Somewhere old and familiar.
Somewhere new and impossible.
Reliving the biggest mistake she has ever made.
- The published short story by Denise van Wijk.
Belangrijke dingen die mij blij maken. Een super subjectief stuk.
(Snow Patrol This Isn’t Everything You Are)
Ik kan me nog goed herinneren hoe blij en bijzonder ik me voelde toen ik twee vrouwen zag zoenen in de ‘This Isn’t Everything You Are’ video van Snow Patrol. Een van mijn favoriete bands had een lesbisch koppel in een video die iedereen kon zien! Die paar seconde waren het begin van een hele nieuwe wereld die vanaf dat moment voor mij opende. Een wereld vol blijdschap en liefde.
En trots is nog nooit zo’n perfect woord geweest.
Niet veel later volgde Ed Sheeran’s ‘Give Me Love’ en de dag waarop ik de online acceptatie van seksualiteit ontdekte. Ik kwam in contact met honderden LGBTQ schrijvers, en wordt er zelfs nu nog aan herinnerd dat een LGBTQ personage meer voor een verhaal kan betekenen dan alleen een zielige flashback of een tragische dood. De tijd van sidekicks is (bijna) voorbij!
Op 26 juni 2014 bracht Demi Lovato haar muziek video voor ‘Really Don’t Care’ uit. Een kleurrijke feestelijke opvoering van het nummer op een gaypride. Precies een jaar later werd er in de Verenigde Staten een wet aangenomen die er voor zorgde dat niemand nog een homohuwelijk ontkennen kon.
(Demi Lovato Really Don’t Care)
Panic! At The Disco kwam met ‘Girls/Girls/Boys’. En Joey Graceffa bracht met ‘Don’t Wait’ een gay platform vol YouTubers aan het licht. Ik voelde me een deel van iets groots. En ik was mij enorm bewust van mijn geluk. LGBTQ problemen werden openlijk besproken en alles leek zo prachtig. Zelfs TV series begonnen kleinen stappen te maken. Ze breidde uit van Queer Baiting naar levens echte vertegenwoordiging van seksualiteit. Ik hoefde het niet langer meer te doen met Katy Perry’s ‘I Kissed A Girl’. Er was Troye Sivan en Years & Years. Ik dansde op Le1f’s ‘Wut’. Zelfs Woodkid hoorde bij ons. Een nieuwe generatie aan muziek waar George Michael trots op mag zijn.
(Le1f Wut)
Hierna kwam er een nieuw hoofdstuk. Een eng hoofdstuk.
Ik voelde me trots, blij, perfect met wie ik was. Ik voelde me normaal en de LGBTQ vierde constant feest. Tot de aanslag in de club in Orlando. Tot het overleiden van Prince. Tot Donald Trump. Ik leek in een waas te leven toen ik lachend naar Dancing In The Street van Mick Jagger en David Bowie keek en dacht aan Against Me!. Hoe blij zou David Bowie zich voelen in deze groeiende wereld?
(David Bowie Dancing In The Street)
Een golf van angst en teleurstelling leek over al die blijdschap heen te komen. Helden verlieten ons. Het meest cultureel invloedrijke continent van de wereld nam grote stappen in de verkeerde richting; de Verenigde Staten nam stappen achteruit! Het idee alleen al dat iemand als Mike Pence zoveel macht heeft, is een van de engste dingen ooit.
Toch weet ik dat het niet voorbij is. Ik kijk om mij heen. Naar mijn vrienden hier. Naar dit land. En ik kijk naar mensen die juist nu nog twee keer zo hard door vechten. Creators van TV series en musicals en nieuws shows en boeken en muziek die juist nu laten zien wie ze zijn en waar ze voor staan. Die hun trots niet laten weg nemen.
Ik denk terug aan wat we hadden en luister naar Rise Against’s ‘Make It Stop’. Ik kijk Glee en Sense8 en Teen Wolf en Orphan Black en Super Girl en ik luister opnieuw naar Macklemore’s ‘Same Love’.
(Rise Against Make It Stop)
Want dit is niet het eind.
Dodie Clark’s ‘She’.
(Dodie Clark She)
En ik ben niet de enigste.
