperen!
Waarom Zuid-Limburg? Gewoon, omdat ik direct na vliegveld Beek het idee heb dat ik in Frankrijk ben. De heuvels, de kerkjes van mergel en het onverstaanbare Limburgse taaltje geven me direct een vakantiegevoel. Als de zon dan ook nog schijnt, is het plaatje compleet … tja, de zon… dat zou inderdaad het plaatje compleet maken. Maar in plaats daarvan regent ‘t awwiever (om het in het Limburgs te zeggen).
Er is ook nog een andere reden waarom de reis naar Valkenburg gaat. Een paar maanden geleden heb ik namelijk in een onbewaakt ogenblik bedacht om als challenge voor Right To Play de Cauberg 52 keer te beklimmen. De Cauberg is de parel van de Amstel Gold Race. Iedereen die de AGR gereden heeft, kent die beklimming. Eigenlijk is het niet eens de zwaarste beklimming van deze koers, dat zijn mijns inziens de Gulperberg, Keutenberg en de Eyserbosbeg. Maar de Cauberg is wel de bekendste, dus was het PR technisch gezien logisch om voor deze challenge te gaan.
Snel verzonnen dus, maar niet overdacht. Tweeënvijftig keer omhoog past natuurlijk bij mijn uitdagingen, maar ik zal jullie eerlijk zeggen dat ik (bij nader inzien) grote twijfels heb, of ik het ook werkelijk kan halen. Een paar weken geleden zag ik de helden uit het profpeloton deze heuvel op het buitenblad beklimmen in een slordige anderhalve minuut. Maar ik ken mezelf. Ik heb geen klimmersbenen, ben geen 1.52 m en weeg geen 58 kilo. Bovendien kan ik geen vermogen van boven de 500 Watt wegtrappen en gebruik ik geen middelen die de voorgaande nadelen teniet doen. Dus schat ik mijn gemiddelde klimtijd in op ruim vijf minuten.
Maar dan moet het eerst wel een beetje lekker weer worden!
De heenreis verloopt voorspoedig. Tenminste … rijtechnisch gezien. Ik kom er namelijk in Limburg achter, dat mijn wielerkleding (op mijn broek na) nog thuis aan het wasrekje hangt. Ik kan dus eerst (tussen de hagelbuien door) in Valkenburg gaan shoppen voor beenstukken en een shirtje waarin ik iets van krentenbollen kan doen.
In de dagen naar donderdag toe, zakt de moed me wel een beetje in de schoenen. Er zijn namelijk momenten dat de sneeuw ook daadwerkelijk even blijft liggen. Ik krijg visioenen van 2013. In mijn voorbereiding op Alpe d’Huez fietste ik toen twee lussen van de de Amstel Gold Race … in februari … in de sneeuw! Het bewijs is terug te zien in het onderstaande filmpje.
Maar op D-day schijnt zowaar de zon. Het is wel fris, maar desalniettemin een prachtige dag, voor een geweldige uitdaging. De eerste helft gaat voorspoedig. Ik fiets zesentwintig keer omhoog voordat ik mijn eerste pauze houd. Maar ik juich niet te vroeg, want ik ken mijn lijf. Met nog dertien beklimmingen in het vooruitzicht begint het echt pijn te doen en heb ik de naam Cauberg ondertussen omgedoopt in Koudberg, omdat ik stiekem toch nog twee hagelbuien op m’n kop heb gehad.
Mijn ketting komt eigenlijk niet meer van het lichtste verzet af. Puffend sleep ik mezelf tegen deze berg op, waarvan ik de naam in gedachte nog één keer verander door symbolisch de ‘o’ weg te halen. Wat een K(o)udberg zeg! Het ziet er niet meer uit, lijkt zelfs niet eens meer op wielrennen. Maar uiteindelijk, na ruim vijf en een half uur kom ik voor de laatste keer boven. Met bijna 3000 hoogtemeters op de teller kan ik voldaan naar het vakantiehuisje fietsen.
In 2013 deed ik het vijf keer op een dag. Maar met een trots gevoel kan ik jullie meedelen, dat ik het drie jaar later gewoon 52 keer doe op één dag! Niet slecht toch, voor een ouwe man?!
groet, Wilco
52 keer op één dag! Het is maandag 25 april, vandaag hoef ik niet naar school, want het is meivakantie. Wat? Ja, de meivakantie start dit jaar in april.
