riki nisihimura. that is the name of ENHYPEN'S youngest member (preferably called niki). being the only full foreigner on the team, there were a lot of things he had to sacrifice in order to be where he was today. he had to sacrifice his childhood in exchange for his trainee years. he had to move away from his dear and beloved family.
the boy was at the ripe age of fifteen, holding the title of maknae in his group. there existed instances where he felt alone. he had trouble from time to time understanding the korean language. well... he wasn't to blame. he wasn't native to the country so he couldn't be 100% fluent in the language. he was extremely grateful to his members for helping him learn the language, teaching him to understand it better. he was even more grateful to his fellow member's jay and yuki for speaking to him in japanese, making him a bit more comfortable.
there were times when niki thought about the life he had back in japan. he often thought about how his life would've been if he had never come to korea and debuted in ENHYPEN. he would be with his family, continuing school, and probably retained healthy hair. but he was happy with his choice. he finally got to pursue his dreams.
or was he happy?
niki was often conflicted with his own emotions. sometimes his homesickness would get the best of him. the poor fifteen-year-old boy was stranded away from his family and so he would put up a facade, pretending that moving to korea was the best decision he ever made. niki missed his family so bad. he didn't know when the next time he would see them be. well, if he was ever able to again.
a single tear rolled down his cheek. the more he wiped them away, the more they kept coming down. he sniffled as he curled himself under the blanket, thankful that he was the only one in the room at the moment. he hated for the members to see him in his vulnerable state.
niki thought about his family and how much he wanted to be with them so bad.
in the midst of his cry, he heard a faint voice, "niki? niki?"
niki remained under his blanket, biting his lip to refrain any sobs from escaping. he quietly waited under his blanket, hoping that they wouldn't approach him.
"niki, i know you're under the blanket,"
niki slowly peeled the blanket away from his face, quickly wiping away his tears in a harsh manner before he got up, his head facing downwards.
"hey, what's wrong?" he felt a hand gently placed on his shoulder, urging him to look up. the female in front of him stared at him with concern and worry, gaze gentle.
niki felt the walls of his throat constrict. almost as if he was struggling to swallow down all the painful emotions he was feeling. niki sighed heavily, letting his head drop once more. yuki wrapped her arms around his back, pulling him into her embrace.
niki found himself crying on her shoulder. his sobs weren't loud but fairly quiet. but his sobs carried heavy emotions in them. he had been keeping his emotions in for so long.
"i'm right here. it's okay," she whispered in their native language. her graceful fingers caressed his head slowly. niki found comfort in her hug, reminding him of the time he was comforted by his own mother.
once his sobs had quietened down, yuki pulled away from him, placing a hand on his shoulder, "would you like to tell me what's on your mind?"
niki hesitated for a moment but he nodded his head. before he could speak, he was cut off,
"but first, lay here," yuki comfortably laid down on his single bed and patted the space next to her.
"w-where?" he questioned, tilting his head in slight confusion.
"next to me you idiot," stuttered yuki in embarrassment, looking away to hide her tinted cheeks.
warmth spread on niki's cheeks as he finally understood yuki's words . he was reluctant at first but gave in. he squeezed himself on the single bed, squirming beside yuki. there was barely space in between their heads as their hairs mangled together. with just the slightest movement, niki could feel yuki's hand.
"okay, you can tell me what's on your mind now," yuki cleared her throat.
"i....i feel homesick," sniffled niki. yuki remained quiet, allowing niki to continue
"sometimes i wonder what it would've been like if i stayed in japan instead of moving here. but if i did, i wouldn't have been able to debut in ENHYPEN and meet you all. i haven't seen my family in a year and i miss them a lot. i wish i could see them right now," niki took a pause in his words, allowing himself to calm down for a bit before continuing, "i don't know when will be the next time i could see them...sometimes i ask myself if i am doing the right thing?"
"i understand you niki. i miss my family too. especially my cat. it's alright to feel homesick. we all feel homesick a little sometimes. i know that you will be able to see your family soon. they miss you as much as you miss them," her head turned to face niki who was staring above, "i think that you're doing the right thing. you always wanted to become a kpop idol right? well now, you're pursuing your dreams. there's so much in store for you in the future. you're so talented and so young. i know your parents are happy with the decision you made. you have to continue making them proud,"
yuki's words had made him calm down. all his negative thoughts seemed to have flown out the window by just the little words she had said. they meant a lot to him. niki couldn't remember when was the last time he was properly comforted.
niki's hands rested on top of yuki's palm, giving it a small squeeze(which was quite a bold move for a fifteen-year-old if i do say so myself).
he turned his head, "thank you yuki,"
their noses were barely inches away. at the close proximity, the two immediately turned their heads to the other side, suddenly feeling shy. this had made niki's heart race (how unfortunate for the boy since he had just calmed down).
"oh um, it's no problem," yuki cleared her throat for the second time of the day, her eyes wandering around the room. she didn't want to recall how beautiful his brown eyes were up close. the glossiness from when he was crying made them even prettier. there was a sort of depth in his eyes that made her intrigued. she shook her thoughts away.
the two remained silent, too busy in their own thoughts.
there was such warmth that radiated from yuki. it was exactly what niki needed at this moment. being with her made him feel calm. he felt like he truly could be himself around her. though at times she was hard to read, that was what made her interesting. those were the last thoughts he had in his head before he drifted off into sleep was how grateful he was for her.
at the stillness of the room, yuki whispered "niki?"
she turned her head, a small smile making its way onto her lips as she saw the younger male. his lids were closed and he was breathing slow but evenly. his lips were slightly parted, quiet snores coming out from his mouth.
yuki was about to get up from the bunk bed before she felt his hand grip hers. she was startled at the sudden contact.