Mary Lambert’s ‘Wanna Hang Out With You’.
(Mary Lambert Wanna Hang Out With You)
En je mag voelen hoe je voelt.
En ik begreep dat onze gemeenschap sterker was dan de hele wereld samen. Dat wij niet stuk te krijgen zijn. Wij hebben Shakespeare en Dumbledore. Wij hebben Claudia de Breij en Laverne Cox.
Het maak niet uit wie je bent of hoe jij jezelf ziet in de LGBTQ gemeenschap. Of je een stem hebt en of je deze gebruiken wilt. Het gaat erom dat wij er zijn. En dat is het gevoel dat mij al die jaren geleden al zo warm maakte. Het gevoel dat ik een deel van een grote familie ben, niet anders.
Die blijdschap is wat mij verbind.
Zoals in Hayley Kiyoko’s ‘Gravel To Tempo’video.
(Hayley Kiyoko Gravel To Tempo)
En hoe wij als individueel elk een eigen verhaal te vertellen hebben.
Zoals Hayley doet in ‘Girls Like Girls’.
(Hayley Kiyoko Girls Like Girls)
Ik geef toe, misschien heb ik gewoon een enorme crush op deze ‘Pretty Girl’. Misschien is deze hele tekst een groot excuus om Hayley Kiyoko’s beste nummers te kunnen delen.
(Hayley Kiyoko Cliffs Edge)
Ik ben trots en blij met wie ik ben en hoop dat iedereen dat gevoel ervaren mag. Al is het alleen al door mee te swingen op de muziek.
Een ode aan de zusters, dokters, verpleegsters, politie agenten, brandweermannen en zo voort. De echte helden van de feest dagen. Mag dat duidelijk zijn. Zij verdienen alle dank en eer.
Toch is dit artikel niet voor deze sympathieke werkers, maar voor ons. De ietwat egoïstischere jong volwassen mens. Wij die zonder inspraak zijn ingeroosterd. Wij die met een licht winter griepje en twintig deadlines onze dromen, familie en gezondheid ten onder zien gaan dankzij een bijbaantje.
Ok. Oké. Dat was misschien iets té dramatisch…
Wij die aan onze westerse familie verplichtingen ontvluchten en zo de huur nog een maand langer kunnen betalen. Dit wordt onze kerst!
Want wij, arme, humeurige studenten, willen ook kerst vieren. Juist nu dat we dit niet kunnen. Juist nu we de namen van die vage verre familie leden niet hoeven te onthouden.
En daarom hier een handvol opties in lijst formaat. Om toch een beetje van dit vreet feest mee te mogen genieten.
- Je collega’s zijn je tijdelijke familie.
We zitten hier allemaal in het zelfde schuitje. Dus blijf aan het einde van je shift nog even zitten. Moe ben je toch al. Dan kun je er net zo goed een mini feest aan toe voegen.
- Tijd is een illusie.
Ook na 27 december mag je best nog Mariah Carey zingen. Je kunt zelfs een kerst tour beginnen in je toekomstige vrije dagen. Ga het land door op zoek naar vrienden en familie. Maak vierde kerstdag een ding!
- Kerstgevoel, daar gaat het om.
Vergeet de cadeautjes die je mist. En zie het gebrek aan maaltijden en de extra calorieën die je met al dat gezwoeg verbrand als een voordeel! Niemand kan je ervan weerhouden om een kerstmuts op te zetten. En als je dan inslaap valt met je kerst lampjes op hardcore-disco stand, zal niemand er gek van op kijken.
- Kerstkaarten zijn nog steeds een ding.
Wat nou ouderwets? Het is de simpelste oplossing bij een mogelijk kerst schuldgevoel. Stuur een kerstkaart met wat wensjes, laat iedereen weten dat je aan ze denkt. En slinger heel je huis vol met de kaarten die je terug krijgt.
- Restjes voor iedereen.
Terwijl elke winkel een mega kerst sale geeft sla jij juist in. Korting op je chocola en kerst brood dat niemand op kan, jouw mirre en wierook.
Kerst gaat om dat warme, knusse, winter gevoel. Stomme outfits en irritante nummers.
