Next Level Top 100 (De Beste Songs uit 2013): #10-#1
"Retrograde" is de creatie van een schaduwrijke wereld, waarin Blake en een geliefde samen eenzaam zijn. Het nummer vangt aan met zeer minimale instrumentatie, die enkel bestaat uit een reeks pianoklanken, regelmatige handclaps en een melancholische, door Blake geneuriede melodie, die moervast in je hoofd blijft zitten als je 'm eenmaal hebt gehoord. Na ongeveer anderhalve minuut valt er dan plots een clusterbom van langgerekte synths, die als voorbij racende auto's om je oren sneren. Het nummer doet op een vreemde manier warmer en soulvoller aan dan eerder werk en weet je tegelijkertijd de rillingen te bezorgen. Dit is de muzikale manifestatie van dat kleine beetje liefde, dat in haar isolement voort zal bestaan. Bewijst dat er meer is ná dubstep. 9 Sky Ferreira - "You're Not the One"
Al vanaf single numero "One" wist Sky Ferreira menig luisteraar om haar vinger te winden dankzij haar adembenemende verschijning tamelijk aparte popgeluid. Dat geluid is in de aanloop naar haar dit jaar verschenen debuutalbum Night Time, My Time wel wat veranderd. Zo komen er tegenwoordig meer gitaren aan te pas en minder synthesizers. Innovatie leidt in dit geval echter wel tot aanzienlijke vooruitgang. Toch is het een puur popnummer dat deze lijst heeft gehaald. "You're Not the One" is de ultieme guilty pleasure van de indie rock-liefhebber - naar Sky's eigen zeggen is het een super-poppy variant op David Bowie's Low-album uit 1977. De combinatie van dat opbeurende gitaarrifje, een panfluit (!) en de lange uithalen van Sky wanneer ze "the one" zingt doen je met het schaamrood op je kaken vlug je autoramen oprollen, maar o, wat is dit toch keer op keer weer genieten. 8 Kanye West - "Bound 2"
Na ruim veertig minuten mee te zijn gezogen in de woeste draaikolk van rauwe industrial en gitzwarte soundscapes die de naam Yeezus draagt, komt er op de albumcloser eindelijk een eind aan de minimale benadering die Kanye in zijn meest recente muzikale era navolgde. "Bound 2" is een nostalgische terugkeer naar The College Dropout, waarop Kanye nog klassieke soulnummers samplede. De mierzoete chipmunk-soul die de basis van de plaat vormt werkt ook hier weer verschrikkelijk aanstekelijk. Het nummer lijkt een geweldig overdreven liefdesverklaring aan vriendin Kim Kardashian, die in de bijbehorende, vaak geparodieerde clip bij Ye achter op de scooter te bewonderen viel. "Bound 2" is een bron van positieve energie en zullen we dankzij memorabele lines als "She asked me what I wished for on my wishlist / Have you ever asked your bitch for other bitches?" nog lang niet vergeten. 7 Burial - "Come Down To Us"
Burial's "Come Down To Us" is de muziek die je hoort net voor de aftiteling van een rampenfilm, wanneer de rook van de nucleaire verwoesting eenmaal is opgetrokken en de naoorlogse aarde voor het eerst goed in beeld wordt gebracht. Er lijkt geen redding meer te zijn voor de mensheid, maar dan verschuift de camera naar een veraf gelegen heuveltop, vanwaar de silhouetten opduiken van enkele duizenden overlevenden - uitverkorenen. Gedurende de hele dertien minuten waarover deze track is uitgesmeerd weerklinkt de hoop die in hen schuilt, dat optimistische gevoel dat samengaat met wederopbouw. Maar er is meer dan slechts die fantastische melodie. De verschillende vocal samples die in het nummer gebruikt worden vormen slechts het bovenste laagje van een complexe soundcollage, die enorme diepten kent. Er valt daarom veel te verkennen en te ontdekken in "Come Down To Us", wat tot een buitengewoon interessante luistertrip leidt. 6 Sampha - "Indecision"
Sampha is dé grote belofte voor 2014. De Londense songwriter was dit jaar reeds te gast op Drake's Nothing Was the Same en staat lager in deze lijst ook samen met Lil Silva genoteerd met "Salient Sarah". Zijn mooiste nummer is echter "Indecision", afkomstig van zijn eigen Dual EP. Het is een prachtige ballad, waarop de elektronische invloeden tot een minimum zijn teruggeschroefd en een paar pianoakkoorden de hoofdrol innemen. Sampha toont zich hier een fenomenale soulzanger. In de gospelachtige lyric "Let it all work out" weerklinkt duidelijk emotie, een vurig verlangen naar een goede afloop van genomen beslissingen. Misschien dat "Indecision" zo hoog in deze lijst is geëindigd omdat het als soundtrack diende tijdens lezing van de climax van het boek The Universe Versus Alex Woods van Gavin Extence, waarin het hoofdpersonage met even grote dilemma's lijkt te kampen als Sampha zelf. "Indecision" heeft echter geen context nodig om als mooi ervaren te kunnen worden. 5 Daft Punk - "Get Lucky"