"stay," she looked back at the japanese boy who was still resting on the bed peacefully, eyelids still closed. yuki groaned before she fell back onto the bed.
"maybe a five-minute nap won't be so bad," she yawned, eyelids slowly dropping.
niki woke up about an hour later, letting out a yawn. there was an uncomfortably heavy feeling on his shoulder and arm. not wanting to move his head, niki glanced at yuki's sleeping figure beside him. her head was snuggled beside his neck. he could feel her breathing against his neck. he stared at her sleeping face, taking every detail of her facial feature. his breath hitched at the sight of her exposed collarbone due to the very oversized cardigan she was wearing. he let out a small shout, accidentally pushing yuki off his single bed.
yuki yelped at the sudden contact between her and the wooden floor which instantly woken her up. she groggily got up on her two feet, furrowing her brows at the younger male.
"i can't believe you just pushed me off the bed!" she exclaimed, adjusting her oversized top.
"s-sorry i didn't mean to do that," niki frantically apologized, hoping that yuki didn't take note of how red his ears were.
the sound of their dorm room opening along with chatters of loud males made them divert their attention.
"niki you idiot. if you ever need to talk to someone im here," she murmured (it sounded more like a threat to him). and with that the young female stormed out of their room, rubbing her sore arm.
"what's up with yuki?" queried jay who had just entered the room, removing his jacket while doing so.
"im not sure,"
jay raised his brows, watching the boy bite back a smile as he hid his face in the pillow.
I was reading a BTS poly au fic where they were all married to the OC and I was loving it until I accidentally refreshed my phone and then I lost it…I’ve been searching everywhere!!!!
It was called Little One but when I try to look it up, nothing shows up….
Wyjaśnienia słów parę: Książkoholizm potrafił dawać niezłego kopniaka w tyłek, taniec od zawsze był dla Seokjina utrapieniem, ale spontaniczna wycieczka sprowadziła wszystko na szczęśliwie tory.
Zamknąwszy dopiero co skończoną książkę, przetarłem szczypiące oczy i wyłączyłem małą lampkę stojącą na stoliczku. Wokół rozlał się mrok.
Ah, co to była za historia. Dawno nie wciągnąłem się aż tak w żadną powieść.
Zazwyczaj w ogóle nie miałem czasu, żeby tworzyć sobie własne maratony czytelnicze i zmuszony byłem do udawania zadowolonego krótkimi momentami w ciągu zabieganych dni, kiedy w końcu dorywałem się do czytadeł, w czasie, gdy na przykład mój makijaż był robiony lub wyczekiwaliśmy dotarcia jedzenia po męczącym koncercie.
Chociaż ostatnio nie miałem ochoty na żadne czytanie. Przez pół roku męczyłem się z “Dumą i uprzedzeniem”, polecaną i wychwalaną przez Namjoona, jednak z każdym spojrzeniem na okładkę, otwieranie jej stawało się tylko większą abstrakcją. Nawet ponaglenia Joona i zaproszenia do wspólnego czytania przy kawie nie wywoływały u mnie żadnych pozytywnych emocji.
Lecz kiedy w końcu z nią skończyłem, sięgnąłem po coś lekkiego; “Harrego Pottera”, którego nigdy wcześniej nie czytałem, ale uwielbiałem filmy.
Raz na jakiś czas zmuszałem resztę, by za jednym zamachem przesiedzieli ze mną przez każdą ekranizacje, ale mimo głośnych zapewniań, nikt nie wytrzymywał do ostatnich części, przegrywając walkę ze snem. Oprócz mnie oczywiście, fani nigdy nie śpią, oni czuwają w wiecznej gotowości do kibicowania Hermionie podczas bicia Malfoya.
No i był to jeden z lepszych wyborów tego (krótkiego) roku, wciągnąłem się totalnie. W każdej wolnej chwili, ignorując nawoływania chłopaków, chowałem swój nos w kartki i czytałem, i czytałem. Nawet z napiętym grafikiem pochłonąłem całą serię w trzy tygodnie
Chociaż nie obeszło się bez ofiar, bo oprócz zaniedbania dziennego obowiązku obsypywania innych tkliwościami (o co głośno zaczynał się już upominać Taehyung), cierpiał także mój harmonogram snu.
Często gęsto nie mając czasu w dzień, doczytywałem całe rozdziały po nocach, chodząc spać o dziwnych godzinach, kiedy już nawet Yoongi leżał w łóżku. Wory pod oczyma robiły się coraz większe i nawet już zacząłem drzemać przy stole jadalnianym z wyczerpania, co później zazwyczaj prowadziło do słuchania wywodu kogoś, kto akurat się przewinął, o tym, jak ważny był porządny sen. I na nic nie zdawały się moje tłumaczenia.
Tamtego dnia zakończyłem swoją przygodę w Hogwarcie, co oznaczało, że w końcu przestałbym chodzić po tym świecie półmartwy, a reszta mogłaby skończyć narzekać, że robiłem hałas w środku nocy i odpływałem w środku spotkań.