En hoe denk je dat de Kerstman aan die buik komt? Niet door Coca Cola. Door de Christmas Spirit! *Kuch*alcohol*kuch*
Of je deze tijd nu deelt met je familie, vrienden of collega’s.
Na zo hard gewerkt te hebben ben je in staat alles als de meest geweldige optie te zien.
En of je nu met een paar biertjes op je beste vriendin tackelt om te voorkomen dat ze haar ex belt.
Of op tafel springt met je sjaal verkeerd om rond je hals, doen alsof je niet al een jaar te laat bent voor de superhero hype. Dit is het nieuwe kerst, de onze.
En niemand in de hele wereld zal zo heerlijk en wel verdiend slapen als wij na die laatste dag.
- SheOnceToldMe
24/12/2016
WILLEN WERKEN
“Het beste dat het leven je te bieden heeft, is de mogelijkheid om hard werk en veel moeite te stoppen in werk dat de moeite waard is.”
Een vrije vertaling van het originele citaat van de 26ste Amerikaanse president, Theodore Roosevelt.
Maar wat betekend dit eigenlijk? En waarom kan dit invloed hebben op jou?
Het klinkt in principe vrij logisch, werken aan iets waar jij van kunt genieten geeft een veel hoger gevoel van nut dan een slecht betaald bijbaantje dat je niet wilt.
En is het niet makkelijker je bed uit te stappen om naar je droom baan te gaan, dan je na een lange schooldag nog naar je werk te moeten haasten? Of lijkt het niet beter motivatie op te trommelen voor een carrière die je trots geeft, dan goed werk te moeten leveren in een verplichte situatie om de huur te kunnen betalen.
Je ziet het al terug in de woordkeuze: je werk/bijbaanTJE of je baan/carrière.
Werk is hard en vermoeiend. Een baan is verdienend en groots.
Werk is lastig en vaak vervelend, je bijbaantje is stressvol en nooit goed genoeg.
Een baan is iets waar je naar streeft, iets dat groeit, een carrière waar je trots op kunt zijn.
Het wordt er al van jongs af aan ingewreven. Men verwacht dat je op je zestiende al een keuze maakt. Je kiest je studie en je kiest je vrienden en dan komt die baan vanzelf jou kant op.
Maar niemand heeft het lef je te vertellen dat het niet zo werkt.
Want studeer toch lekker wat jij wilt. En zolang je maar probeert kun je alles doen.
Beide beweringen zijn meer dan waar. Maar je droombaan vind je niet door een strak uitgestippeld pad te volgen vanaf het moment dat je de middelbare verlaat.
De waarheid is dat je toevallig over een droombaan heen kan struikelen.
Wanneer je inziet waarvoor je streeft en waar je van droomt ligt de motivatie voor het oprapen.
Pas wanneer je begrijpt dat je nooit zeker kan zijn waar je eindigt kun je genieten van nu.
Pas dan merk je hoe je elke dag wel een stap in de goede richting neemt.
Pas dan merk je dat het nu ook niet zo heel slecht hoeft te zijn.
Ik wil schrijver worden en werk nu in een restaurant: de verhalen liggen hier voor het oprapen.
Een afwasser wil schoenmaker worden in zijn thuisland: hij spaart en leert nieuwe talen, en leert Europese mode beter kennen dan hij ooit had kunnen doen als hij zonder moeite zijn bedrijf had kunnen starten.
Een goede vriendin weet niet wat ze wil maar is enorm geïnteresseerd in mentale ziektes: nu is ze docent op een basisschool voor probleem kinderen, studeert pedagogiek én schrijft voor ouders in een tijdschrift.
Mijn punt is dat je nooit weet waar je terecht komt.
Mijn punt is dat, hoe ver je ook lijkt te zijn van de plek waar je hoort,
het misschien voor nu nog niet zo slecht hoeft te zijn.
Omdat je omringd bent door vrienden en zoveel anderen die jou begrijpen.
Omdat je nooit weet wat je leren of vinden kunt in deze situatie.
En omdat zekerheid van inkomst niet het eind punt is. Het is het begin van vrijheid om te groeien.
