Aslı Çınar - Aslan

The purest heart trapped in the angriest soul. Tired of protecting what the world keeps trying to break.

[wxldr0se]

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀THE⠀⠀⠀⠀⠀PUREST⠀⠀⠀⠀HEART

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀T⠀⠀⠀R⠀⠀⠀A⠀⠀⠀P⠀⠀⠀P⠀⠀⠀E⠀⠀⠀D ⠀⠀

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀𝐈𝐍⠀⠀⠀𝐓𝐇𝐄⠀⠀𝐀⠀𝐍⠀𝐆⠀𝐑⠀𝐈⠀𝐄⠀𝐒⠀𝐓 ⠀⠀𝐒𝐎𝐔𝐋. ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀⠀⠀

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀TIRED ⠀⠀⠀⠀⠀⠀OF ⠀⠀⠀⠀⠀PROTECTING

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀WHAT⠀⠀⠀THE ⠀⠀⠀WORLD ⠀⠀⠀⠀⠀ KEEPS ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀T⠀⠀⠀⠀⠀R⠀⠀⠀⠀⠀Y⠀⠀⠀⠀⠀I⠀⠀⠀⠀⠀N⠀⠀⠀⠀⠀G ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀𝐓⠀⠀⠀𝐎 ⠀⠀⠀⠀𝐁⠀⠀⠀𝐑⠀⠀⠀𝐄⠀⠀⠀𝐀⠀⠀⠀𝐊.

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

[wxldr0se]

#moodboard -> Kolory wiosny.

FLORENCKA WIOSNA nie jest cichą, nieśmiałą damą — spada na miasto deszczem barw, bez litości wypędzając spod jeszcze zamglonych snem powiek ostatki zimowego letargu. Nie zna subtelności ani finezji — to szalona artystka, która z rozmachem rozrzuca na dotąd monochromatycznym płótnie ochry, błękity, purpury i złoto. Podmuchami ciepłego wiatru wymiata popioły przeszłości z każdego zakamarka i szczeliny renesansowych murów, niosąc obietnicę odrodzenia. Nie zna lęku. Wkracza bez wahania, zamaszystym gestem rozcina szarości, które przed chwilą jeszcze przygniatały miasto lodową taflą ciszy. Jej obecność wyczuwalna jest nawet w strukturze ulic — rozgrzewa mury, przegania cienie ukryte między budynkami, rozświetla dachy wykonując ogniste piruety na miedzianych blachach. Florencja, jeszcze niedawno pogrążona w zimowym zawieszeniu, szeroko otwiera okna, wpuszczając światło do domów, wnętrz kawiarni i zaułków, gdzie do niedawna panował chłód. Każdy kamień, każda ściana chłoną ciepło i barwę, karmiąc miasto pierwszymi okruchami nowego życia. Włoska zima przypomina zgaszony fresk — płótno przyprószone popiołem, który więzi kolory w nierównościach kamienia, czekając na impuls. W tym czasie świat oddycha przez matowy welon, a szarości obejmują władzę. Wiosna pozostawia po nich jedynie zgliszcza. Każdego ranka na nowo wydobywa ze świata jego naturalne, niewymuszone piękno. Pozwala mu na nowo wziąć oddech.

Duomo, zimą nieprzystępny, wiosną przeobraża się w gniazdo utkane ze złotych promieni. Kopuła Brunelleschiego gubi swój ciężar — staje się lekka jak bańka tuląc do siebie słońce.  Światło rozmywa jej  kontury w złocistej poświacie, wlewając w nie życie.

Dalej Arno — rzeka, która za dnia wydaje się szara i niepozorna, wieczorem zmienia się pod wpływem wiosny. Most Ponte Vecchio nie rzuca już zwyczajnego cienia; odbija się w wodzie z tak niezwykłą wyrazistością, że trudno odgadnąć, gdzie kończy się rzeczywistość, a zaczyna sen na jawie. Rzeka wchłania złoto nieba, zamieniając się w płynny bursztyn, gdzie smugi miedzi i nagrzanego słońcem brązu krążą niczym wspomnienia dawnych pokoleń. Gdy łódź przecina taflę, nie marszczy jej, lecz rozdziera, zostawiając za sobą oliwkowe ślady natychmiast zalewane blaskiem. Jakby Arno nie dopuszczało żadnych ran — jakby potrafiło leczyć się szybciej niż wszystko wokół. Schodząc w plątaninę uliczek, czuję się jak we wnętrzu starego zegara, gdzie światło dociera z trudem, a przestrzeń rzeźbi się brutalniej. Między wysokimi kamienicami panują głębokie, prawie fioletowe cienie, gdy wyższe piętra płoną barwą pomarańczy. Bruk pod nogami — nieregularne bloki — zachowuje chłód, ale i pamięć barw. Ich szarość nie jest martwa; kryje gołębi błękit i ziemisty pył unoszony przez toskański wiatr. Ulica staje się tkanką, poprzecinaną żyłami pamięci. To właśnie w tych miejscach wiosna zaskakuje mnie najbardziej. Glicynia, której kaskady wydostają się zza kutych bram w odcieniach Nie jest to zwykły fiolet — to cień zmierzchu, głęboko nasycony światłem, bezczelnie kontrastujący z ceglaną powagą murów. Kaskady kwiatów zwisają wzdłuż nich, pulsując głębią ametystu, która przy krawędziach płatków rozjaśnia się aż do delikatnej, niemal mlecznej lawendy. Surowość piaskowego kamienia i aksamitna miękkość wisterii tworzą swego rodzaju mozaikę, od której trudno oderwać wzrok. Wisteria nie ustępuje — pochłania ściany, dominuje szarość, dowodząc, że żadna przeszkoda nie powstrzyma życia. Rozumiem ją. Odnajduję w niej upór i siłę, które każą mi podnosić się mimo wszystko i trwać. Stokrotki rozsiane w trawie przypominają drobne gwiazdy porzucone przez noc na zielonym firmamencie. Każdy kwiat to świetlista perła, maleńka eksplozja niewinności na tle ziemi i kurzu, delikatna, a jednocześnie niezłomna w swoim istnieniu. Patrzę na nie i myślę, że właśnie w takich detalach ukrywa się prawdziwa odwaga wiosny — w niepozornym, drobnym kielichu, który nie boi się rozkwitać, nawet gdy wokół wciąż zalegają cienie. Każdy kolor ma tu swoją rolę, nie jest przypadkowy. Każdy odcień jest niezbędny, współtworzy złożoną partyturę wiosennej symfonii rozgrywanej na ulicach Florencji z rozmachem mistrzów.