Zbliżała się godzina pierwsza w nocy; wcześniej niż ostatnio miałem w zwyczaju, ale i tak później niż podczas normalnego stanu rzeczy. Mógłbym wtedy zamknąć oczy, położyć się na miękkiej poduszce i zasnąć snem spokojnym, w końcu dłuższym niż powszednie ostatnio cztery godziny. Zajęcia rozpoczynałem dopiero w późny ranek; lekcje śpiewu i angielski, potem dalsza nauka nowej choreografii do “Fake Love”.
Ale w zasadzie to nie miałem ochoty na wylegiwanie się pod kołderką. W głowie kłębiło się za dużo myśli dotyczących “Insygniów Śmierci”. Po tylu latach dalej nie mogłem pojąć tego, jakim cudem Harry skończył z Ginny… Głupia była i tyle, moja opinia. Chociaż ja tam nigdy jej nie lubiłem, nawet jak za dzieciaka oglądałem pierwsze części u dziadków na malutkim telewizorze.
Tak więc przeciągnąłem się i na palcach, po ciemku przekradłem się po pokoju w stronę drzwi, które otwierałem chyba z dwie minuty, bo cholerstwo skrzypiało, a ja nie chciałem budzić Jungkooka. Kiedy z sukcesem udało mi się wydostać, poszedłem do kuchni, by napić się szklanki wody. W brzuchu ściskało mnie nieprzyjemnie z głodu, ale zignorowałem to uczucie.
Kurwa.
W salonie świeciło się światło.
Kurwa.
Serce tak walnęło w żebra, że aż zabolało, a ręce zaczęły się pocić.Nigdy nie zostawialiśmy włączonych lamp, taki tam nawyk z czasów trainees.
Ja pierdole, czy ktoś się włamał do naszego domu? Żaden z chłopaków nie powinien być na nogach; nawet Yoongi wyczerpany po treningu dowlókł się do łóżka, zamiast do swojego studia. Z resztą, powinienem słyszeć jakieś dźwięki schodzenia po schodach, czy cokolwiek!
Sprawdzając czy głupie drzwi frontowe były zamknięte (były), panicznie zacząłem wzrokiem szukać czegoś do obrony. Ale kurwa nic nie znalazłem. Całe dzień miałem telefon w łapie, a jak go akurat potrzebowałem, to zostawiłem go na piętrze.
Nie chciałem ryzykować powrotu do pokoju po rękawice bokserskie Kooka (sprytna bestia, ten to wie na co wydawać pieniądze), więc postanowiłem wpierw sprawdzić, czy to faktycznie jakiś skurwysyński bandyta; może to jednak po prostu był nasz manager, a ja panikowałem bez powodu. Chociaż nawet on nie powinien wpraszać się jak jego dusza zapragnęła, powinien był zadzwonić… Kurwa, jeżeli to faktycznie on, to dopilnuje, że skończył bez pracy!
Dobra, po prostu ze mnie pizda. Kiedy wychyliłem się zza framugi, już przygotowując się do krzyku, samoobrony, cokolwiek, okazało się, że osobą w salonie był Seokjin. A dokładniej on, powoli i po cichu liczący pod nosem, przerabiając poznany nam wcześniej tamtego dnia (dnia przed?) kawałka choreografii. Nawet mnie nie zauważył, taki był zajęty tym co robił.
Wziąłem wielki haust powietrza przez usta, przytrzymałem go w płucach przez trzy sekundy i wypuściłem głośno, marząc o tym, żeby pot już wyparował z powierzchni mojej skóry, bo nie chciało mi się znowu iść pod prysznic. Skubany, żeby tak doprowadzać mnie do zawału o takiej godzinie…
— Hyung?
Starszy podskoczył zabawnie z (nie) męskim okrzykiem i potykając się, upadł na kanapę. Wyglądał w sumie trochę jak ja przed dwoma minutami; oczy szeroko otwarte, trzęsące się ze strachu i zmierzwione włosy. Może spędzaliśmy ze sobą już taki ogrom czasu, że powoli zaczynaliśmy wyglądać i zachowywać się podobnie. W sumie nie obraziłbym się za twarz Jina.
— Jezu, Hyung, zaraz wszystkich obudzisz — spojrzałem na niego z ukosa.
Zachowywałem się jakbym sam przed chwilą nie sikał po gaciach; ale nikt nie musiał o tym przecież wiedzieć. Przynajmniej będę miał dobry materiał do szantażu w czasie następnego Run BTS, kiedy chuj będzie próbował oszukiwać.
— Czemu nie śpisz? — zapytał, próbując doprowadzić się do porządku — Nie mów, że znowu czytasz. — Podniósł się z sofy.
Kiedy ruszył w stronę kuchni, podreptałem za nim, przypominając sobie o moim drapiącym, domagającym się picia, gardle.
— Właściwie to właśnie skończyłem ostatnio tom. — próbując odsunąć krzesło tak, żeby nie szurało po drewnianej podłodze, usiadłem przy stole.
— To czemu nie idziesz spać? — obrócił się do mnie plecami i wlał wodę do czajnika — Chcesz coś? — dodał po namyśle.
— Przecież nie musisz mnie stąd wywalać. I herbatę proszę. Czarną, z miodem.
— Wiem jaką pijesz herbatę. — posłał mi uśmiech przez ramię.