Omdat iedereen verdient te genieten.
Focus op wat je kunt en stop met zeuren!
En zelfs wanneer aan al dat bijzonder prachtige streven en leren en vechten voor wat jij wilt een einde komt. Zelfs wanneer sommigen onder ons leren hun idealen bij te stellen…
08/12/2016
Prometheus 2015
Er lopen twee mannen een park in. Een van hen kan niet lopen. De ander is uit de wolken haler van beroep. Pages: 5
_______________________________________________________________
*Beide personages zijn als man geschreven maar kunnen door elk geslacht gespeeld worden.*
EXT. HET PARK - NET VOOR DE BRUG.
DRISS, een jonge man van ongeveer negentien, gekleed in een licht blauwe blouse en crème kleurige broek rolt het podium op. Hij rolt zijn rolstoel richting de schuine, houten oprit van de brug.
DRISS Probeert een maal tevergeefs zijn rolstoel op de heffing van de brug te krijgen.
BEN, een man aan het begin van zijn dertiger jaren met een baard; lang, klittig, bruin haar en een hoofd-schud-tik, strompelt het podium op over de voorgrond. Zijn handen diep weggestopt in de zakken van zijn versleten, grote jas. Meeboppened op de techno muziek die uit zijn neongroene koptelefoon springt. Een hand stevig om zijn rugzak.
DRISS Merkt de man op en komt tot stilstand, wachtend tot de eigenzinnige man op gehoorafstand is.
DRISS
“Mijn excuses…”
BEN
“Forest people – Dispar Vulgo.”
“Ja?”
DRISS
“Ik dank je.”
“Mijn, um, mijn onvermogen leidt tot
het verzoeken van jouw hulp.”
BEN
“Wat?”
DRISS
“Ik zou graag deze houten stellage over dit water
lichaam willen berijden.”
BEN
“Gefeliciteerd prinses.”
Driss mompelt tegenstrijdig.
Ben schopt testend tegen het gras.
CONT.
DRISS
“Neem mij niet kwalijk?”
BEN
“Nee.”
DRISS
“Ik bezit het recht op steun van mijn mede mens.”
Ben gaat met een wilde hoofd schud zitten in het gras, om sprietjes te plukken.
BEN
“Kan best.”
DRISS
“Mijn verontschuldigingen, ik begrijp niet
waar je op doelt.”
BEN
“Brug.”
DRISS
“Ik kan de brug niet over zonder de heffing
van mijn vooste wielen op het houten schot.
Bij die gewichtsverplaatsi-“
BEN
“Uk komt hier vaak, eh?”
“Altijd hulp gekregen?”
DRISS
“Mijn situatie gezien is dat vanzelf sprekend.”
BEN
“Ben blij de eer te hebben.”
DRISS
“Ik begrijp je niet!”
BEN
“EER-ste die u niet helpen gaat.”
Ben neemt zijn rugzak af en nestelt zich comfortabeler in het gras, hij gebaart met zijn hand naar de brug.
DRISS
“Ik kan die actie vrijwel onmogelijk
individueel ondernemen.”
BEN
“Kaarsvet.”
CONT.
DRISS
“Kaarsvet?”
BEN
“Een kaars.”
“Kan je jezelf mee bezeren.”
“Toch?”
“U kijkt moeilijk.”
“In uw gezicht.”
DRISS
“Ik druk inderdaad een vorm-“
BEN
“Uitleg.”
“Ik ga uitleggen wat ik zie.”
DRISS
“Kan ik vragen…”
BEN
“Moet ik praten over vroeger?”
Stilte
DRISS
“Um, hallo? Ik bevind me hier!”
“Wat doe je in hemelsnaam?”
BEN
“Sorry, ja. Dus.”
“Uh, toen was ik hier. Moeite
met ‘echt’ van de rest houden.”
DRISS
“het spijt me, maar waar
gaat dit verhaal naar toe?”
BEN
“Je steekt alleen een kaars in kou aan.”
“Koude vingers. Kaarsvet doet geen pijn.”
“Als het echt is.”
“Doet het dus geen pijn.”
“Als het echt is.”
“Want koude vingers.”