Ieder zijn droom
De Coolsingel ligt er nog verlaten bij als ik om half acht ‘s morgens de metro uitstap. Natuurlijk ben ik veel te vroeg. Moet ik dat opnieuw uitleggen? Ik ben iemand die liever twee uur te vroeg is, dan één minuut te laat. Het voordeel daarvan is, dat je geen horloge hoeft te dragen, omdat je de tijd hebt. Ik drentel langs de startlijn en zie beveiligers geïnstrueerd worden door de politie. Kort…
View On WordPress
Plog 1 april
Traditioneel hebben juffen en meester het op 1 april zwaar te verduren.
‘Mees, er zit een vlek op je shirt! 1 april!‘ ‘Hey, je veter is los. 1 april!‘ ‘Pas op voor die bananenschil, meester. 1 april!‘ En natuurlijk … neem eens een slok van je koffie! Arghhh ZOUT … en 1 april!
Dit jaar was het natuurlijk niet anders … of toch?
(more…)
View On WordPress
Ik vond het best een gewaagde uitdaging toen ik ‘m bedacht.
Uitdaging 17: Ontmoet vijf bekende Nederlanders en vertel hen over mijn uitdagingen.
Maar week 16 is nog maar nauwelijks afgerond en ik kan jullie nu al met gepaste trots vertellen, dat het me gelukt is. Natuurlijk helpt het, als je zelf op televisie geweest bent. Gisteren hoorde ik een collega vrijwilliger van Right To Play daarover zeggen, dat de camera dan toch eerder op je gericht is … en dat is een waarheid als een koe. Sinds mijn overweldigende tv-debuut, een paar weken geleden, gaan deuren open, waar ze eerder gesloten bleven, rolt men de loper uit en lijkt het alsof alles een beetje mijn kant opvalt.
Vorig jaar nog had ik op vrij onorthodoxe wijze ambassadeurs van Right To Play aangeschreven, of ze alsjeblieft twee minuten van hun tijd wilden vrij maken voor een selfie met een enthousiaste vrijwilliger die 52 uitdaginkjes doet. Natuurlijk werd er vaak niet gereageerd, maar verrassend genoeg ook een aantal keer wel. En zelfs bijzonder enthousiast. Dat leverde bijvoorbeeld één van mijn gaafste ontmoetingen op van vorig jaar met Ben Sonnemans.
Uiteindelijk had ik zelfs het voorrecht om met meer dan vijf ambassadeurs op een selfie te staan: Deborah Gravenstijn (judo), Bram Ronnes (beach volleybal), Ben Sonnemans (judo), Marijn de Vries (wielrennen), Henk Pieterse (basketbal), Churandy Martina (atletiek) en Fatima Moreira de Melo (hockey).
Selfie met Deborah Gravenstijn
Ben Sonnemans 2
Natuurlijk kwam daar, bij de start van het nieuwe challenge jaar, nog een gave ontmoeting bij. Namelijk die met de founding father en ex-CEO van Right To Play: Johann Olav Koss
Maar nu heb ik dus ook uitdaging 17 helemaal afgerond. Het zijn niet altijd selfies geworden, maar ik ga ervan uit dat jullie snappen, dat ik daar, als nieuwbakken BN’er niet altijd meer de tijd voor kan nemen ;). Wel heb ik hen vol enthousiasme kunnen vertellen over wat ik doe voor Right To Play en waarom ik het allergrootste deel van mijn vrije tijd daarin steek.
Wie ik dan ontmoet heb? Vooruit hier komen ze en omdat niet elke BN’er dezelfde bekendheid geniet als ik (de zgn. A-status), zal ik vertellen waar je ze van had kunnen kennen:
Bart Veldkamp (Olympisch Kampioen schaatsen)
Loretta Schrijver (RTL presentatrice, o.a. Koffietijd)
Quincy Trustfull (RTL presentatrice, o.a. Koffietijd)
Edwin Rutten (Ome Willem, van die film weet je wel)
Imke Schellekens Bartels (Olympische amazone, dressuur)
Pauline de Wilde (RTLZ en Snow Magazine)
Gijsbregt Brouwer (Langlaufer, Sportcommentator)
Nicolien Sauerbreij (Olympisch kampioen Snowboarden)
Weer een uitdaging die ik kan afstrepen en waarvoor ik dus een bedrag doneer aan Right To Play, de organisatie die kinderen wereldwijd laat leren door te spelen! Wil je me helpen om nog meer kinderen een kans te geven op een toekomst zoals jij en ik, dan kun je me op verschillende manieren steunen:
Natuurlijk mag je vertellen over mijn uitdagingen en andere mensen wijzen op mijn website: www.52uitdagingen.nl. Of misschien wil jij zelf wel een aantal uitdagingen aangaan om de wereld nóg mooier te maken. Ik help je graag. Maar je mag me natuurlijk ook financieel steunen, dat kan op verschillende manier. Kijk daarvoor op het tabblad sponsoren boven aan deze website. Alvast bedankt voor je enthousiasme en bijdrage!
groet, Wilco.
