rumi 1419. hava sıcaktı. nahoş bir akşam. boğazın nazar-ı boncuğu, nem de var. kıssayla; istanbul gibi bir akşam. arkadaşlarla anlaştık; beşiktaş'ın maçını kadıköy şelâle'de izleyeceğiz. kadıköy bizi, biz onu severdik. biz beşiktaş'ı sever, o bizi bilmezdi. varsın bilmesin; biz karşılıksız sevginin, fedakârlığın ne demek olduğunu çok iyi biliyorduk; aşkın değil, sevdanın olduğu topraklarda filizlenmiştik. hoş şimdi ne şelâle, ne de beşiktaş kaldı hayatımızda. şelâle kapandı; beşiktaş'ı da demirören'den sonra hatırlamıyorum.
mekâna geçip oturduk. atkılar çıkatılıp masanın üzerine konuldu. biralarımızı söyledik; o zamanlar gerçekte olmasa da, bira, gayrı resmi verilerde ve gönüllerde gençlerin milli içeceğiydi. öğrenci adamız, masayı donattık, desem yalan olur. ortaya çerezimizi söyledik. biranın orospusu işte. daha ne olsun. genciz, güzeliz, beşiktaş'lıyız.
derken maç başladı. beşiktaş çılgınlar gibi bastırıyor. nouma, sergen, münch, cordoba... kadro saymakla bitmez. yüzüncü yıla yaraşır, fantastik oyuncularda kurulu, inançlı bir takım. beşiktaş'ın beşiktaş olduğu son kadro, son sene. ataklar sıklaştıkça sıklaşıyor. o sırada bana bir telefon geldi. yalan olmasın, kimin aradığını, ne konuştuğumuzu hatırlamıyorum; fakat çok mühim bir konu üzerine konuştuğumuzu, dikkatimi tamamen telefona verdiğimi çok iyi biliyorum. sonra telefonu kapattım. herkes gülüyor, birbiriyle konuşuyor. ben bu arada ekrana kilitlendim; kaan dobra sağ kanattan öyle güzel süzülmüştü ki, pozisyon 'gol geliyor' diyordu. sertçe içeri ortayı açtı. ceza sahası içerisinde bir arbede yaşandı. ayağa kalktım. 'yürü lan, vur lan' diye bağırmaya başladım. topa kimse dokunamayınca, nouma arka direkte topla buluştu ve golü attı. ben kendimden geçerek 'gooooooollll' diye bağırıp atkıyı sallamaya başladım. arkadaşların kollarını sıkıp 'gol ulan, gol. inandık oldu işte. sikerleeeeerrr!' diye bağırıyordum ki, kimsenin sevinmediğini fark ettim. bütün mekân fenerbahçeli olamazdı; neredeyse herkeste beşiktaş forması vardı. bunları düşünürken bir kahkaha tufanı patladı. arkadaşlardan biri 'oğlum bu tekrar görüntüsü; gol geleli 5 dakika oldu, muhabbeti bile bitti' dedi. 'canınız sağolsun' dedim.
içim acımış, genç ve dinamik ruhum ani bir çöküntüye uğramıştı. o gece beşiktaş, fenerbahçe'yi 2-0 yenmişti. benim canlı olarak izlediğim son süper lig maçıydı. o zaman hayatımda bu kadar büyük etki yaratacağını bilemezdim. 20 nisan 2003 tarihinde, pazar gecesinin pazartesi sabahına bağlandığı o talihsiz, bedbaht günde, eve geldiğimde bitkin ve harap haldeydim. forma ve atkımı çıkartıp ellerimin arasında sıktım. 'ulan nouma, nasıl yaparsın bunu bana!' derken göz pınarlarımdan süzülerek bir damla gözyaşı beşiktaş formasına kavuştu. dedim ki, bu takım, bu sevda seni üzer aslanım. bir kibrit kutusu alarak bahçeye indim. beşiktaş forma ve atkısına son kez baktım. yere koydum. bir kibrit çaktım, rüzgârdan sönüverdi. duvar köşesine gittim. forma ve atkıyı tekrar yere bıraktım. bir ucundan yakıverdim. cayır cayır yandılar. kafamı kaldırdım; boğaz uzaktan görünüyordu. dolunay denizin üzerine yakamoz yapmıştı. her gece, aydınlık bir sabaha uyanırdı. beşiktaş'tan geriye küller kalana kadar bahçede bekledim.
küçük kıvılcımlar haricinde ateş sönmüştü. arda kalanları avuçlarımda toplayıp havaya fırlattım. yüzlerce kıvılcım çıkıverdi, bir anda. ateş böcekleri gibiydiler. pavese'nin 'ay ve şenlik ateşleri' geldi aklıma. köyün bittiği, dağların başladığı yerde, dünyanın da bittiğini sanırdı, pavese. ben de beşiktaş'ın bittiği yerde, yaşamın da biteceğini düşünürdüm.
ikimiz de yanılıyormuşuz.
2087
kianamaiart
prguitarman
gummygunk