Perez chwilę zapanowała cisza, zagłuszana jedynie przez gotującą się wodę, szelest Seokjina poruszającego się po pomieszczeniu oraz stukot porcelany. Ale cisza z jakiegoś powodu robiła się głucha, a ja nie przepadałem ze odczuciem ucisku, które pojawiało się w mojej klatce piersiowej.
— Hyung, a ty co robiłeś w salonie? — zapytałem.
— Jak to co, chyba widziałeś; tańczyłem trochę. — począł zalewać małe torebki.
— O pierwszej w nocy?
— Weź się nie odzywaj, sam nie leżysz w łóżku — zaśmiał się, ściągając z górnej półki na wpół pusty słoik z miodem.
— Aish Hyung…
I znowu cisza, tak samo dusząca co poprzednio. Seokjin usiadł naprzeciw mnie i postawił przede mną wielki kubek, który nawet nie należał do mnie.
Był to świąteczny prezent dla Namjoona, który w sumie nie pamiętam kto kupił. Na jednej stronie widniała uśmiechnięta buźka, a z drugiej napis ‘Pan Kim’. Joonie go uwielbiał, bo mieściły się w nim wielkie ilości napoju. Używał go więc codziennie, próbując wszystkich przekonać, że w takim razie nie pił więcej niż jedna kawa na dzień.
Może to głupie, ale widok porcelany tak bardzo przypominającej mi porannego Namjoona, wielkiego, zaspanego misia z okularami, ubranym w zwykłe dresy i ogromnym kubkiem w łapie, pozwolił uspokoić coś w środku, co kazało bez łaski żądać od starszego odpowiedzi.
Wpatrywałem się w sposób w jaki woda barwiła się pod wpływem brązowego suszu, za każdym ruchem łyżki mieszając się coraz bardziej.
— Dlaczego tańczysz o tej godzinie? — spytałem, nie odrywając wzroku od swojego trunku.
— Przecież wiesz czemu — odburknął.
— Minęły dopiero dwa dni, mamy jeszcze wszyscy czas.
— Cóż, niektórzy z nas i tak potrzebują więcej treningu. — wzruszył ramionami, a jego usta były zaciśnięte. — Nie mogłem dzisiaj nadążyć w refrenie, a nawet gdybym mógł, jestem przy tym tak zmęczony, że na scenie to się chyba prędzej uduszę niż zaśpiewam.
Wziął łyka własnej, zielonej herbaty, choć ja się skrzywiłem; jego język musiał właśnie piec jak cholera. Mimo wszystko jego zawsze idealna twarz nawet nie drgnęła.
— Hyung, my się uczymy jeszcze kroków. Nikt od nas jeszcze nie wymaga perfekcji, ba, nawet nie wiemy, jak ona wygląda w naszym wykonaniu. — westchnąłem. — Z resztą, ja też se nie radze; ten taniec jest trudny, trochę minie zanim będziemy w stanie tańczyć go przez sen.
Seokjin spojrzał na mnie spod byka i odchylił się na krześle. Oho. Powiedziałem coś nie tak? Wiedziałem, że temat był drażliwy, właściwie dla wszystkich, ale starałem się ostrożnie dobierać słowa.
— Ta, łatwo ci mówić; łapiesz te kroki najszybciej z nas wszystkich. Może zamiast mówić o tym jak to tobie jest trudno, spojrzałbyś na to z mojej perspektywy i zrozumiał, dlaczego się tym martwię. Czy to źle, że się staram? Czy to źle, że chce być w tym dobry?
Jego odpowiedź zbiła mnie z tropu. Nie wiedziałem, że takie emocje piętrzą się w Hyungu. Nie odpowiedziałem, nie wiedziałem co. Przygryzając wargi, bojąc się odezwać, żeby nie wypaplać czegoś szkodliwego, bawiłem się torebką herbaty w kubku i pozwoliłem cisze rozlać się wokół nas jeszcze raz. Tym razem jednak dokładnie wiedziałem, czemu byłą ona głucha.
Boże, nienawidziłem tego, naprawę tego nienawidziłem. Tyle lat minęło od wstąpienia do wytwórni, taki progres i rozkwit, a te same kompleksy. Bolało to w jaki sposób Jin myślał o sobie; tak jakby to jego umiejętności tańca były dla nas najważniejsze i przekreślały wszystko inne.
Gówno nas obchodziło, że wymagał trochę więcej pracy i pomocy przy tym aspekcie. Najważniejszy był dla nas szczęśliwy Seokjin, który entuzjastycznie opowiadał o własnoręcznie napisanych tekstach; który wstawał rano jako pierwszy, by przygotować wszystkim śniadanie i który uśmiechał się przy tym słodko; który wiecznie mówił swoje ‘worldwide handsome’ żarty; przy których ja i Jimin umieraliśmy ze śmiechu. Mieliśmy w życiu tylko jednego Seokjina i kochaliśmy go takiego jakim był, a nie takim jakim chciała go publiczność.
Zawsze mu powtarzaliśmy, by nie zwracał uwagi na zimne spojrzenia Hoseoka, wiedząc, że odzywała się w nim po prostu dusza perfekcjonisty i tak naprawdę nie chciał nikogo ranić swoimi dogryzkami. W sumie to wszyscy mieliśmy u niego przejebane; Seokjin i Namjoon za ich brak talentu, Jimin i Jungkook za to, że wymagało się od nich perfekcji, a mnie, Yoongiemu i Taehyungowi za to, że powinniśmy starać się bardziej. Jakbyśmy się obijali na kanapie, zamiast siedzieć w studio osiem godzin. Raz na jakiś czas przesadzał, wywiązywała się kłótnia, sponiewierała nas cisza, ale to nic czego nie naprawiłaby rozmowa i kolacja.