BN’er Ik vond het best een gewaagde uitdaging toen ik 'm bedacht. Uitdaging 17: Ontmoet vijf bekende Nederlanders en vertel hen over mijn uitdagingen.
‘… en Kannekens krijgt de bal van Krol. Passeert Larossa in één vloeiende beweging. Hij laat Passarella als aan de grond genageld staan. Het veld ligt open. De pass naar Rensenbrink, het wordt een één tweetje … Kannekens legt aan en …. JAAAAH … 1-2! Vlak voor tijd! Dit kan niet meer mis gaan, mensen. Vier jaar na het debacle van ’74 in München gaat het ze toch lukken, Oranje wordt wereldkampioen, door een schitterend doelpunt van ….’
‘Wilco, Wilco, WILCO … wakker worden, je moet naar school!’
Als mijn moeder me niet bruut uit m’n fantasiewereld had getrokken, was ik zeker veel eerder een beroemdheid geweest. Maar nu, ruim 37 jaar na dato, is het me dan toch gelukt. Mijn doorbraak op nationale televisie is een feit en ik mag daarmee ein-de-lijk de initialen B.N. achter mijn naam zetten. Maar of dit nu was wat ik wilde?
Het is maandagochtend 7 maart. Mijn wekker gaat en ik ben direct klaarwakker. Vandaag gaat het gebeuren. Ik ren naar beneden voor een ochtendplas kijk uit het raam en … ‘Wat? Sneeuw? Wat is dit? De hele winter valt er geen vlokje en uitgerekend vandaag ….’. Ik hoef meteen niet meer naar het toilet, maar kom er tot mijn schrik wel iets te laat achter, dat ik al een tijdje in mijn blootje voor het raam sta. Gelukkig wonen we hoog en is het erg vroeg, zodat niet de hele buurt de stichting Correlatie hoeft te bellen.
‘Sneeuw, what the f*..’, maar goed, omdenker als ik ben, zie ik wel meteen mogelijkheden. Voor uitdaging 49 moet ik namelijk een sneeuwpop maken. Ik haast me en een kwartiertje later ben ik buiten in de weer met verrassend droge sneeuw. Het resultaat mag er zijn, vind ik zelf, dus trek ik snel een foto en … hup de auto in op naar Eemnes.
Nog voor ik goed en wel Vlaardingen uit ben, sta ik in de file. Normaal ben ik al niet zo aardig voor mijn ‘mede weggebruikers’. Nou ja, laat ik het anders zeggen: ik voorzie ze graag van opbouwende kritiek. Maar op de dag, dat ik op tijd wil komen voor mijn doorbraak in televisieland, kun je dat woordje ‘opbouwend’ gerust weglaten. Daar komt bij dat ik na een half uurtje tot de ontdekking kom, dat ik mijn ochtendplas inderdaad niet meer gedaan heb.
Gelukkig heb ik talent heb voor sterallures. Dus kan ik, zonder last te hebben van enige vorm van schaamte, de 150 km/u aantikken waar het kan en mijn auto van links naar rechts door de files laveren waar het nodig is. Om stipt 8.18 uur meld ik me bij het hek van ‘De Gouden Kooi’. Dat is namelijk, na het floppen van die realityshow, het decor voor ‘Koffietijd’. Natuurlijk herkent de portier me direct en is er een plekje op de parkeerplaats voor me gereserveerd.
Eenmaal binnen heb ik eerst een afspraak bij de visagist. Ik geef toe dat zo’n laagje make-up bij mij echt nog niet nodig is. Ik laat het vooral doen om de anderen, die het wel nodig hebben, niet meteen met een chagrijnige bakkus te laten zitten. Dus na wat plichtmatige veegjes foundation, sta ik binnen een paar minuten weer buiten.
Terwijl ik kennis maak met de anderen die vandaag hun debuut maken op televisie, komt Edwin Rutten binnen. Je weet wel, Ome Willem, de kindervriend uit de tachtiger jaren. Nu heb ik vaker ontmoetingen gehad met ‘kindervrienden’ uit die tijd, maar ik moet helaas de conclusie trekken, dat deze ‘tv-sterren uit mijn verleden’ offscreen toch minder vriendelijk zijn. Ome Willem trekt alle aandacht naar zich toe en neemt zowel lichamelijk als geestelijk meer ruimte in dan nodig is. Ik zie … en laat het gebeuren, omdat ik weet dat het zijn laatste stuiptrekkingen zijn.