“Kaarsvet stolt al. Vóór de pijn.”
“Echte wereld. Dus geen pijn.”
“Van kaarsvet dan.”
DRISS
“Dat klinkt allemaal heel mooi en goed.
Al denk ik persoonlijk dat jij beter af
zou zijn in verbeelding. Maar kunnen we
terug naar het belangrijke onderwerp, de
Brug?”
BEN
“Ah, tja, wie weet waar het beter is?”
“Kaarsvet.”
“Altijd de oplossing.”
DRISS
“Al ik vraag is simpele hulp.”
BEN
“Zelf doen. Probeer het zelf.
“Toeee.”
DRISS
“Mijn…”
BEN
“Niemand anders die je helpen gaat.
“Niet vandaag.”
BEN
“Kom op. Vandaag.”
Driss slaat zijn armen over elkaar.
Ben neemt een waxinelichtje uit zijn rugzak. Hij steekt deze aan en begint nu de geplukte grassprietjes in de kaars te steken.
BEN
“Oh, shit! Hmm, begin vergeten.
altijd lastig.”
Ben schraapt zijn keel overdreven.
BEN
“Hoe komt u toch aan wielen?”
DRISS
“Um, ik?”
BEN
“Uh-uh.”
DRISS
“Ik was een rebel die niet in stoplichten geloofden.”
Stilte.
Ben gaat verder met de grassprietjes en het gras.
BEN
“Knisper, knisper, knisper.”
Driss zucht diep en rolt naar de brug. Hij probeert tot drie maal toe zijn rolstoel op de brug te krijgen waarbij zijn frustratie toeneemt.
Ben reageert niet.
DRISS
“Ik kan het niet! Kijk! Het lukt niet.”
BEN
“Dus.”
DRISS
“Ik kan van dat ene woord en een gebrek aan
context geen normale vraag vormen.”
BEN
“Dus… vertel.”
DRISS
“Wat.”
BEN
“Mag u altijd ‘first class’ reizen?”
“Voor aan in rijen?”
“Huur-mensen om bovenste trappen te bereiken.”
“Voordelen.”
“Gaaf.”
Driss
“Mijn situatie is geen bron van grappen
of vorm om misbruik van te maken.”
Ben blaast de kaars uit en steekt zijn vinger in het kaarsvet. Hij bestudeert zijn vinger.
BEN
“Yup, echt.”
DRISS
“Ik kan niet-nee. Weet je wat. Ik ben er klaar mee. Ik
hoef mijn tijd verdomme niet te verspillen aan jou. Ik
wil gewoon-ik zal wel iemand anders vinden. Jij-jij bent
CONT.
gek. Sorry. Compleet doorgeslagen. Ik heb gehad. Mijn
gebrek betekend niet hulp in ruil voor een respectloze
conversatie die mij vreselijk laat voelen over mijn
situatie. Ga weg, vieze emo. Dakloze gek.”
Ben springt op met beide armen in de lucht van blijdschap. Hij huppelt naar Driss en duwt hem meteen de brug op. Hij geeft Driss voorzichtig zijn kaars.
BEN
“Kaarsvet. Welkom in de echte wereld.”
DRISS
“Wat… wat? Wat!”
BEN
“Mmh, zal ik dan maar gaan…? Geef ‘m maar terug.”
“Kaars, kom.”
DRISS
“Nee, nee. Ik wil hem houden.”
“Ik… wil je kaars houden.”
BEN
“Zeker.”
DRISS
“Ja.”
“Dankjewel.”
De geheimen van een open boek.
En hoe ze op de voorpagina staan.
(Een moment opname; een gevoel, een persoonlijkheid, een realisatie, een avond)
Misschien werkt deze metafoor juist omdat niemand het voorwoord van een boek ooit echt lezen wil. Terwijl deze vaak juist zoveel zeggen kan over dat verhaal. Hetzelfde geld voor mensen zoals ik. Die hun mond niet kunnen houden. Maar - ‘Ik ben een open boek’ - klinkt fijner dan - ‘ik deel alles dat ik weet en ben, omdat ik aandacht wil en soms onzeker voel’ - toch? Toch heeft zelfs iemand met glazen wanden en ‘gratis e-downloads’ of ‘autobiografische luisterboeken’ nog iets om achter te houden en te verbergen. Iedereen heeft geheimen. Dat op zichzelf is geen geheim.