Za dachami rozciągają się toskańskie wzgórza, ich przyprószona mgłą zieleń przenika się z sennym fioletem lawendy, jakby pejzaż zrodził się z niedokończonego marzenia artysty, który wątpi w swój talent. U podnóża śmiałe pasma szmaragdowej trawy migoczą wilgocią, opierając się czerni cyprysów, wyrastających z ziemi jak smukłe, milczące wykrzykniki zapisane na marginesie horyzontu. Każde z tych drzew nosi w sobie powagę wieków, zaklęte w swych koronach tajemnice dawnych i przyszłych wiosen, pamięć o tym, co przemija i tym, co dopiero się narodzi. Tam, gdzie zbocza opadają ku dolinom, gaje oliwne połyskują jak bogato zdobione srebrem szkatułki — ich liście wyglądają, jakby zima pozostawiła na nich resztki śniegu i uwięziła w objęciach księżyca. Kiedy wiatr przemyka przez koronę drzew, wzgórza zdają się falować srebrzystą platyną i bladą zielenią, jakby cała ziemia brała wdech, przygotowując się do kolejnego odrodzenia.

Fascynacja Florencją i jej barwami nie jest dla mnie wyłącznie estetycznym zachwytem. To potrzeba oparcia się na czymś realnym. Każdy kolor, każda faktura, każdy taniec światła i cienia stanowi dowód, że świat trwa, że mimo blizn nadal potrafię widzieć piękno. Ono, czasem surowe, czasem gwałtowne, zawsze pozostaje prawdziwe i leczące. Florencja nie koi spokojem — uzdrawia intensywnością, nasyceniem, swoją bezwstydną, śmiałą paletą, która wymusza, by spojrzeć głębiej, poza powierzchnię, dotrzeć do samego źródła, w którym kryje się prawda.

Zmierzch otacza miasto wachlarzem odcieni — od miękkiej brzoskwini, przez pulsującą oranż, aż po fiolet, ciemny i zagadkowy, lepki jak figowy syrop na wargach. W tym pejzażu kobalt rozlewa się niczym zapowiedź końca, cicha nuta śmierci w partyturze wieczoru. Wkrótce na czarnym aksamicie pojawiają się gwiazdy — milczące runy, magia nocy, przez które sączy się światło dawno minionych istnień.

Wiosenne odrodzenie nie jest już dla mnie metaforą. Stało się definicją, mapą przetrwania. Każda gałąź rodząca pierwsze liście — drobne, jasnozielone, delikatne, jak skrzydła ważki  — mówi do mnie językiem nadziei. Szepcze, że można zacząć od nowa. Rozkwitnąć tu, gdzie rzucił mnie los, że odrodzenie wymaga odwagi, by mimo niepewności, wbrew nieprzyjaznym, obcym wiatrom  wystawić twarz ku słońcu. Uwierzyć.

[wxldr0se]

#storyline -> Zdradź nam jakąś ciekawostkę o miejscu, w którym aktualnie mieszka/przebywa twoja postać. Może wiąże się z tym jakaś historia, który dotyczy bezpośrednio twojego bohatera/bohaterki? Może kogoś zachęci to do odwiedzenia jej i… nawiązania współpracy? ;>

FLORENCJA

Wciąż uczę się tego miasta tak, jak kiedyś uczyłam się anatomii człowieka. Staram się wejść mu pod skórę, rozkładam je  na części, z pomocą zmysłów szukając ukrytych połączeń, organów, które pozwalają mu tętnić życiem w ten wyjątkowy sposób, który mnie urzeka. Każdy nowy dzień jest dla mnie kolejną lekcją, a ja jestem pilną, choć może nieco roztargnioną uczennicą, której myśli wciąż uciekają na Wschód, nad Bosfor. Zawsze kochałam Florencję, Włochy, lubiłam tutaj wracać, ale jak dotąd sądziłam, że tylko Turcja jest w stanie zatrzymać w sobie moje serce. Nie tylko jako ojczyzna, ale przede wszystkim jako dom. Nigdy przedtem nawet przez myśl mi nie przeszło, że będę budować swoje życie na nowo, w zupełnie innym miejscu. A jednak Florencja stała się moim drugim sercem, bijącym w zupełnie innym rytmie.

