De zus van

The place where I shoot random stuff and sometimes (Dutch) poetry into the world

[dezusvan]

Hate is a strong word But I think I do Hate you

Not for the future A bit for the past The present Is what I resent

Cause back in the day We were just teenagers We didn’t know So I try to let go

Now I told you I was hurting You knew There was pain

So what did you do You tried to gain

You decided All on your own My mind should be Your home

You didn’t ask me You won’t let me be

There you are Forcing your way in My life A wasp in a bee hive

So maybe hate Is a strong word But it describes my feelings In its full worth

~ SB

[dezusvan]

Feeling strangly proud of myself watching the world cup (New Zealand v. Netherlands) and seeing on @taylorswift ig that we all should support the female footballers this world cup. It’s like my way cooler and older niece approves of me.

Also we won, yay

[dezusvan]

Ik kan je vergelijken met de sterren en de maan Een zon die nooit onder zal gaan Alleen zou dat jou tekort doen

Want noch sterren noch maan noch zon Zou kunnen wat jij ooit kon Mijn lach verdubbelen en verdriet vast grijpen

We zijn op Aarde om te lijden Alleen zij kon mij daarvan bevrijden

De wereld ziet ons niet zoals wij ons zagen. God verbood dat wij twee meisjes bij elkaar lagen

[purplebuddhaquotes]

I go through phases. Some days I feel like the person I’m supposed to be, and then some days I turn into no one at all. There is both me and my silhouette. I hope that on the days you find me and all I am are darkened lines, you still are willing to be near me.

(via purplebuddhaquotes)

[dezusvan]

Dat spleetje tussen je tanden, een pukkeltje boven je wenkbrauw. Rare knik in je haren van een veel te strakke paardenstaart. Je neus die een tikkeltje scheef is en dat litteken onderop je kin. Elk detail opgeslagen in mijn gedachten, zodat ik altijd weet hoe mooi jij wel niet bent.

[dezusvan]

30 seconde

in het midden van een groot bed verdronken in te veel tijd is ook maar een concept van geluk staat zo ver weg af gedreven in je hoofd in donkere wolken en tegelijk in het zand in je schoen met een gat erin val je tot in de oneindigheid

en dan haal je adem nog steeds in dat verdomde bed tijd bepaal je nu zelf beslis je alles is afhankelijk van wat jij doet er niet toe alsjeblieft stop nu met denken is het enige wat ik nog doe iets met je leven is dat het eigenlijk nog wel waard

diepe zucht

ogen gesloten van de buitenwereld is akelig ben ik als aansteller wees nou eens even groot als mijn eigen flat op de dertiende verdieping terwijl je eigenlijk omhoog gaat niet dieper in je eigen hoofd die nu zwaar begint te worden

stop

[vomitingwords]

And as much as I hate to say it, I just realized that as I grew older, I already accepted that some people will not always be there for me every time I need them. That no matter how wide I opened my door, they would never come in. That no matter how loud I shouted their names, they wouldn’t turn around and face me. I already accepted the fact that they also have their own problems—to solve. That sometimes they need to save themselves first. It wasn’t being a bad friend nor a selfish one. But it was just us human beings wanting and searching for a mean to survive. And yes, I understand, even if it broke my heart not only once but too many times.

ma.c.a // Cold feet, warm heart (via vomitingwords)

[dezusvan]

Wat zeg je tegen iemand die vraagt wat je leuk vindt, als je nergens meer plezier in hebt?

[dezusvan]

I’m at some non-sensorial place only properly crazy people get to visit. I just finished reading Turtles all the way down and that sentences really struck me. Cause I am at such a place right now. Only people who have been there can feel the terror but also the calming effects of that place. And all thought I loved the book (I want to find my own Daisy) the thing what got to me the most wasn’t the story. As I was reading the acknowledgments John Green spoke directly to me as a reader, not through a character. There is hope, even when your brain tells you there isn’t. I don’t know why exactly but it got me in tears. Thank you John, just thank you for that one little sentence.

[dezusvan]

Mag ik even bij je komen liggen? Diep tegen jouw warmte aan. Even de geur van je parfum aanraken. Mijn ogen gesloten, jouw hand strelend tegen mijn rug aan. Langzaam op het ritme van je adem. In en uit, op en neer. Op en neer, in en uit.

[dezusvan]

De liefde die ik voor jou voel is zo groot dat ik het niet durf te zeggen Wanneer ik me sterker voel met honger in mijn maag Jaloersheid mij overmand bij andermans verloren strijd En de schaamte die ik ken bij al deze gedachten

Ik houd zo godvergeten veel van jou dat ik het niet durf te zeggen

[dezusvan]

Soms smacht ik naar je Droom ik jouw warmte op mijn huid Soms walg ik van je Verafschuw ik elke minuut die jij bestaat Maar wat ik vind is om het even Jouw hart is niet aan mij vergeven

[dezusvan]

I was walking down the road struggling in my head over all sorts of problems. Apparently, my worries showed on my face because this man who was walking by said to me: “Honey, you look so worried. What is it you think about? Your study? I wish you the best of luck.” He went on walking. At the same time I looked back at him, he turned around and waved. He made me smile, so to give back some of his kindness: where ever you are in the world, I wish you the best of luck.

[vomitingwords]

But I hate the way how I keep on finding you, in every little thing that surrounds me, even if I tried to erase you and your beautiful name in my memory.

ma.c.a // Clear and Near (via vomitingwords)

[dezusvan]

Je zit in mijn hoofd En ik haat je daarvoor Maar als je er niet bent Dan haat ik je nog meer

[dezusvan]

En dan opeens voel ik je parfum in de lucht hangen En alles wat gelijmd is valt weer uit elkaar

[dezusvan]

Ik vertelde je een verhaal Van die man die opeens kwam Jij moest lachen Draaide met je ogen Maakte een grapje Keek mij aan Bewoog langzaam je hand Ik keek terug Zette een glimlach op We hadden dit al zo vaak gedaan Ik vertel een verhaal En jij blijkt niet meer te bestaan