Me 'zo-me ur stêrig vihan
Ag ar vro vrav ar Morbihan
Ar Skorf an dud 'deus ma anvet
'Troad ur menez (1) eh on ganet
A pa redan 'barzh ar stankenn
Man dour 'zo sklaer èl dour mammenn.
Pa dremenan e Laoulan
E-mesk ar brug, e-mesk al lann
Ma ribloù a zo alaouret
Disheoliet on get an haleg
A pa redan 'barzh ar stankenn
Man dour 'zo sklaer èl dour mammenn.
Bremañ eh on er Gemene
Ur gêrig lan a levenez,
Met 'r c'houvi kozh a zo kouezhet,
Dansoù nevez 'vez korollet
A pa arruan e-mesk ar mein
C'hoant bras am eus-me da oueliñ.
Etre 'n Ignol hag an Ignel
Ur soñj hir a za din a-bell,
Me 'wel gourenoù, pardonioù,
Ha tud yaouank a vandennoù,
A pa e vent (2) doc'h ma zreuzo
Me 'ra glouglou hep dihano (3).
E koadoù bras ar Pontkalleg
Me 'lamm, me 'sailh get an hiraezh.
Ul lec'hig sioul ma 'zo unan :
Disheoliet glas tro ur feutan.
D'an dud a ziskuizh etaldin
Me a gana (4) e-mesk ar mein.
Àr ar maezoù 'parrez Ploue
An dud 'zo joaius noz ha deiz,
Eno 'vez klevet ar binioù
Kanennoù kozh en euredoù.
A pa glevan ar brezhoneg
Setu me buanoc'h é redek.
Pa zegouezhin en Arzhanaou
E-men emañ ar Pont Kerloù,
Nag ur vroig vrav benniget !
Ar barzh Brizeug 'deus he meulet.
Pa gammenan 'barzh ar stankenn
Man dour 'zo sklaer èl dour mammenn.
E-tal ar vourc'h vras a Bont-Skorn (5)
Kalon ur gwir Breton a skorn,
Ne gomzer ket mui brezhoneg
'Nemet traoù kêr 'vez kemeret.
A pa redan 'barzh ar stankenn
Man dour 'zo sklaer èl dour mammenn.
Eh on er gêr ag an Oriant
E-men em eus kollet ma anv,
Ar mor bras en deus ma lonket
'Barzh an dour sall eh on beuzet.
A pa zougan ur vatimant
Man dour 'luc'ha èl dour argant.
Bremañ eh in d'ar broioù pell
Ha ne welin ket mui Breizh-Izel,
Met n'ankouain ket he c'hoadoù
He fradoù glas, he flagennoù.
A pa gavin martoloded
Truezus e vin doc'hte bepred.
FR. LA CHANSON DU SCORFF. Je suis une petite rivière du beau pays du Morbihan. Les gens m'ont appelé "Le Scorff", je suis né au pied d'une montagne ; lorsque je coule dans la vallée, mon eau est claire comme de l'eau de source. / Quand je passe à Langoëlan parmi la bruyère, parmi l'ajonc, mes rives sont dorées, je suis ombragé par les saules ; lorsque je coule dans la vallée, mon eau est claire comme de l'eau de source. / Maintenant je suis à Guémené, une petite ville pleine de joie. Mais l'ancienne invitation (du rituel de la gavotte) est tombée, on y pratique des danses nouvelles ; lorsque j'arrive au milieu des pierres, j'ai une grande envie de pleurer. / Entre Lignol et Inguiniel un long souvenir me vient de loin : je vois des luttes, des pardons et des groupes de jeunes gens ; lorsqu'ils me traversent, je fais glouglou sans m'arrêter. / Dans les grands bois de Pontcallec, je bondis et je saute avec hâte. Un lieu tranquille s'il en est : une verdure ombragée autour d'une fontaine ; aux gens qui se reposent près de moi, je chante au milieu des pierres. / Dans la campagne de Plouay, les gens sont joyeux nuit et jour. Là, on entend encore le son du biniou, les antiques chansons dans les noces ; et lorsque j'entends la langue bretonne, voici que je coule plus vite ! / Quand j'arrive à Arzano, là où se trouve le Pont-Kerlo, quel joli petit coin béni : le barde Brizeux l'a loué ; quand je serpente dans la vallée, mon eau est claire comme de l'eau de source. / À proximité du grand bourg de Pont-Scorff, le cœur d'un vrai breton se glace. On ne parle plus breton, on n'adopte plus que des choses de la ville ; lorsque je coule dans la vallée, mon eau est claire comme de l'eau de source. / Je suis dans la ville de Lorient, là où j'ai perdu mon nom. L'océan m'a avalé, dans l'eau salée je suis noyé ; lorsque je porte un navire, mon eau brille comme de l'argent. / Maintenant, j'irai vers les pays lointains, je ne verrai plus la Bretagne. Mais je n’oublierai pas ses bois, ses vertes prairies, ses vallons ; lorsque je rencontrerai des marins, je serai toujours compatissant envers eux.
EN. THE SONG OF THE SCORFF. I am a small river in the beautiful land of Morbihan. People called me "The Scorff," I was born at the foot of a mountain; When I flow through the valley, my water is clear as spring water. / When I pass through Langoëlan among the heather, among the gorse, my banks are golden, I am shaded by willows; When I flow through the valley, my water is clear as spring water. / Now I am at Guémené, a small town full of joy. But the old invitation (of the gavotte ritual) has fallen, new dances are practiced there; When I arrive amidst the stones, I have a great urge to cry. / Between Lignol and Inguiniel, a long memory comes to me from far away : I see wrestlers, pardons, and groups of young people; When they pass through me, I go "glug glug" without ceasing. / In the great woods of Pontcallec, I leap and bound with haste. A tranquil place if ever there was one, shaded greenery around a fountain; To those who rest near me, I sing amidst the stones. / In the countryside of Plouay, people are joyful night and day. There, one can still hear the sound of the bagpipes, the ancient songs at weddings; And when I hear the Breton language, behold, I flow faster! / When I arrive at Arzano, where Pont-Kerlo stands, what a lovely little blessed land: the bard Brizeux praised it; When I meander through the valley, my water is clear as spring water. / Near the large town of Pont-Scorff, the heart of a true Breton freezes. Breton is no longer spoken, only things from the city are adopted; When I flow through the valley, my water is clear as spring water. / I am in the city of Lorient, where I have lost my name. The ocean has swallowed me, in the salt water I am drowned; When I carry a ship, my water shines like silver. / Now, I will go to distant lands, I will see Brittany no more. But I will not forget its woods, its green meadows, its valleys; When I meet sailors, I will always be compassionate towards them.
(1) /tʁɛd.yʁ.mɑ.ne/ ; (2) = A pa vezont ; (3) = …ma zreuziñ …hep dihaniñ ; (4) = me a gan ; (5) Pont-Skorn, Pouskorn, Pouskorv = Pont-Skorf
+ : Song collected in Plouay, originally composed by J. Dupuis (Julien Dupuis, 1878-1955), traditional tune (≈ MNATP-Basse-Bretagne-1939, CH146).