WZROK Choć jestem tutaj już tyle czasu, nadal fascynuje mnie tutejsze światło. W Stambule, w mojej utraconej ojczyźnie, światło nasiąkało mgłą znad Bosforu, zmiękczało architekturę, rozlewało się na wieżach i kopułach  niemal z czułością otulając miasto, zlewając się z niebem w akwarelowy pejzaż, w którym granice budzą domysły, a powietrze nosi w sobie słodycz marzeń i ciężar nadziei. Florenckie światło nie otula, lecz rzeźbi. Słońce jest tutaj rzemieślnikiem, który wydobywa z kamienia najmniejsze detale i niedoskonałości bez skrupułów, ukazując je światu. Cienie mają tutaj inną głębię, inne kształty, kryją w sobie więcej mrocznych historii, które w równym stopniu pragnie się zgłębić, co od nich uciec.

Mury Florencji noszą w sobie cierpliwość starego pergaminu, wytrwałość glinianego dzbana i bursztynową głębię zastygłego miodu. Ochra, terakota i siena ── to nie tylko barwy, lecz warstwy pamięci, płaszcze, które od stuleci okrywają miasto. Gdy słońce wspina się wyżej, fasady rozpalają się do pomarańczu, złota i cynamonu, a kiedy gaśnie, kamień matowieje, staje się niemal szary, jakby znów przeobrażał się w surową materię, z której przed wiekami narodziło się to miasto. W zmierzchu nad Arno, kiedy niebo ubiera się w blady róż i głęboki fiolet, odnajduję we Florencji echo stambulskich wieczorów. Oba miasta ── choć tak różne ── dzielą tę samą, trudną do uchwycenia chwilę, w której kamień noszący w sobie ciężar wieków i ludzkich sekretów nagle zaczyna drgać pod palcami światła. To nie lekkość, lecz ulotne zawieszenie. Niemy pakt między dwiema ojczyznami, których byłam, jestem i już zawsze będę częścią.

SŁUCH Florencja ── zwłaszcza w pierwszych dniach mojego pobytu w tym mieście ── nosiła w sobie piętno ciszy. Ciężkiej, gęstej obcej. Pustki, w której drgały jeszcze ślady niespełnionych nadziei, dogasających marzeń, szeptów, które nigdy nie rozgrzały skóry.  Każda ściana nowego domu odbijała echo śmiechu, który nie zdążył tu wybrzmieć, niosła w powietrzu smak pocałunków, których nie mieliśmy z mężem czasu podarować sobie w tych murach. Dotyk, zamiast nieść w sobie żar bliskości, stał się obietnicą ── kruchą, niepewną, głodną spełnienia. Dziś, zamykając za sobą drzwi, wkraczam w świat utkany z samotności i oddechów miasta, które jeszcze nie zapamiętało mojego imienia. W Stambule kroki rozpływają się w zgiełku, nikną w bezustannym ruchu milionów istnień. Tam byłam częścią chóru, tu jestem nagą solistką, występującą przed pustą salą. Florenckie dzwony uczą porządku, konsekwencji.  Odmierzają czas, wyznaczają rytm dnia. Serce miasta bije spokojnie, w jednostajnym rytmie. Kocham ten dźwięk właśnie za to, że potrafi ukoić mój wewnętrzny chaos, zmusić do złożenia się z powrotem w całość. Do walki. Moje uszy, przyzwyczajone do śpiewnych nawoływań muezzinów, tęsknią jednak za wezwaniem na modlitwę, choć nie zwykłam na nie odpowiadać. Ezan nie jest zegarem, nie narzuca porządku ──  jest pieśnią płynącą ponad dachami, nie po to, by odmierzać czas, ale by go zatrzymać każdą chwilę formując w wieczność. Jest westchnieniem, cichym dotykiem duszy, zaproszeniem do refleksji. Gwar włoskiej ulicy niesie się jak aria operowa ──  pełen nagłych zwrotów, śmiechu, który gwałtownie przechodzi w kłótnię, melodii, która porywa nie tyle uszy, co całe ciało. Gwar stambulskiego bazaru jest natomiast symfonią ── chaotyczną, a jednocześnie zdumiewająco harmonijną ──  tysiące instrumentów gra jednocześnie, splatając się w hipnotyczny, wszechogarniający szum. Oba te dźwięki, tak różne, są dla mnie koncertem samego życia. Obu słucham z miłością ── tu i tam, zanurzona w dwóch miastach, w których rytmie pulsuje moja krew.