Een uurtje voor de uitzending gaan we met de redacteur naar de studio in het bovenste gedeelte van de villa. Daar hebben we een repetitie voor de camera. Natuurlijk doen we dat vooral om Loretta en Quinty gerust te stellen en hen de vragen te laten oefenen. Maar ik kan ze niet betrappen op een slechte voorbereiding, dus kunnen we na kwartiertje weer plaats nemen in de koffieruimte beneden, waar Ome Willem nog steeds de hoogste toon voert.
Terwijl boven ons de uitzending in volle gang is, drink ik nog een bakje koffie beneden. Ondertussen klets ik wat met Esmeralda Jongmans, de oprichtster van de stichting Florakokjes en Jerry Lust een enthousiaste vrijwilliger van de Waddenvereniging. Wij zullen met zijn drieën over een klein half uurtje live de ether ingaan. Maar eerst moet Edwin zijn verhaal nog ‘even’ kwijt. En daar doet hij lang over … heel lang. Ons item staat geprogrammeerd voor ongeveer tien minuten, maar door het geklets van ‘Opa Willem’ en de onherroepelijke druk van het reclameblok dat achter ons staat geprogrammeerd, blijft er nog maar een kleine zeven minuten over voor ons debuut.
Maar goed dat mag er dan ook zijn. Ik keek Loretta aan en zij mij. De commando’s uit de regiekamer waren niet te negeren: ‘Hou dit beeld vast, dit wil koffiedrinkend Nederland zien!’
Uiteindelijk denk ik dat Nederland nog niet toe is aan langer dan zeven minuten ‘Wilco Kannekens op de buis’. Dat baseer ik op de overweldigende hoeveelheid reacties die ik nu al ontvang en de hordes huisvrouwen die gillend voor de liftdeur liggen. Nee, het is goed zo! En in tegenstelling tot de Ome Willems en de Bassies van deze wereld kan ik tenminste zeggen dat ik ondanks al die aandacht .
Fragment uit de uitzending van Koffietijd 7 maart 2016
groet, Wilco
Heel gewoon gebleven '... en Kannekens krijgt de bal van Krol. Passeert Larossa in één vloeiende beweging. Hij laat Passarella als aan de grond genageld staan.
‘Hoi Wilco, met Philo … redacteur van het televisieprogramma Koffietijd. Ik heb een paar vragen, komt het uit dat ik je nu even bel?’
‘Natuurlijk Philo, ik verwachtte je telefoontje al.’
‘We hebben van Right To Play begrepen dat je een enthousiaste vrijwilliger bent voor die organisatie. Nu willen je vragen of je op 7 maart aanstaande beschikbaar bent en deel wilt nemen aan een item over vrijwilligerswerk bij Koffietijd. Heb je 7 maart …’
Natuurlijk was ik al ingeseind door Wouter van Right To Play, dat ze mijn naam hadden doorgegeven. En natuurlijk had ik op school al gevraagd of ik een ‘snipperdag’ kon opnemen. Dus kon ik Philo heel overtuigend in de rede vallen en bevestigen, dat ik zeker tijd heb en graag naar Eemnes afreis om, zoals ze dat in Brabant zo charmant kunnen zeggen, ‘Meej m’n bakkus op tillevisie te komen’.
Wel een beetje eng hoor … en balen!
Nee, ik bedoel niet dat ik het eng en balen vind om op tv te komen. Dat vind ik hooguit spannend. Het is een beetje hetzelfde gevoel, als toen ik aan de start stond van Alpe d’Huzes, drie jaar geleden. Of toen ik vorig jaar in alle vroegte Bédoin uit fietste en aan m’n beklimming van de Ventoux begon. Dat spannende gevoel van ‘nu gaat het gebeuren’!
Nee het is eng en balen om een andere reden.
Onder ons gezegd (en gezwegen) … had ik al het gevoel dat ik op televisie zou komen. En nu ben ik bang dat ik voorspellende gaven heb en de Nostradamus in mezelf heb wakker geschud. Het vervelende is, dat ik me niet kan verschuilen achter vage centuriën die op verschillende manieren geïnterpreteerd kunnen worden. Ik heb het gewoon snoeihard in mijn 52 uitdagingen geschreven, kijk maar:
Uitdaging 44: Bezoek de opnames van een televisieshow. Uitdaging 18: Ontmoet 5 bekende Nederlanders en vertel hen over mijn uitdagingen.