Waarschijnlijk is alles over deze plaat reeds gezegd. Voorafgaand aan de release lekte een kort fragment van de song, het stukje waarin uitsluitend het gitaarriffje te horen is. Geluidsknutselaars gingen ermee aan de slag en algauw was het riffje minutenlang te beluisteren in een eindeloze loop. De funky discosound van "Get Lucky" zou vervolgens uitgroeien tot het geluid van de zomer. Daft Punk herinnerde met deze voorloper van hun Random Access Memories een hele generatie producers aan de oorsprong van de dansmuziek en hoopte zo een ommekeer teweeg te brengen in de ontwikkeling degeneratie van het EDM-genre. Mede dankzij de muzikale input van onder meer Pharrell Williams en Nile Rodgers zal "Get Lucky" binnen nu en zeer korte tijd uitgroeien tot een hedendaagse discoklassieker, waar we in de verre toekomst waarschijnlijk nog steeds op zullen dansen. 4 The National - "Pink Rabits"
Duizenden liedjes zijn er reeds gemaakt over verbroken liefdes. Toch slaagden de mannen van The National erin het concept opnieuw te gebruiken voor hun pianoballad "Pink Rabbits", zonder dat het ook maar enigszins afgezaagd overkomt. Dat is mede te danken aan de druilerige sfeer die het nummer uitademt, maar vooral aan Matt Berninger's prachtige lyriek. "Am I the one you think about / when you're sitting in your fainting chair drinking pink rabbits?" is zonder twijfel een van de treffendste teksten van het jaar. Voortaan zal liefdesverdriet steevast geassocieerd worden met het drinken van roze tequiladrankjes. 3 Arcade Fire - "Afterlife"
Er zijn veel dingen die geweldig zijn aan Arcade Fire's "Afterlife": de onverwachts goed geslaagde combinatie van Haïtiaanse muziek en rock; hoe er een soort van Gorillaz-achtig melodielijntje aan de compositie is toegevoegd; hoe het thema van de dood en hoe existentiële vragen als "Where do we go" in een van de videoclips gelinkt wordt aan de hartverscheurende mythe van Orpheus en Eurydice, die als een dunne draad door Reflektor heen loopt. Op het hele album wordt fel verzet geboden tegen technologie die ons afhankelijk maakt en ons van elkaar vervreemd, maar op "Afterlife" wordt deze strijd gestaakt. Niemand ontkomt immers aan de dood. Het album had geen beter slotakkoord kunnen krijgen. 2 Kanye West - "New Slaves"
Misschien hadden we Kanye niet in zijn "zone" moeten laten, want "New Slaves" is wat er nou van komt. Over de echo van kille industriële synths schreeuwt Ye om rechtvaardigheid in een materialistisch systeem waarin de rijken van de wereld hun vermeende minderen aan een nieuwe vorm van slavernij hebben onderworpen. Messcherpe teksten als "My momma was raised in the era when / clean water was only served to the fairer skin" en "I know that we the new slaves / I see the blood on the leaves" laten geen onduidelijkheid bestaan over de ernst van de hier aangesneden thema's. Maar bulkt Mr. West dan niet zelf in het geld? Is "New Slaves" niet eigenlijk gewoon het toppunt van hypocrisie? We ain't got the answers. De razernij waarin de rapper bij Sway ontstak doet ons echter vermoeden dat Ye bloedserieus is. 1 Autre Ne Veut - "Play by Play"
Anxiety is waar new age en R&B samenkomen. "Play by Play" is de intense openingstrack die je doet smachten naar de rest van het album, maar waar je telkens weer naar terugkeert omdat hij gewoon zo verschrikkelijk goed is. Na ongeveer twee en een halve minuut bereikt de track z'n climax, die het vervolgens voor de resterende drie minuten ook niet meer loslaat. Ondertussen regent het watervallen aan fonkelende synths en klimt Ashin regelmatig naar hemelse falsethoogte. Het nummer barst haast uit zijn voegen wanneer de refreinregels "I just called you up to get that play by play / Don’t ever leave me alone" keer op keer herhaald worden en telkens weer energieker terugkeren. Er klinkt een bepaalde wanhoop in die vocalen van Ashin, zeker in het langgerekte "ba-a-a-by" aan het begin. Die wanhoop slaat halverwege echter om in een enorme vastberadenheid. In dat licht bekeken is "Play by Play" het ultieme anthem om iets gedaan te krijgen: of dat nu het veroveren van een bepaalde liefde is, of het schrijven van de laatste regels van dit artikel.