WĘCH

To zmysł, który najczęściej kruszy mój pancerz ── bez ostrzeżenia, bez litości. Droga do szpitala już od pierwszego dnia prowadzi mnie przez intensywny aromat espresso ── woń, w której czuć popiół, spalone ziarno, obietnicę przebudzenia. Kojarzy mi się z pośpiechem, filiżanką przechylaną w biegu, bez ceremoniału, bez świętowania poranka. Tęsknię za słodyczą tureckiego çayu ──  herbaty podawanej w przezroczystych szklaneczkach w kształcie tulipanów, pitej długo, nieśpiesznie, w towarzystwie najbliższych.

Życie Florencji uderza we mnie całą paletą woni szczególnie wtedy, gdy kroczę przez targ San Lorenzo ── niemal duszny od zapachu świeżego mięsa, ziemi przyklejonej do grzybów, oleistej bazylii rozcieranej w dłoniach, słodyczy przejrzałych fig gotowych rozpaść się pod najmniejszym naciskiem. Tutaj da się je rozdzielić. Uporządkować. Stambulski Bazar Egipski to wzburzony ocean ── jedna fala goni drugą. Woń cynamonu miesza się z kurkumą, szafran z goździkami, gdzieniegdzie można wyczuć anyż, nutę morskiej soli, suszonych owoców i orzechów. Zapach Florencji to precyzyjna receptura, bez szans na odstępstwa. Stambuł to kocioł alchemika, który w szaleńczym natchnieniu zmieszał ze sobą wszystkie zapachy świata  ── i właśnie dlatego nie ma drugiego takiego miasta.

SMAK

Florencja uczy mnie, czym jest prawdziwa prostota. Tutaj pomidor smakuje słońcem, oliwa ── pieprzem i trawą, chleb ── suchą ziemią i ziarnem. Jedzenie nie potrzebuje opowieści, każdy kęs jest aktem zaufania wobec natury.

W Stambule smak jest opowieścią o podróżach: zupa z soczewicy mówi o wędrówkach przez pustynię, baklawa rozpływa się w ustach słodyczą miodu i różaną goryczką, niezliczone mezze ── pasta z bakłażana, marynowane warzywa, ser owczy skropiony oliwą są hołdem dla różnorodności. W mojej ojczyźnie składnik jest materiałem do transmutacji, tu ── bohaterem, którego nie wolno zagłuszyć. We Florencji posiłek przypomina modlitwę przed prostym ołtarzem; Nad Bosforem ── jest ucztą, wyzwaniem, niekończącym się dialogiem kultur.

DOTYK

We Florencji dotyk ma inną temperaturę niż w Stambule ── to język, którym próbuję porozumieć się z nowym światem najwolniej i najgłębiej zarazem. Kamień pod palcami wydaje się nieprzystępny: szorstki, surowy, poorany drobnymi bliznami czasu, jak ręce, które nie chcą już nikogo przytulać. Kiedy słońce ogrzewa mury, pojawia się w nich cicha łaskawość, czułość zaklęta w chropowatej powierzchni, jakby miasto pozwalało, bym zostawiła na nim ślad własnej obecności. Bruk pod stopami ma pamięć setek tysięcy kroków, wymusza ostrożność, każde przejście staje się kolejną kartą historii ── opowieści o potknięciach, błądzeniu, odnalezieniu równowagi.

Florencja dotyka mnie chłodem balustrad mostów, gładkością klamek wypolerowanych przez cudze dłonie. Każde muśnięcie palców jest próbą znalezienia w tej nowej rzeczywistości czegoś własnego: ciepła pozostawionego na kamieniu, drżenia, które przenosi się z ciała na ściany, gdy opieram się o nie czołem, zamykam oczy i pozwalam sobie na chwilę bezbronności.

W Stambule dotyk ma swoją własną choreografię ── taniec gestów splątanych z codziennością, ruchów naturalnych jak oddech. Każdy dzień zaczyna się tam od miękkości tkanin: dywanów pod stopami, aksamitnych poduszek, w które można wtulić policzek. Dotyk to ręka brata szarpiąca mnie w dziecięcej zabawie, ciepło szklanki herbaty, bądź kawy, którą otaczam obiema dłońmi próbując ogrzać je o szkło, szybki uścisk babci na powitanie, ciepło dłoni kuzyna, wujka, cioci, przyjacielskie splątanie palców w tłumie na przejściu dla pieszych. Znam czułość przypadkowych kontaktów ── łokieć napotkany w tramwaju, ramię nieznajomego muśnięte na bazarze. Dotyk Stambułu i pamięć stanowią dla mnie jedność. Gdy próbuję go sobie przypomnieć, zawsze zaczynam od dłoni ── i nigdy nie wiem, gdzie kończy się wspomnienie, a zaczyna tęsknota.