Dit begon als een kleine educatieve tekst. Een les van een ervaringsdeskundige in geheimen bewaren én eerlijk overkomen. Natuurlijk eindigt het niet zo. Mijn geheimen zijn gedeeld. Betekend dat, dat ik nu niet langer meer een open boek ben? Is dat niet gek? Juist doordat ik té open ben geweest. Foutief open ben, nu. Dat is waar ik over schrijf. En over hoe ik niet precies meer weet hoeveel mensen mijn voorwoord gelezen hebben. Wat ik wel zeker weet is dat er maar drie mensen zijn die de bladzijden hebben mogen zien. Vertrouwen kregen tot mijn angst.
De eerste keer was logisch.
Maar ook lastig. Want daar zijn ouders voor. Mijn grootste fans. Met de meeste kritiek en het hoogste aantal gerolde ogen, diepe zuchten.. En dan af en toe de foute dingen om te zeggen.
De tweede keer was uit liefde.
En uit egoïsme. Stiekeme trots. Om te delen. Het is wel mijn geheim. En ik was zo onder de indruk van haar vermogen mijn verhaal te blijven zien zoals iedereen. Ze vergat het voorwoord gewoonweg volledig! Zoals iedereen dat zou moeten doen. Of niet?
De derde keer dat ik vergat een open boek te zijn was een week geleden.
Waarschijnlijk kwam het door het drinken. Of misschien was het ons gemak. Beide evenveel vertelt en gelezen. Ik kon het moment al van verre zien arriveren. Ik kon er niet meer onderuit. En dat was ok. Het was de reactie die alles zo anders maakte.
Beoordeel een boek niet naar zijn kaft.
Dat weet ik, echt! Maar dit was iets dat ik nooit had verwacht bij niemand. Hij begreep mijn rode draad nog voordat ik de zijne gevonden had. En dat is gek. Dat voelt raar. Oneerlijk. Gemeen. Bevrijdend. En geweldig.
En als een cliché verhaal.
Meer dan dit kan ik niet vertellen. De coherentie van dit stuk hangt af van de eerlijkheid. Als ik dit begrijpelijk maak en uitleg, is het hele punt vergaan.
Maar.
Nog nooit had ik ooit iemand ontmoet die introducties las.
Gewoon omdat. Tot die dag.
En dat moment wil ik niet vergeten.
01/12/2016
An Archive of Our Own, a project of the Organization for Transformative Works
Chapters: 1/22
SheOnceToldMe
Rating: Teen And Up Audiences
Warnings: No Archive Warnings Apply
Relationships: Lesbian - Relationship, Bisexual - Relationship, friends to lovers - Relationship, platonic - Relationship, I got them all
Characters: Dodie Pointer, Bailey, Raaf Frott, Spike Kenau, Molly Haze
Additional Tags: Superhero!AU, Drama, Action, Annoying Romance, very cute students, very real problems, dance, Electricity, Family, Smoking, faith - Freeform, etnicity, Angst, Humor, superhero, Used to be Larry, Periods
Summary:
A talented ballet dancer just wanting a well paid desk job.
A controversial graphic designer throwing her future away.
An orphaned, angry girl with a lot of power she never asked for.
Put them together and an explosion of nicknames, arrogance, love, drugs, confusion and well meant college dreams will occur.
Alternatively, here's to me, thinking I can write a realistic superhero story.
I hate my arrogance
But even in my childishness
I know when I go too far
Afterwards
So I make sure, you see
I apologize for my gravity
But then again
I’ve made it all about me
It was the most peculiar place. Almost like a dream world. But then again, maybe it was. Just that. A dream world.
The first thing I truly became aware of was birds. The sound of them. Chirping. Distantly. Like a safe summer morning. Like everything was perfectly fine. The morons.
Theirs was the only sound. There was no wind. No rustling of the trees. No crackling pebbles under worn out shoes. No startling roars of riots, just around the corner. – Just the birds. It was almost calming. Once I got over the unsettling intuition that something had to be wrong of course.