Na lekcji miał problemy, ale nikt nie oczekiwał od niego perfekcji; uczyliśmy się tego tańca dopiero dwa dni, a nikt nie ukrywał, że z pewnością był on trochę bardziej wymagający od pozostałych. Wszyscy i tak byliśmy ze starszego ogromnie dumni, z tego jak się rozwijał i walczył o każdą pochwałę, każdą dobrą pozycję.
Westchnięcie Seokjina wydawało się za głośne.
— Yong, ja- ehh, przepraszam, ja po prostu- — Gubił się w tym co chciał powiedzieć.
— To nic Hyung. — Uspokoiłem go i nawet zdołałem zmusić się do małego uśmiechu, chociaż pewien byłem, że nie wyglądał za szczere.
— Nie, to nie jest ‘nic’. Po prostu… — znowu sapnął. — Po prostu jesteś taki młody i dobry we wszystkim, świetnie śpiewasz, tańczysz, jesteś popularny… A ja? Nikt nie zwraca na mnie uwagi, nie umiem tańczyć… Jestem żałosny, stary, ha! stary. No ta… — odpłynął.
No i znowu. Kurwa, ale to wszystko było beznadziejne. Ta pierdolona zasada wieku. Z tego co wiedziałem Hyung zazwyczaj uwielbiał, ba, chwalił się swoją rolą w zespole jako najstarszy, najbardziej doświadczony, jako słup na którym każdy z nas mógł się oprzeć. No i bardzo dobrze, każdy z nas potrzebował własnej funkcji w tym wszystkim. Tylko że to co raz dawało przeogromne szczęście, w chwilach jak te było powodem wszelkiego smutku.
Czasem wszystko go przytłaczało. Czasem maknaes rozwalali pół domu, a on czuł, że nie mógł do nich dołączyć. Czasem był ganiony za swoją ‘dziecinność’. Czasem był zazdrosny o głosy reszty wokalistów. Czasem żałował, że chwilami Namjoon potrafił znaleźć w nim odpowiedniego wsparcia.
Czasem, ale tylko czasem, wolałby się urodzić kilka lat później.
Ale potem przychodził do niego Jungkook, dziecinnie wdając się z nim w bójki. Potem przychodził Taehyung, pytający czy ma ochotę na wspólne granie. Przychodził Jimin, żeby się poprzytulać na kanapie i porozmawiać o nowych ćwiczeniach na siłowni. Hoseok, gotowy na każde skinienie porzucić wszystko, by pomóc Hyungowi z choreografią. Namjoon, dziękujący za bycie pomocną dłonią. Yoongi, nieśmiały Yoongi, potajemnie tworzący melodie zarezerwowane tylko dla jednej osoby, gotowe na dodanie jego anielskiego głosu. I ja, miłujący powolne ranki z gotowaniem śmiesznej ilości pancakes, ciche wieczory przy herbacie, szalone granie. Lubiący jego wesołość, jak i jego powagę.
I wtedy wszystko wracało do normy, bo najlepszą bronią i lekarstwem była formacja najlepszych Dongsaengów pod słońcem, gotowych do poświęceń i miłości.
— Hyung, wiesz, że to nie prawda… Wiek nie ma nic do rzeczy, poza tym, jesteś wystarczająco dobry w tańcu. Ci którzy mówią, że jesteś zły pewnie pisząc to leżą na kanapie i nie chce im się wstać zrobić kanapki, a co dopiero zatańczyć do naszych piosenek.
Na jego zasępianą twarz wkradł się mały uśmiech. Sukces. Takiego Seokjina chciałem widzieć.
— Po prostu czasem mam wrażenie, że nic nie znaczę. A mój brak linijek mi nie pomaga.
— Ale teraz dostałeś więcej, nie? — spytałem, biorąc łyk zapomnianej herbaty.
— Ta… Chociaż tyle. — Jego twarz rozjaśniła się na tą myśl. — No dobra, to muszę przyznać, z tego jestem jednak zadowolony.
Poprawił się na krześle i przygryzł dolną wargę, walcząc z uśmiechem, który pewnie dla niego nie pasował do atmosfery. Nie wiedział, że ten wyszczerz był jedynym co w tamtym momencie chciałem zobaczyć.
— No widzisz. — Sam się uśmiechnąłem, mając nadzieję, że zrozumie aluzje. — Poza tym Hyung, nie jesteś nikim. Jesteś naszym Hyungiem, to się liczy.
Spojrzał na mnie w milczeniu.
— A ARMY? — w końcu zapytał.
— Jeżeli ARMY źle o tobie mówią, to ośmielę się stwierdzić, że w chuju ich mam i ty też powinieneś. A w ogóle to niech się pierdolą na ryje i tyle. — Oh, udało mi się utrzymać pokerową twarz.
Jednak Seokjin roześmiał się, może nie wdzięcznie, bo brzmiał jak wycieraczki samochodowe, ale było to lepsze niż ten smutny grymas na jego twarzy, utrzymujący się przez całą naszą rozmowę. Sam się wyszczerzyłem; jaka fala ulgi mnie wypełniła, praktycznie widząc, że atmosfera w kuchni się rozpogadzała. Nie trwała już między nami dusząca cisza, bo przerywana była chrząkaniem Jina, próbującego się opanować. Urokliwa twarz Hyunga rozświetlała wszelki mrok panujący o tej porze dnia.