Powietrze po deszczu jest tu inne niż nad Bosforem ── lekkie, przesuwa się po skórze jak muślinowa chusta. W Stambule wilgoć bywa niemal przytłaczająco lepka, słona; tutaj niesie w sobie przestrzeń i obietnicę świeżości, jakby naprawdę można było zacząć od nowa. W tym niemym przyzwoleniu na bycie sobą odnajduję pierwszy ślad przynależności ── delikatny, niemal niewidoczny, ale prawdziwy. Florencja nie zastępuje Stambułu. Oba miasta są dla mnie dwiema stronami tego samego lustra. Dwie źrenice tej samej duszy, pozwalające patrzeć szerzej, głębiej, łapać światło i cień z obu kierunków naraz.  Są jak dwie komory tego samego serca. Jedna pompowała krew pełną słońca, wina i renesansowej harmonii. Druga ── krew gęstą od przypraw, historii i chaotycznej, nieokiełznanej energii Wschodu. Tęsknię za Stambułem. Za domem. Ale uczę się kochać Florencję. Oba te miasta są częścią mnie.

[wxldr0se]

#moodboard -> Zima ze śniegiem czy zima na plaży w prażącym słońcu? Wybierz swój typ i pochwal się moodboardem!  🏔🏖

[wxldr0se]

#the other side -> Pokaż nam swoją mroczną jesień (interpretacja dowolna).

@re-red-rum

[wxldr0se]

#fictional character -> Twoja jesienna playlista.

[wxldr0se]

#moodboard -> Lato w pełni, więc do dzieła! Pokażcie swój letni moodboard! 🌞

[wxldr0se]

#character -> Uzależnienie Twojej postaci.

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀﹙⠀𝐓𝐇𝐎𝐒𝐄 𝐋𝐈𝐏𝐒 𝐀𝐑𝐄 𝐃𝐑𝐈𝐕𝐈𝐍𝐆 𝐌𝐄 𝐂𝐑𝐀𝐙𝐘.⠀﹚

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀𝖳𝗁𝖾 𝖽𝖾𝗌𝗂𝗋𝖾 𝗍𝗈 𝗁𝗈𝗅𝖽 𝗒𝗈𝗎. 𝖳𝗈𝗎𝖼𝗁 𝗒𝗈𝗎. 𝖪𝗂𝗌𝗌 𝗒𝗈𝗎.

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀𝖨𝗍 𝖻𝗎𝗋𝗇𝗌. 𝖫𝖾𝖺𝗏𝗂𝗇𝗀 𝖺𝗇 𝗂𝗆𝗉𝗋𝗂𝗇𝗍 𝗈𝗇 𝗆𝗒 𝗌𝗄𝗂𝗇.

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ 𝖳𝗁𝖾 𝗍𝗁𝗂𝗋𝗌𝗍 𝖿𝗈𝗋 𝗒𝗈𝗎 𝗅𝖾𝖺𝗏𝖾𝗌 𝗆𝖾 𝖽𝗋𝗈𝗐𝗇𝗂𝗇𝗀. 𝖨𝗇 𝗇𝖾𝖾𝖽.

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀𝖨 𝗐𝖺𝗂𝗍 𝖿𝗈𝗋 𝗒𝗈𝗎 𝗍𝗈 𝗋𝖾𝖺𝖼𝗁 𝗈𝗎𝗍 𝖿𝗈𝗋 𝗆𝖾.

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀𝖱𝖾𝖺𝖼𝗁 𝗈𝗎𝗍 𝖿𝗈𝗋 𝗆𝖾.

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀𝖫𝖾𝗍 𝗒𝗈𝗎𝗋𝗌𝖾𝗅𝖿 𝖿𝖾𝖾𝗅 𝗍𝗁𝖺𝗍 𝖨 𝖺𝗆 𝗋𝖾𝖺𝗅𝗅𝗒 𝗁𝖾𝗋𝖾.

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀𝖥𝗈𝗋 𝗒𝗈𝗎. @re-red-rum

[wxldr0se]

Wiosna zbliża się wielkimi krokami - przywitajmy ją wiosennym moodboardem! 🌷

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀𝖲𝗈𝗆𝖾𝗍𝗂𝗆𝖾𝗌 𝗒𝗈𝗎 𝗁𝖺𝗏𝖾 𝗍𝗈 𝖻𝗎𝗋𝗇 𝗒𝗈𝗎𝗋𝗌𝖾𝗅𝖿 𝗍𝗈 𝗍𝗁𝖾 𝗀𝗋𝗈𝗎𝗇𝖽

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀𝖻𝖾𝖿𝗈𝗋𝖾 𝗒𝗈𝗎 𝖼𝖺𝗇 𝗋𝗂𝗌𝖾 𝗅𝗂𝗄𝖾 𝖺 𝗉𝗁𝗈𝖾𝗇𝗂𝗑 𝖿𝗋𝗈𝗆 𝗍𝗁𝖾 𝖺𝗌𝗁𝖾𝗌.