The second thing I noticed was the light. Bright. Clear. Yellowish. Not end of the tunnel white. But golden eyed orange. A rising sun. Outlining everything on the horizon with sharp lines.
And all I saw was flowers. Endlessly. Everywhere. Daffodils close to me. Leaning back on their stems. Ready for attack. With majestic beaks like a lion’s head. Mighty. Dandelions before those. In front of them. Like the shields they would be holding.
There was an abundance of orange and yellow. But there was purple too. Distrusting lavender. Anticipating bachelor buttons. Fragile anemones. And violets for their Chasity and young death. And blue. There were flowers I had never seen before and flowers even I could not name. Flowers that I was sure off could never grow in this time and place. Snowdrops next to nettle. But I knew I was in a garden. A peaceful, suggestive summer garden. I was in a garden that could not be.
The third thing I noticed was the smell.
Quite surprising.
Quickly intruding. The smell of rotten flesh. Burnt hair. Dried blood. The smell of old and open wounds. Sickening.
And that smell was coming from me.
I lowered my gaze upon myself, it was all familiar. Bare and brown feet. All the same. Dirty, work-dead hands. Torn clothes that were not mine. The apocalypse is not what you’d except. One ends up wearing the strangest mixture of clothing. What really threw me off though were the three crimson holes in the top that clung to my chest. Bullet holes. With nothing underneath them but those same three bullet holes in my body. I should’ve known by then.
I was dead.
I am dead.
It makes me wonder now. Being robbed of your own child erases your title as parent. So did my death undo my motherhood just the same? Or did I lose that position even earlier on?
No matter. For all I was I started walking through the garden full of lions.
I scanned the place. Trying to discover where I was. Trying to understand what had happened. What was happening. Becoming more lost with every new flower I saw. Irises. Tulips, pink ones. Resembling care. It was the only knowledge I managed to hold so confidently. Completely unimportant, but I had it. Learned it all from my grandmother as a kid and never let it go. My grandparents had this huge garden by their summer home. She taught me all their names. He taught me how to keep them alive. She taught me their language. What they hold. And my grandfather made sure that the first place I would get to own had a garden too. It was a pointless thing to bear, I can see that now. Back then I never had to think this far.
My mother, of course, bought me my first mansion at eighteen. And we made the garden just the same.
It should’ve been my first step into life. Not the last step of it all.
But I took the wrong path once. Then Julie brought forever.
Julie meant the end of my stability. I still had everything. Then she became the end of my safety. I still had my pride. Then she took that too. At least it seemed like I had my flowers now.
Elisabeth Juliette Gransonne. But that was not the name my daughter carried around.
I loved her. I was her mother. I carried her, I made her, I raised her. Of course I loved her. She was me.
Except for where she wasn’t me.
My daughter was nothing like me.
I sat down under a rhododendron. It offered shade.
I had my daughter way too early.
What should’ve been my happy, planned out life, as a married woman in our families riches, became a life shared between the two of us. No one knew why she wasn’t me. Julie cared too much.
Julie was too delicate. Too maternal. Too thoughtful.
She would ask me why the kitchen staff couldn’t eat at our table.
She would ask me why she couldn’t go outside anymore.
She would ask me where her maiden had gone.
She would ask me why the pastor was hanging from a branch of some tree by the road.
Then she stopped asking all at once.
Why anyone would offer up their deserved peace to help carry wood for the illiterate farmer’s boy was beyond me. I mean everyone knew. The people had been talking. We all saw them getting worse. Still, this was their problem to fix. Not ours. Us, our families, we worked hard to get where we were. What we got was our right. The riots and the protests I could respect. But the attacks and the disgust those towns people held for the bourgeoisie didn’t fit in any perspective. We just lived. It wasn’t us who did the unfair ruling.
So I held my stance. Let it be known that I stood my own, knew how to fight back and would do so if I needed. And that was what I did. I fought. And Julie ran. I protected what was mine. And Julie became blind to it.
The world became a fight between families at first. Then it became a fight between possessions. And what they all wanted to take away.
My daughter was not a fighter.
