*･゜ﾟ･*:.｡..｡.:*･'(*ﾟ▽ﾟ*)'･*:.｡. .｡.:*

Myrthe

[cottaegecore]

you are not a machine. you are more like a garden. you need different things on different days. a little sun today, a little less water tomorrow. you have fallow and fruitful seasons. it is not a design flaw. it is wiser than perpetual sameness. what does your garden need today?

[sophie531896273240810891]

u ever think about how sad it is that ppl measure the successfulness of their life against what theyve done or not done instead of like..whether or not they were happy and actually enjoyed their time on earth

[sophie531896273240810891]

i think this is just. yk..capitalist thinking making you view your life and your value in terms of its productivity but it’s just idk.. it’s sad. how many times have my goals changed and when i tell people how i’m not doing xyz thing anymore or i’m doing xyz thing instead, it’s always a pity party about how i didn’t finish school or don’t work a 9-5 yet or i never moved to LA like i said i would all through my teenage years like... i don’t view these things as failures or things to mourn, it’s just me and my life changing courses and that’s ok, but for some reason everyone else does !

[nevver]

Jon Adams

[oaluz]

[belalugosishreds]

FUCK apathy culture, fuck your "we all die alone" narrative, fuck the idea that the world is inherently cruel, or that life is meaningless, or that humans are hellbent to destroy the world and ourselves. because we're not. our bodies are meant to hold each other and be kind - we are built to care for the weak and sick, our fingers interlock perfectly, hugs are necessary for our wellbeing and we find ourselves desperately seeking out human contact. fuck your idea that we live alone and die alone. we are built with empathy. and hardwired to root for the underdog, and to pick each other up when we fall down. we are built to laugh and in every culture we create stories to explain the unexplainable, to comfort each other, to entertain. we are built to create art - from the beginning - pressing hands to cave walls and spitting paint around them to say "I was here". we look up at the sky to feel less alone and feel pulls in our stomachs to explore the inexplorable parts of the world. we are not built for hatred, or to live or die alone. humans are built to love and care for each other. we always have been.

[lilcowgirl7-deactivated20210223]

Celebrities are definitely going out of style. I think a lot of people are going to realize that they’ve been investing so much energy into worshipping these external figures that they actually know nothing about. That energy and investment in these coming years will be placed into our communities, our chosen families, our neighbours, our elderly, and our children. Not even being idealistic rn. Celebrities will just not hold up. We’ll start really seeing how it’s a culture that feeds on our desire to escape reality. When our focus switches to ground itself in reality, challenge reality, build and create reality......they will just take the backseat. Your voice means something fam you don’t need a blue check for nothing

[bloodbenderz]

makes me CRAZY how well atla illustrates all the different ways countries can be affected by colonization and imperialism…the air nomads wiped out in a relatively brief military campaign. the southern water tribe slowly worn down and violated over the course of decades. the northern water tribe completely isolating and turning to strict tradition in the face of a horrifying enemy. the decentralized earth kingdom being affected in varying ways, with some areas completely untouched but terrified that they’ll be next, some areas in an uneasy peace with the fire nation in exchange for economic domination, and some areas completely taken over. and just the ways that these kind of interplay…like the trauma katara and sokka have as people who live relatively safe from invasion, but with the threat of another raid always on the horizon, terrified that the next one will wipe them out for good, is completely different from the trauma aang has, as someone who lost everything and didnt witness the brutality, only its aftermath, and that’s completely different from the trauma that suki has, with kyoshi out of the war but constantly training in preparation for an invasion, and thats completely different from the trauma haru has, as an earthbender in an actively occupied village. and theres so much more too like theres all these complex and nuanced situations and none are objectively better or worse than the other but it shows exactly how many tools imperialism uses to demoralize and defeat those its directed against

[giechelkous]

Ik denk niet dat iemand me zo zou missen als ikzelf de warmte van de kachel, de geur van bloemen of de kleur van de hemel op een heldere lentedag.

Ik denk dat velen me meer zouden missen als ikzelf het gevoel van mijn lichaam, de textuur van broccoli en de afgunstige blik die de ogen in de spiegel op me werpen.

[cracked-teapot]

Wellicht missen ze je als het licht van de zon, te fel om naar te kijken maar oh zo koud in de afwezigheid, de lach die op de achtergrond klinkt en de stilte zonder

Durf te denken dat het vuur in jouw ogen niet alleen brandt maar verwarmd

niet alleen verblind maar ook verlicht

[pretspons]

ik wil een relatie die hecht, oprecht, uitdagend en beangstigend is

[pretspons]

Ik hoop dat je weet dat ik niet alleen bij jou wil zijn voor de manier hoe onze lichamen tegen elkaar aanvoelen of de manier waarop je me zoent alsof het het einde van de wereld is. Ik ben er voor je als je moet huilen en ik ben er voor je als ademen moeilijk wordt. Ik ben er om je tegen te houden als je wilt springen en je hand vast te houden wanneer ik je niet kan stoppen. Ik ben er om je val te breken. Ik hou van de manier waarop je mijn gezicht aanraakt en de vermoeide blik in je ogen aan het einde van de dag. Ik ben er voor elk deel van jou, zelfs de scherven. En dat is hoe het altijd zal zijn. We vielen een jaar geleden voor elkander toen we het allebei koud hadden en moe waren en het in ons beide hard regende, maar ik zou voor eeuwig in een storm blijven staan als het zou betekenen dat ik naast je in slaap kon vallen.

