#kritiek

[jeroenapers]

Kritiek op het architecturale conceptdenken met hulp van _yes_but.

[gedichtenoverdingen]

dat tranen warm zijn vind ik voornamelijk ironisch

ik denk niet dat het feit dat de natuur soms “hard” wordt genoemd betekent dat mensen dat automatisch ook zijn

filosofie is moeilijker dan wiskunde, maar vooral omdat we wiskunde hebben uitgevonden

kinderen zijn lang niet allemaal lief en puur en authentiek. soms zijn het meelopers, liegebeesten en jaloerse wezentjes

je kunt aan een hond vaak zien dat het de hond is van de eigenaar

ik vind alle “red je relatie”, “zo zorg je dat hij blijft” en “wat mannen zoeken in een vrouw” coaches, narcistische kapitalistische leeghoofden die teren op de onzekerheden van meisjes die minder naar hun vader hadden moeten luisteren

humor is geen laatste redmiddel maar wel een laatste pijnstiller voor als het niet meer te redden valt

als je te lang single bent en soulmuziek ondragelijk is geworden, is er altijd nog bluesmuziek

hoe minder keuzemogelijkheden hoe groter de kans dat je tevreden bent

de bijbel gaat voornamelijk over zelfbeheersing en ik hoop dat u weet hoe erg ik mijn best heb gedaan en dat mijn tekortkomingen, enkel het resultaat waren van liefde, onmacht of beide

als morgen alles voorbij is, hoop ik dat je nog één keer aan me denkt

[petitjeanofficial]

Een leven dat zichzelf niet onderzoekt, is het leven niet waard.

Socrates

[thisisalinguist]

Een belofte

Als kind zat ik urenlang achter mijn bureautje A4-tjes vol te schrijven met verhalen. Het papier waarop ik schreef leek uit de Eerste Wereldoorlog te stammen, horizontaal, een beetje gelig, dun papier, met donkerbruine lijntjes. Ook was er een tijd dat ik mijn eigen taal wilde verzinnen, maar toen ik bedacht dat een taal veel complexer is dan woorden alleen en ik ook een grammatica enzinstructuur moest verzinnen, gaf ik het op. Op school schreef ik lange verhalen en gedichten zoals een 8-jarige die maakt, die op mijn verzoek zelfs werden voorgelezen door de juf of meester. Ik was trots op mezelf, dat ze altijd toestemden, en dacht niet eens na over wat de klas ervan vond.

Op mijn 16e publiceerde ik een gedichtenboekje in eigen beheer, maar ik was niet meer zo trots als eerst. Iedereen kan dat in principe doen, zo lang je maar 30 man vindt die je boek willen kopen. Ook hou je er praktisch niks aan over. Mijn familie was wel trots, ik werd zelfs geïnterviewd door de lokale krant, maar in stilte wuifde ik het gevoel weg. Ik deed mee aan gedichtenwedstrijden maar won nooit, alleen een ‘eervolle vermelding’. Die wilde ik niet in mijn zak steken.

Ik bleef schrijven, maar doordat steeds meer mensen er toegang tot hadden, via internet waar ik het op Tumblr zette, kwam er ook kritiek. Of geen reactie. Het aantal volgers op mijn Tumblr-account groeide en ik werd deel van een generatie Tumblr-dichters. Ik telde de hartjes op mijn berichten maar vond dat ik er nooit genoeg kreeg. Ik schreef me nog eens in voor een gedichtenwedstrijd maar ik kreeg de tip om nog wat meer te oefenen. De frequentie van mijn berichten werd steeds lager. Ik schreef nog wel, maar verschool het veilig in mapjes op mijn computer.

Een paar jaar later werd mijn moeder steeds zieker. Ik begon weer pagina’s te vullen, schreef herinneringen op, dingen die ik nog tegen haar wilde zeggen, schaamtevolle gedachten. Hoe kut mijn moeder hetvond dat ze dood zou gaan. Ik schreef alles op en hoe meer ik schreef, hoe meer ik terug kon lezen. Ik was trots op mezelf, dat ik de tijd nam het allemaal op te schrijven, zodat ik mijn moeder op haar echts kon herinneren.

Na haar dood werd ik gevraagd om een rouwboek te schrijven met twee anderen. En werd ik gevraagd om voor een website te bloggen. Ik plaatste mijn teksten weer op Tumblr, kreeg complimentjes, bouwde een website. Ik wist dat ik nooit meer moest stoppen.

Vorige week deed ik een belofte aan mezelf. Dat ik tijd vullen niet meer als tijd doden zou beschouwen, zoals ijsscheppen of broodjes verkopen. Ik deed de belofte dat ik mijn tijd zal gaan vullen met dingen waar ik goed in ben, en beter in wil worden. Ik deed de belofte dat ik elke week een blog zal schrijven, en me niet zal laten beïnvloeden door de hoeveelheid hartjes, likes of zelfs kritiek.

Lees meer op Dit is een Blog

[peterpauldoodkorte]

De kunst van het afkraken

En waarom het zelden iets opbouwt   Pieters’ Daglicht over Denkdingen Het begon met een lichte tocht in huis. Niet zo’n romantische tocht waarbij de gordijnen betekenisvol opbollen en je denkt: “ah, frisse lucht, nieuwe kansen”. Nee. Dit was een tocht met commentaar. Een tocht die ergens tussen de keuken en de woonkamer bleef hangen en bij alles wat ik deed zachtjes leek te fluisteren: “Ja,…

De kunst van het afkraken

[peterpauldoodkorte]

de hoge kunst van vaagtaal

sla slag om armwerp wolken van woordenzeg alles en nietsdat niemand ooit hoortverkoop de illusievan richting en daadzonder te wetenwelke weg jij op gaatverwarm de vergaderzaalmet soep zonder smaakserveer plannen in mistvier de loze spraakverhef het onduidelijketot strategisch beleidmaak van mistflardeneen toekomst vol spijtwie vaag kan pratenblijft altijd overeind je kunt nooit falenals niemand…

de hoge kunst van vaagtaal

[peterpauldoodkorte]

Mars als moreel toevluchtsoord

Over cynisme, wensdenken en de noodzaak van beschaving  Pieters’ Daglicht over Denkdingen Het was een klein berichtje. Zo’n berichtje dat zich vermomt als nieuws, maar zich ’s nachts ontpopt tot een ongewenste huisgenoot. Het stond er gewoon. Zakelijk. Onwrikbaar. Israël verbiedt tientallen hulporganisaties. Artsen Zonder Grenzen. War Child. Oxfam. Mensen die pleisters plakken waar bommen…

Mars als moreel toevluchtsoord

[tistje]

Neurodiversiteit: Een veilig woord of een lege term?

Wat betekent het woord ‘neurodiversiteit’ echt? Een groot onderzoek onder meer dan 900 neurodivergente mensen laat zien: het is een woord dat mensen verbindt en beschermt. Maar het is ook een woord dat verwarring geeft en soms belangrijke verschillen doet verdwijnen. Wat betekent neurodiversiteit? Neurodiversiteit is een woord dat steeds vaker terugkomt in gesprekken over autisme, ADHD,…

Neurodiversiteit: Een veilig woord of een lege term?