[wxldr0se]

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀﹙⠀𝐌𝐄𝐄𝐓 𝐌𝐄 𝐎𝐍 𝐓𝐇𝐄 𝐁𝐀𝐓𝐓𝐋𝐄𝐅𝐈𝐄𝐋𝐃.⠀﹚

⠀⠀

⠀⠀𝐋𝐈𝐊𝐄 𝐀 𝐒𝐌𝐀𝐋𝐋 𝐁𝐎𝐀𝐓 𝐎𝐍 𝐓𝐇𝐄 𝐎𝐂𝐄𝐀𝐍. 𝖲𝖤𝖭𝖣𝖨𝖭𝖦 𝖡𝖨𝖦 𝖶𝖠𝖵𝖤𝖲 𝖨𝖭𝖳𝖮 ⠀⠀𝖬𝖮𝖳𝖨𝖮𝖭.

⠀⠀𝐋𝐈𝐊𝐄 𝐇𝐎𝐖 𝐀 𝐒𝐈𝐍𝐆𝐋𝐄 𝐖𝐎𝐑𝐃 𝖢𝖠𝖭 𝖬𝖠𝖪𝖤 𝖠 𝖧𝖤𝖠𝖱𝖳 𝖮𝖯𝖤𝖭.

⠀⠀𝗜 𝗠𝗜𝗚𝗛𝗧 𝗢𝗡𝗟𝗬 𝗛𝗔𝗩𝗘 𝗢𝗡𝗘 𝗠𝗔𝗧𝗖𝗛 𝗕𝗨𝗧 𝗜 𝗖𝗔𝗡 𝗠𝗔𝗞𝗘 𝗔𝗡

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀𝗘⠀⠀𝗫⠀⠀𝗣⠀⠀𝗟⠀⠀𝗢⠀⠀𝗦⠀⠀𝗜⠀⠀𝗢⠀⠀𝗡.

[maestro-sullivan]

Długo starasz się tłumaczyć coś komuś? Denerwuje Cię to czy masz dużą cierpliwość?

Bliżej. Podejdź bliżej. Przyjrzyj się uważnie, bo im bardziej jesteście przekonani, że wszystko widzisz, tym łatwiej Cię oszukać.

W tym miejscu możecie szukać sekretu, ale oczywiście go nie znajdziecie, ponieważ, oczywiście, nie patrzycie jak należy. Tak naprawdę, nie chcecie go znać. Chcecie być oszukanymi.

Iluzjonista i publiczność zawierają - jak ja to nazywam - Pakt Cichej Zgody na Czary. Nikt nie mówi o tym głośno, a publiczność czasami wręcz nie podejrzewa, że taki pakt istnieje, ale tak właśnie jest.

Każda magiczna sztuczka składa się z trzech faz. Pierwsza faza to obietnica. Magik pokazuje wam coś zwyczajnego - talię kart, ptaka albo człowieka. Pokazuje wam przedmiot, prosi byście go sprawdzili aby przekonać się czy rzeczywiście jest prawdziwy. Tak. Zwyczajny, normalny. Ale oczywiście prawdopodobnie wcale taki nie jest.

Kolejna faza to zwrot. Magik sprawia, że coś zwyczajnego staje się czymś niezwykłym. Wtedy węszycie podstęp ale i tak go nie odkryjecie. Oczywiście dlatego, że nie patrzycie jak należy. Wcale nie chcecie wiedzieć. Chcecie dać się nabrać.

Ale jeszcze nie będziecie klaskać. Nie wystarczy sprawić, że coś zniknie. Trzeba sprawić, że to powróci. Dlatego istnieje trzecie faza. To najtrudniejszy fragment - tzw. prestiż.

¥¥¥

- Witaj Asli. Wyglądasz jakbyś zobaczyła nieboszczyka. W sumie... Byłem nim. Spokojnie, zachowaj cierpliwość. To nic osobistego. To element sztuczki, zapewniający życie. Deus ex machina, można rzec. - uśmiech szelmy pojawił się zdradziecko na twarzy Maestra.

@wxldr0se

[wxldr0se]

Dante,

Najdroższy sercu memu duchowy bracie, przyjacielu. Piszę ten list z miejsca, które miało być mi schronieniem, a stało się klatką. Labiryntem utkanym z intryg, bólu, niepewności i pytań bez odpowiedzi. Jesienna mgła otulająca teraz ogród przepięknej rezydencji wywołuje u mnie uśmiech przez łzy, bowiem przypomina mi Twoje zapierające dech w piersi pokazy ── przepełnione tajemnicą, nierealne niemal, skrzętnie ukryte przed ludzkim wzrokiem aż do chwili, w której sam nie podjąłeś decyzji, że oto nadeszła pora, by ukazać ludziom prawdę dokładnie taką, jaką w rzeczywistości była. To Ty nadawałeś jej formę, Ty decydowałeś, jaką przybierze postać ── czasem był to kwiat kwitnący na czyjejś dłoni, klucz kanarków, znikający pierścień, a czasem.. duchy.

Zawsze fascynowały mnie te niebywałe spektakle, byłam jedną z Twoich najwierniejszych fanek, z czego doskonale zdawałeś sobie sprawę.

Dziś jednak nawet najbardziej zmyślny trik wyłowiony z otchłani mojej pamięci nie zdoła odwrócić uwagi od pustki, którą po sobie zostawiłeś, a którą teraz odczuwam mocniej, niż myślałam, że mogę.