[pretspons]

Ik weet dat ik overdreven gevoelig reageer wanneer je niet belt en het voelt alsof ik niet kan ademen wanneer je vergeet te zeggen dat je van me houdt. Ik weet dat de dingen die ik soms vertel na 11u ‘s avonds me gek doen laten klinken. Ik weet dat ik een klein beetje teveel van je hou. Ik weet dat alles op dit moment pijn doet. Ik weet dat ik me te vaak zorgen maak om kleine dingen. Ik hoop dat je weet dat ik er altijd zal zijn om je slaapwel te wensen ook al val ik daarna zelf huilend in slaap. Ik hoop dat je weet dat jij de enige reden bent dat ik nog sterren onder mijn huid heb rusten. Ik weet dat ik je soms verdrietig maak. Ik hoop dat je weet dat het me spijt. Ik hoop dat je weet dat ik jou in alles zie. Ik hoop dat je weet dat jij al bent wat ik wil. Ik weet dat niets van de pijn die ik nu voel nog zal uitmaken wanneer ik uit de trein stap en ik je eindelijk weer kan vasthouden. Ik hoop dat je weet hoe bijzonder jij bent. Ik hoop dat je weet dat ik jou elke zonsondergang en onweer of orkaan vind. Ik hoop dat je weet dat je mijn wereld bent. Ik hoop dat je weet dat ik van je hou.

- alles wat ik weet, alles wat ik hoop dat jij weet

[pretspons]

Meer dingen posten! Je schrijft fantastisch.

Dit is zo ongelofelijk aardig!! Dankje, liefste anoniem :)

[pretspons]

Ik probeer mezelf wijs te maken dat het oké is en dat je gewoon iets nodig had dat ik je niet kon bieden. Ik was het soort persoon dat zandkastelen bouwde en jij was het soort persoon dat zich afvroeg waarom ik moeite deed als het toch weggespoeld zou worden. Ik denk dat we ons best hebben gedaan. Ik weet dat ze beter is dan ik ooit voor je was en hoe erg ik ook probeerde, het was niet genoeg. Dat is wat ik tegen mezelf zeg alleszins, ik heb geprobeerd, jij had gewoon iets anders nodig.

- (21/09/‘18) van vorig jaar :3

[pretspons]

Ik hou van oude boeken met ezelsoren en onderlijnde zinnen omdat je trilde toen je het las. Ik hou van gedichten die de smaak van een gebroken hart achter laten in je mond en liedjes die klinken als hoe het voelt om verliefd te worden. Ik hou van onweer en in slaap vallen met het geluid van regendruppels die tegen het raam tokkelen. Ik hou van jongens met vermoeide ogen en verwarde haren en dansende meisjes met lippen die druipen van de alcohol. Ik hou van zomeravonden die zo heet zijn dat je licht wordt in je hoofd. Ik hou van verhalen die nooit een einde kregen omdat de narrator tijdens het vertellen niet kon stoppen met lachen. Ik hou van de manier waarop woorden je kunnen breken en je weer volledig in elkaar kunnen steken. Ik hou van krakende cd’s en de kleur rood. Toch weet ik niet hoe ik van iets zoveel moet houden als dat ik dat doe van jou.

- (24/08/‘19)

[pretspons]

Soms beginnen mijn handen te trillen.

Soms zacht, soms harder.

Soms heb ik geen zin om dingen te doen. Dan sluit ik me op in m’n kamer, bang voor de wereld en zijn eisen.

Soms ben ik opeens ongelofelijk verdrietig, dan huil ik, opeens.

Ik stel dingen uit omdat ik weet dat het toch niet lukken gaat. Niet bepaald zelfverzekerd. Meer bepaald omdat het toch nooit goed genoeg zal zijn.

-(22/08/‘19)

[pretspons]

Er is niets enger dan wanneer je je niet goed voelt in je eigen vel, je eigen vier muren, je eigen hoofd. Zelfs niet meer bij je vrienden, niet eens thuis. Ik denk dat mijn ouders niet weten dat ik hen hoor. Wanneer ze met gedempte stem tegen elkaar zeggen dat er iets met me scheelt, zich afvragende waar het mis gelopen is. Ik doe of ik het niet hoor, wuif het weg alsof ik wuif naar een vriendin in de trein van wie ik afscheid nemen moet voor God weet hoelang. Maar afscheid nemen haalt het gevoel dat het moeilijk maakt om verder te gaan niet weg. Ik word gehinderd in het uitstappen van dat wat is geweest. Kan niet verder, alsof een blok zich aan mijn voet vastklampt. En dan wordt het blok aan mijn voet een steen in mijn hoofd, want dat voelt altijd zwaar. Door gedachten en gevoelens en angsten en aspiraties die te gewichtig zijn om in mijn dromen verteerd te worden, dus moet ik ze zelf verwerken in de realiteit, de echte wereld. Of ik moet het zo laten en de steen deel laten uitmaken van de persoon die ik geworden ben. Niet wegwuiven want hij gaat niet weg. De trein komt niet en zal dus ook niet vertrekken

- ( 20/08/‘19)