— Nie mów tak — wydusił jak już przestał prychać i pokaszliwać.
— No dobra, dobra…
Spojrzałem na zegar wiszący nad głową piosenkarza i za jednym razem wypiłem półletniej herbaty, która mi została. Kątem oka zauważyłem, że najstarszy robił to samo, pewnie by nawilżyć gardło szorstkie od ataku śmiechu.
— McDoland’s? — zapytałem.
— Co?
— Chcesz jechać do Maka?
Starszy spojrzał w stronę schodów, ale kiedy zwróciłem wzrok w tamtą stronę, nic nie zauważyłem. Dziwny jakiś.
— No dobra, jedziemy — odpowiedział w końcu.
Zebraliśmy się dość szybko. Biorąc pod uwagę, że był środek nocy, naciągnęliśmy jedynie pierwsze lepsze kapcie, nie zwracając uwagi na to do kogo należały; płaszcze, wyglądające totalnie dziwne w porównaniu z naszymi kolorowymi piżamami, z których nawet się nie przebraliśmy, a do kieszeni skryliśmy maseczki.
Wyszliśmy z domu próbując być jak najciszej i upewniając się, że dokładnie zamknęliśmy za nami drzwi. W związku z tym, jak rzadko jedliśmy pełnoprawne fast foody, przez chwilę zastanawiałem się, czy to w porządku nie zapraszać reszty, ale jak szybko ta myśl przyszła, tak szybko odeszła. Przecież nikt nie musiał o tym wiedzieć.
Po przejeździe windą z akompaniamentem głupiej melodii, do której Seokjin tańczył jeszcze bardziej głupkowato, zjechaliśmy od razu na podziemny parking. Wychodząc na przestronny plac, Jin jak dzieciak bawił się echem odbijającym się od ścian.
— Kto prowadzi? — zagabnąłem.
— Ja — odpowiedział.
Nie kłóciłem się; zrobiłbym fikołka w ścianę, gdyby mnie poprosił.
Jakiś czas potem siedzieliśmy na parkingu supermarketu, nie chcąc rozprowadzać zapachu po domu. Miałem na kolanach torbę z ciepłym jedzeniem, a między nami znów rozprzestrzeniła się cisza. Ale wiecie, taka komfortowa, gdzie zamiast spięcia czuje się człowiek bezpiecznie.
Od dłuższego czasu nie mieliśmy jakoś okazji kosztować tego specyficznego smaku maka, więc Jin bezustannie pomrukiwał jedząc swojego burgera. Dźwięki jakie z siebie wydawał; mlaskanie, jęki, chrząknięcia, zawsze irytowały mnie tak bardzo, że wybuchałem ze złości. Chociaż ten jeden raz mu darowałem, po prostu rozkoszując się nuggetsami z sosem.
— Kocham cię Hyung.
Nawet na niego nie spojrzałem, nawet nie przestałem wciskać ziemniaków do buzi, więc moje słowa wyszły niewyraźnie. To najwidoczniej było wystarczające, a starszy zrozumiał moje słowa z łatwością.
— Aw, ja ciebie też Yong.
Puścił swojego burgera jedną ręką i pochwycił nią moją dłoń. Trzymałem w niej akurat kolejnego kurczaka, mając zamiar zapełnić nim mój brzuch, ale zmuszony zostałem do przerwania tej pysznej wędrówki w połowie.
Tłuszcz kapiący z palców Seokjina rozsmarował się po mojej łapie. Odepchnąłem go, wykrzywiając twarz w obrzydzeniu, ale nie wytrzymałem długo, parskając śmiechem.
— Ew!
— Gnojek… — pokręcił czule głową i znów wgryzł się w swoją bułkę.
…
— Ale jak to byliście w McDolandzie!
— Hyung, miałeś nikomu nie mówić!
...
2832 słów
Hejka!
No cóż, kolejna nauczka dla mnie, żeby nic nie obiecywać w przyszłości, bo plany zmieniają się z prędkością światła.
Poza tym, czy na serio tylko mnie jest tak trudno znów być w szkole? Mój czas wolny wynosi aktualnie zero i chyba się to nie zmieni. Ale trudno, trzeba sobie radzić z tym co się ma...
''Jungwon-hyung! Do you have my bag? I can't seem to find it!'' I shouted loudly so he could hear me clearly. "NO?, I don't have your damn bag, since it's not mine!" I held my hands in the air "Damn?! Could've just said no.." I mumbled the last bit.
''M/n here" Sunghoon handed me my bag "hurry up, we will be late for the show" He said strictly and left the room. 'Guess I have my bag' I laid it down on the floor and started searching for my phone.
You see Enhypen was designed to be a group of 7, it was said from the beginning. But through Instagram and Tiktok, HYBE came across my profile and asked me to come do a private audition. So I went and did the audition, not really thinking all too much about it, since I wasn't so confident in my perfoming skills. But it turned out that I did quite good, and left a very strong impression. I was so excited when I got the revealing phone call that determined my position in this group. And now I can't live without these 7 idiots.