Melodia z pozytywki ── ostatniego prezentu, który podarowałeś mi na urodziny ── akompaniuje każdemu słowu, które i tak nigdy nie dotrze przed Twoje oczy, a filigranowa, porcelanowa baletnica wykonuje układ, który już od dawna znam na pamięć, a i tak od czasu do czasu rzucam na nią okiem w nadziei, że pomyli choć krok upewniając mnie, że chaos, w którym tkwię jest jedynie wytworem zmęczonej psychiki, koszmarem, z którego za chwilę się obudzę, by stawić czoła rzeczywistości. Nie powiem, żeby była lepsza, ale przynajmniej mogłam ją w jakiś sposób kontrolować.

Każdy dzień jest dla mnie niewiadomą. Jeśli kiedykolwiek się bałam ── teraz jestem przerażona. Nie byłeś złym człowiekiem, dlatego tak łatwo mi wierzyć, że stamtąd, gdzie trafiłeś, możesz dostrzec, a nawet poczuć moje zagubienie, niepewność i huragan wątpliwości targający moim wnętrzem. Wiem, że tak jest. Żałuję tylko, że nie masz już mocy, aby przynieść mi ukojenie.

Wciąż pamiętam, wiesz? Pamiętam, jak brzmiał Twój śmiech, potrafię przywołać echo Twojego głosu. Możesz się śmiać, ale kojarzył mi się zawsze z szumem wiosennego deszczu. Delikatny, ciepły, niosący nadzieję na rozkwit czegoś nowego, lepszego.

Tylko Ty, człowiek o dłoniach, którym nieobce były sekrety świata, potrafiłeś zamknąć w nich tak wiele miłości do życia. I tą naukę do dziś noszę ze sobą. Jak żywy, wciąż ewoluujący pomnik Twojej pamięci.

Odkąd poznałam prawdę o tym, kim właściwie jest Sophija Morietti ── Sullivan, miałam do Ciebie naprawdę wiele pytań.

Jak przyjąłeś prawdę o jej mrocznym dziedzictwie? Jak radziłeś sobie nosząc piętno świadomości o tym, czyjej córce oddałeś swoje serce?

Nigdy nie zapytałam.

I do dziś nie potrafię sobie odpowiedzieć, dlaczego.

Może już wtedy wiedziałam, że miłość bywa jak trucizna ── piękna, ale obezwładniająca, otumaniająca zmysły, trzeźwy osąd. Ty także miałeś tego świadomość, a jednak wciąż piłeś z tego kielicha, jakbyś nigdy nie znał strachu.

Dziś, łącząc się w pełnym zrozumieniu wznoszę toast razem z Tobą.

O miłości, co dajesz życie

Pleciesz przeznaczenie, kierujesz serca biciem.

Tylko mnie kurwa nie zabij.

Jestem ciekawa, czy coś przeczuwałeś. Czy bałeś się tej miłości? Co czułeś, kiedy Soph ── piękny, upadły Anioł ── stała się całym Twoim światem, jak Ferhat jest dzisiaj moim? Czy choć jedna, malutka cząsteczka Ciebie mogła przypuszczać, że uczucie, którym się wzajemnie obdarzyliście, zaprowadzi Cię na granicę światów, skąd magia, w jakiej byłeś biegły, nie zdoła Cię zawrócić? Czy czułeś, że jej przeznaczenie pewnego dnia Cię dogoni i w tak bezwzględny, brutalny sposób przerwie cieniutką nić Twojego życia?

Nigdy nie pogodzę się z tą stratą. Nie wierzę, że Twoja śmierć była nieszczęśliwym wypadkiem. Zapłaciłeś za marzenia o normalności. Za jawne i tak odważne sprzeciwianie się grze według scenariusza ustalonego przez dona Morietti. Za pragnienie uwolnienia z mrocznego labiryntu ukochanej kobiety, która wcześniej nie widziała dla siebie wyjścia i podążała tam, gdzie jej nakazano.

Gdybyś mógł być teraz obok, oferując swoje opiekuńcze ramiona, z tym swoim szelmowskim uśmiechem na ustach, powiedziałbyś:

Asli, świat to wielki teatr. Każdy ma w nim swoją rolę do odegrania. Moja jest właśnie taka.

Ciekawe, czy w końcu uda mi się odgadnąć, jaki scenariusz Wielki Reżyser napisał dla mnie. Patrząc na oprawiony w ramę, zaklęty w wosku bukiet niezapominajek ── symbolu wiecznej pamięci o bliskiej osobie, niezłomnej lojalności i wierności, jaką cechowała się nasza relacja ── zaczynam rozumieć, co miałeś na myśli. Pamiętasz dzień, w którym mi go ofiarowałeś? Chciałeś okazać wdzięczność nie tylko za uratowanie Wam życia po pierwszym wypadku ── który dla mnie nosi zupełnie inną nazwę i mam swoje powody, żeby myśleć tak, a nie inaczej ── ale i za postawienie Cię po nim na nogi, wsparcie. Teraz, stawiając czoła brutalnemu, mafijnemu światu już od tak dawna, naprawdę potrafię wejść w Twoje buty, zobaczyć w tym, co zrobiłam więcej, niż tylko spełnienie obowiązku.