Eng hè?
Tegelijkertijd baal ik ook stevig. Want toen ik in oktober mijn lijst met uitdagingen opstelde, wilde ik ook items opnemen als:
Draai een dag mee in een profploeg tijdens een grote wielerronde. Maak een wereldreis op de fiets. En … win de staatsloterij en ga de rest van je leven vrijwilligerswerk doen.
Dat loop ik op deze manier natuurlijk mooi mis.
Balen hè?
Maar goed, ik mopper daar nu over en dat laat meteen zien, hoe je voorspellingen altijd met een korreltje zout moet nemen. Tijdens mijn visioenen in oktober schreef ik namelijk ook:
Uitdaging 39: Een week lang niet klagen.
En als ik je iets kan voorspellen, dan is het wel, dat ik die uitdaging van zijn lang zal ze leven niet ga halen.
groet, Wilco
Voorspelbaar 'Hoi Wilco, met Philo ... redacteur van het televisieprogramma Koffietijd. Ik heb een paar vragen, komt het uit dat ik je nu even bel?'
Plog op de veluwe
Plog op de veluwe
Een foto impressie van mijn eerste NTFU tocht op zaterdag 27 februari
(more…)
View On WordPress
Hij is binnen!
Mijn eigen strakke wielerpakje.
Om te voorkomen dat aanstaande zaterdag, bij de start van het nieuwe wielerseizoen, een profploeg er met mijn ontwerp vandoor zou gaan, ben ik vanaf december in het aller diepste geheim aan het ontwerpen geslagen.
Allereerst moest er een logo komen. Da’s nog niet zo eenvoudig. Zeker niet als je een muggenzifter bent zoals ik. Een logo moet strak zijn, opvallen, maar mag niet afleiden. De vlag moet de lading dekken en in dit geval ook persoonlijk zijn.
Wilco’s Charity Challenge is nou niet de naam die makkelijk blijft hangen. De afkorting WCC is op zich wel krachtig, maar de link naar het kleinste kamertje is (te) snel gelegd. Ik heb er wel wat uurtjes mee geklooid hoor, maar toch besloten het onderstaande logo uiteindelijk figuurlijk door de plee te spoelen.
52 uitdagingen dan maar.
Getallen doen het over het algemeen wel goed op shirts. Dus aan de slag met die twee cijfers. Toen ik ‘out of de box’ naar deze cijfers ging staren, zag ik plotseling een over zijn stuur gebogen wielrenner. Ik geef toe, daar moet je behoorlijk voor gezopen hebben, maar ik denk dat een tekort aan cacao in mijn bloed, dezelfde hallucinerende werking heeft.
De onderkant van de 5 is de helft van een wiel en daarboven het frame. Als je de 2 kantelt, dan is dat de bolling van de rug die overgaat in het bovenbeen. De hoek van het onderste streepje moet je een klein beetje groter maken en … hup … daar is je kuit.
Met Cancellara als voorbeeld kwam ik een heel eind. Maar voor het perfect was, ben je dan toch een (vakantie)dag verder.
Met dit logo wilde ik wel verder. Ik vind zwart en rood echt heel mooi, dus ontwierp ik uiteindelijk dit fraaie setje.
Natuurlijk moet het wel een beetje betaalbaar blijven, dus heb ik (nu het nog kan) optimaal geprofiteerd van wat lage lonen landen binnen de EG. Om een lang verhaal kort te maken, heeft mijn tenue (zonder dat ik er zelf in zat) alle Alpenreuzen getrotseerd. En nu ben ik de trotste bezitter van mijn eigen 52uitdagingen.nl set, bestaande uit: een wielerbroek, 3 wielershirts en een windjack.
Vandaag heb ik maar meteen mijn tenue getest en 1/13 deel van mijn opdracht, om vanuit huis naar alle (provincie)hoofdsteden van Nederland te fietsen, volbracht. Het fiets niet sneller, maar wel een stuk leuker moet ik zeggen!
groet, Wilco
Strak in het pak Hij is binnen! Mijn eigen strakke wielerpakje. Om te voorkomen dat aanstaande zaterdag, bij de start van het nieuwe wielerseizoen, een profploeg er met mijn ontwerp vandoor zou gaan, ben ik vanaf december in het aller diepste geheim aan het ontwerpen geslagen.