After a long 2 minutes of me realizing my phone was left on the counter, I stepped outside the dorms and went straight to the Van where Jake, Sunghoon, Jay, Jungwon and Heeseung were in waiting. ''You know you could've just asked us where your phone was.'' Jungwon exclaimed. "I'd look dumb for not knowing where my phone was'' Jungwon widened his eyes ''You wanna tell me ur bag was any different?!'' He said through his laughs. ''Yah! Shut up about it! I found it ok.'' I said as he patted my head.
"where are Sunoo and Ni-Ki?'' I asked Sunghoon since he was stepping out of the van . "I was about to go and inform them that we're heading out'' He said looking at me.
I like his eyes. They are... pretty... very pretty. I hummed and nodded and made an O like shape with my mouth. "They don't know we are attending a show?'' I asked him, curious. ''They do, but Sunoo takes a long tim getting ready, and Ni-Ki is probably slouching on his phone'' I giggled.
''Aish.. M/n ur so cute when u laugh'' I hear from behind me. " Ahhh, Heeseung-Hyung" I whined, covering my face, embarrassed. "You look like a little Koala in that hoody.. so cute'' He once again teased me with his remarks. I looked through my eyes and stared at my hoody.
'damn it! Shit, this is Sunoo's Hoo-' "Ok I've been searching for my hoody for atleast 10 minutes n-!'' Sunoo looked at me with his mouth wide open. "M/n?! YOU have my hoody!?'' I walked backwards laughing and shaking my hands. ''Sunoo-hyung!.. I-I can explain" I try as he starts tickling me. I fall on the ground not being able to talk as all I can do is laugh and try and pleade for mercy.
Ni-Ki, Sunghoon, and Jake gather around us. ''Sunoo-ah! Let him go.'' Jake says also laughing a bit. ''WHAT?! HE, has MY, Hoody!'' Sunoo says as he goes back to tickling me. I can see Ni-Ki's face bright up as before I know it they are both now tickling me. tears are rolling down my face as I'm rapidly moving on the ground laughing uncontrollably.
They stop for a bit and hold me still on the ground, both of my hands beside my head. "M/n I'll stop tickling you if you give my hoody now.'' Sunoo says with a smile. "I don't have anything underneath!" Sunoo puts a finger on his chin "hmm, that sounds like a you problem" he says.
He puts his hand on the bottom of the hoody, and pulls it up. "Woah!" Niki says amazed, he places his hand on my stomach "M/n-hyung since when have u been working out?" He says with an amazed expression. I blush and nudge "I've been working out when you haven't, which has been always" Niki slaps my stomach and I laugh and grab my stomach.
"Now go inside and wear something... OF YOUR OWN" Sunoo tells me as he pushes me and I stumble inside. "Yeah, yeah". "M/n you better hurry up! First it was your bag, now you're shirtless" I open my mouth with a betrayed expression. "Sunoo-hyung was selfish and didn't let me borrow his ho-" "JUST HURRY UP OH MY GOD." Jungwon shouts from the inside of the van.
I reach my room and as I approach it I can see my door is creaked. 'Someone must've forgotten something' But then I think about it, I share a room with Jake and Heeseung... They are both in the van. I get closer to the door and peak inside, and see..
Sunghoon? what is he doing in my room? Last time I remembered him coming into my room was 1 week ago, so there is no way he just recently realized he left something in my room. I open the door completely now.
"Sunghoon-hyung? What are you doing here?" He looks at me and hides something behind himself. ''N-Nothing! I was checking if Jake was in here!.." I raise my brow "You were just in the Van with him Sunghoon-hyung" I exclaim. My eyes drop to his arms, that weren't visible cause they were behind his back. "What are you hiding?" I ask walking towards him.
He smirks and walks towards me "Nothing important (n/n)." I sigh. "Sunghoon-hyung I just got back from Sunoo-hyung and Ni-Ki teasing me!.. Not you too" I pout as he chuckles. "You know I seriously still can't get over your laugh.. it sounds so fake" Sunghoon takes what he was hiding behind himself and shows it. It was a ring, with Enhypen and his name on it.
I looked up at him and smiled "Why'd u get this idiot?" Sunghoon rolls his eyes "to play with... TO WEAR IT OFCOURSE!" He says and I look at him dumbfound. "I GET THAT BIT YEAH, but what was the reason?" I ask as he blushes slightly. "I just wanted u to remember us forever" He says forever with his arms spread wide. I giggle "So you were considerate enough to engrave Ehypen on it, but selfish enough to write just your own name?" I ask him with a smile. "Hey it was my gift, so I have the rights and freedom to put whatever I want on it!" He says and we both chuckle.
I embraced him for a hug and just then I realized I was still shirtless... this whole moment I completely forgot about the fact I wasn't wearing anything cause of Sunoo. Yes it was BECAUSE of him. "O-oh! I'm still shirtless.. let me put something o-" He engulfed me in a tight hug. "I've seen you shirtless a hundred times this aint anything new" He smiles and I lay my head on his chest.
"M/N! DID YOU FORGET YOUR MEMORY?! I TOLD YOU TO HURRY UP, GET YOUR ASS READY AND GET IN THE DAMN VAN" "R-Right! I was busy doing so till you interrupted me!" We swiflty pull away and I dive into my closet. As my head in my thousands of clothes I hear Sunghoon. "I'll go get inside the van, you get ready quickly before Jungwon kills you" he walks out, but comes back in 2 seconds later "Oh yeah... Don't forget to put on your ring." I sigh "OK OK! God just let me get ready first" He laughs and heads out.