Sophija była jedyną prawdą, jaką dostrzegałeś w tym zakłamanym świecie. Twoją prawdą.

Zapewne tak jak ja teraz nosząc w sercu prawdę, w którą ja wierzę wbrew wszystkim przeciwnościom, zadawałeś sobie pytanie, czy Twoja ukochana kiedykolwiek będzie wolna od ciężaru klątwy, którą dźwiga. Od ciężaru wyborów i decyzji innych ludzi, których nawet nie była i nie jest świadoma. Pękłoby Ci serce, gdybyś ujrzał ją wtedy w szpitalu. Bladą, nieprzytomną, bezbronną, prawie martwą.

Nie taki widok spodziewałam się zastać, kiedy znów przyjdzie nam się spotkać, ale i on niósł przesłanie:

Miłość jest jedynym, o co warto walczyć, nawet jeśli przyjdzie nam umrzeć, bądź komuś to życie odebrać.

Czuję, że przede mną ciężkie czasy, pełne trudnych wyborów. Nie wiem, czy znajdę w sobie choć część siły, determinacji i odwagi, którą Ty miałeś. Boję się, że zawiodę, a w konsekwencji na zawsze stracę Ferhata.

Nie przeżyłabym tego.

Jedynym wyjściem, jakie widzę, jest stanąć u jego boku. Walczyć i zrobić wszystko, aby to piekło nie spaliło nas na popiół.

Nie martw się o Soph. Pamiętam o swojej obietnicy. Bądź spokojny i pozwól mi wierzyć, że gdziekolwiek jesteś, jesteś wolny i bezpieczny, że trafiłeś do świata, gdzie mrok nie jest w stanie Cię dosięgnąć, że odnalazłeś szczęście.

Mówią, że nie umiera ten, kto trwa w pamięci żywych, a więc Ty, Nasz Maestro, jesteś nieśmiertelny.

Z sercem przepełnionym tęsknotą i magią, której tak wytrwale mnie uczyłeś,

Asli.

[wxldr0se]

Strach nie powstrzyma śmierci, ale zatrzyma życie.

[queenofclubsmafiaworld]

☾ ✧･ﾟ: *✧･ﾟ:* 　-ˋˏ ༻✿༺ ˎˊ-　*:･ﾟ✧*:･ﾟ✧☽

❦

♫ ♪ ♪ ♫ ♩ ♬ ♭ ♮ ♯

┍━━━━━♥♠♣♦━━━━━┑

@wxldr0se

┕━━━━━♥♠♣♦━━━━━

🝮🝮🝮🝮🝮🝮🝮🝮🝮🝮🝮🝮🝮🝮🝮🝮🝮🝮🝮🝮🝮🝮🝮

A jednak nie będzie to w reblogu 🤭😅, tylko każda z piosenek w oddzielnym poście ponieważ nie da rady inaczej.

[wxldr0se]

Zamarłam. Znajome wibracje przeszyły mnie jak prąd elektryczny. Nie byłam przygotowana na lawinę wspomnień, lecz ta runęła na mnie z siłą tsunami. Każda nuta kołysanki, którą Sophija dla mnie śpiewała, odbijała się echem w zakamarkach mojej duszy, gdzie przez te wszystkie lata trzymałam zamknięty jej głos. Moje dłonie, jakby prowadzone przez niewidzialną siłę, powędrowały do ust. Drżały, całe moje ciało wibrowało w rytm jej śpiewu. W gardle utworzył się ciężki, pulsujący węzeł emocji. Łzy, których nawet nie próbowałam powstrzymywać, spływały ciepłymi strużkami po policzkach, znacząc mokre ścieżki na mojej skórze. Ten głos... Boże, ten głos. Miękki jak aksamit, ciepły jak promienie wiosennego słońca, a jednocześnie tak potężny w swojej delikatności. Każde słowo kołysanki wdzierało się do mojego serca z precyzją chirurga, otwierając dawno zabliźnione rany tęsknoty, by zaraz je uleczyć. Kołysałam się mimowolnie, jak wtedy, przed laty, gdy muzyka była mostem łączącym nasze dusze. Moje ciało chłonęło każdy dźwięk, każdą nutę, jakby Sophija swą piosenką dotykała strun mojego jestestwa, malując w  głowie  obrazy z przeszłości: nasze wspólne śpiewy, śmiechy, momenty, kiedy muzyka była naszym wspólnym językiem. Teraz, po latach ciszy, znów mogłam go usłyszeć. Gdy wybrzmiała ostatnia nuta, siedziałam jak skamieniała, z mokrymi policzkami i sercem, które zdawało się być zbyt duże dla mojej piersi. W ciszy, która nastała, wciąż słyszałam echo głosu moiej przyjaciółki, mojego bliźniaczego płomienia, rezonujące w każdej komórce ciała. To było jak powrót do domu, do którego kiedyś zgubiłam klucze. Nigdy nie ustałam w poszukiwaniach, a dziś, w tej właśnie chwili moja misja dobiegła końca. I odniosłam sukces.