I spotted some Fennel and Freesia to my right and continued my wandering once more. Julie would never be a fighter. It’s not in her blood. She’s too beautiful. Too feminine. She just has too big of a heart to be able to keep her mind above. I found some poppies. I suppose my heart is now full of holes.
I kept on walking and walking. Recognizing less and less flowers. Remembering more and more. I had no concept of time.
I remembered standing there. With Michael on my right, Joffrey and the others right behind me. We would defend what was ours. We were the fighters. Though we didn’t truly fight or terrorize.
Except for that night.
We were angry. We felt used. Dirty. Adrenaline racing through my veins. A revolver clutched tightly in my hands. A knife, uncomfortably cold, against my leg.
We all knew what would happen. We all knew who would come. It didn’t make it easier.
They came out of the back of a carriage full of hay, pulled by horses. Immediately lining up. Like the lions in my garden. Ready for that big and final fight that would decide it all. Like the innocent dandelions. I was a marigold. And I will never know who got to live their miserable lives, who fled with their tail behind their legs, who got lost. Suddenly I could see her again. So clearly. Yet almost unrecognizable. My Julie.
Armed and strong. Her hair tied back. Wearing trousers and a big shirt to cover up her ever growing belly. Funnily enough my instinct was to scold at her. Amidst the rye grass. Siding with her new family that wasn’t mine. She fired first. She lifted her gun and she aimed. Looking right at me.
My Julie.
I stumbled. Something hurt. Everything hurt. Blood was flowing everywhere again. And I felt it all. I fell to my knees right in front of a field of forget me nots. Everything became silent. Everything became still. Everything disappeared. Leaving only those tiny blue flowers and my pain.
No.
I refused.
I felt my strength sip away. Wounds biting. But how could they not understand?
Julie was not my daughter.
I wouldn’t allow it to fade and blur like that.
Shit. I was dying. - Again.
She had never been mine.
(Newer version is up on my AO3 Acount - this version will go down soon)
Want de dood wil ik niet zeggen.
Dit is niet een oude man met dementie die beter af is onder grond.
Dit is een moment opname, die ik tussen twee boeken in wil stoppen.
En dan op wil laten drogen.
Zodat ik deze later per ongeluk terug kan vinden en kan ruiken hoe het toen ooit was.
Ik wil gewoon verder. Elk weekend opnieuw die stress.
Het gevoel hebben dat ik gedichten moet forceren en woorden uit moet persen.
En dan maandag in een klap eentje schrijf.
Ik wil nieuwe onderwerpen aanbreken.
Want ik heb het gevoel dat ik dit hele jaar maar over een ding heb doorgezeurd.
En er veel te diep op in gegaan ben.
Kijk mij is cool zijn met mijn veel te persoonlijke problemen die ik deel.
Kijk mij is cool zijn met mijn gedichten van laagste kwaliteit.
Gelukkig leest niemand ze.
Iedereen weet dat sequals absoluut nooit werken.
Dus ik wil het niet eens proberen.
De enigste dingen die heel misschien goed evolueren via kopietjes en afspieken zijn de homosapiëns.
Totdat je in de krant leest dat de mens afstamt van de neanderthaler natuurlijk.
Ik heb een jaar lang, en meer dan 52 keer mijzelf gedeeld.
In gedichten.
Ik heb een jaar lang, van mijzelf geleerd, en steun gevonden in dit boekje.
En ik ben zo erg veranderd.
En er is zoveel gebeurd.
Onwenbaar verbaasd zoals elke keer.
Ik wil een stuk schrijven, als een blog, over vriendschap.
En over steun.
En over zelf en hebberigheid.
Maar niet hier want dan blijf ik bezig.
En dit is het einde van de Grandpa Gang.
Niet van mijn relapse. Want zelfs na een jaar depressieve gedichten te poepen ben ik nog niet van dit gevecht af.
Maar dit deel, dit boek, eindigt hier.
Bedankt.
(Mijn nicht is een blog gestart. En ze schrijft als een engel. En ik kan niet schrijven. En ik kan het niet helpen geïnspireerd te zijn. Ik ben een spons. (#4) Sorry)