I finish, and walk out of the dorm, straight to the van as I can see Jungwon's by now annoyed face. "M/n that took you way too long." I bid my apology and sit in the back next to Ni-Ki. ''M/n so what do you think of the idea of me playing the Piano and challenge Sunoo-hyung to a battle." I look at him not amused "I think I should get earplugs" I laugh as Ni-Ki slaps my shoulder.
I pull out my phone and start watching youtube, as I'm doing so I feel Ni-Ki laying his head on my chest. He grabs my finger "Hey who gave this to you?! AND WHY DON'T I HAVE ONE?!" He speaks out loudly in between voice cracks. I laugh and push his head on my chest again "Sunghoon-hyung gave me it, it's custom made." He huffs "No I couldn't tell." I roll my eyes "aish.. you."
"Sunghoon-hyung why didn't you get me a custom made ring?!" Ni-Ki angrily asks Sunghoon who is seated infront of us. "I told you, you shouldnt've eaten my cookies I bought." Ni-Ki stands up "YAH! That's so unfair! M/n eat them too!" I shake my head and say no. "You really gonna believe this kid? Please." Ni-Ki sits down and lays on my chest again. "You're mean." He says as Sunoo could be heard making fun of Ni-Ki's baby voice while being mad.
"Alright everyone we arrived, step out so we can get this show over with."
WARNING: This fanfic contains works that have boy x boy relations and scenes, if you do not like then you can check out my x female one.
(This fanfic will not be accurate much. It will have some scenes from the Vlives and videos that the boys did, but it wouldn't be in the right order or accurate. This is fictional purposes only) AGAIN EVERYTHING HERE IS FICTIONAL MEANING IT ISN’T REAL
"Get your fucking hands off her!" A voice yelled breaking the silence as you stood there awkwardly. Being a makeup artist for a famous band has its own issues. Many idols have the power to abuse, much like managers, like the one with his hand on your ass right now.
The manager freezes at the voice, dropping his hand. A sigh of relief escapes you. You lock eyes with the manager, his dark glare sending shivers down your spine.
Reluctantly he leaves the makeup room, the tension breaking. Blinking, you look at the figure who saved you from more harassment. It was none other than Jungkook himself, the BTS member you are working for.
"Hi Jungkook," you say lowly turning and organizing your makeup brushes.
"How long has that been going on?" He asks leaning on the table, making it known he isn't leaving till he talks to you.
"It's fine," you reply abruptly. You don't want to loose your job.
"No, it's not," He reprimands you. Looking down, he picks at the accessories lined on the table.
"I can have him removed," he says putting rings on then taking them off absentmindedly.
"Jungkook," you say turning to him, "it's not a big of a deal,"
"He had a handful of your ass!" He pushes, hands held up demonstrating.
Wincing, you shake your head.
"I don't want to loose my job," You mutter.
"What was that?" He asks lowly. You knew he heard you.
Clearing your throat you take a breath. "I don't want to loose my job by reporting a small incident,"
"Well how long has it been going on?"
"It's fine Jungkook,"
"It's not."
"Jungkook please, I think I've lasted the five months just fine," you freeze realizing your mistake. Jungkook's gaze darkens at your words. You stammer trying to fix what you said.
Without a word, he heads out of the makeup room towards the managers suite.
"Jungkook please! Please don't!" You beg him taking hold of his arm trying to pull him back in the room.
He pulls out of your grip easily as you both exit the room. You stop in your tracks and watch him make his way towards the managers suite.
"I'm going to loose my job," you say quietly to yourself. You can't loose your job. You are in a totally different country on tour, no money, and no communication. Just BTS, and their staff. This was your life as their makeup artist.
Min Yoon had a hole in his stomach all day and couldn’t put his finger on it but he knew something was going to happen today. When he told the boys they would just laugh it off and say it was nerves but he knew that wasn’t it but he played along with them. The rest of the day he kept pushing it to the back of his mind.
An hour before the show started he was getting his hair done still worried and messing with the sleeves of his sweater biting his lip. Hoseok and Jin were in the chairs on either side of him messing with the others but he was in his own world and was startled when he felt a hand that didn’t belong to the stylist on his shoulder. He looked up in the mirror and was met with a worried looking Namjoon. “You doing okay?” He nodded and forced a smile. “I’ll be fine, don’t worry about me,” “That’s my job.” Joon smiled at him “Nothing going to happen, and if something does we got you.” Min nodded “I know but I can’t stop thinking something will, the feeling just won’t go away.” He sighs and looks at his hands. Joon patted his shoulder again “I know but we got you.” Min was about to reply when the stylist interrupted and said that he was done so he got up and Namjoon took his spot. He went to get dressed and started psyching himself up. “It’s just nerves calm down, nothing is going to happen.” He kept repeating to himself until they did their huddle right before the show.
He was finishing putting his ear pieces in and grabbing his mic from one of the staff “Thank you.” He said a did a little bow. The staff member smiled and nodded and went to the next boy to help them set up. He got into position and waited for the others and smiled listening to the fans chanting. The rest of the boys got in positions next to and behind him smiling as well. He looked up at Joon and nodded telling him that he is alright RM smiled and rubbed his back for a second and nodded back.
It was halfway through the show and he feeling great and stupid for thinking bad earlier. He was in the middle of the chorus of ‘Not Today’ when he felt something hard hit him right in the middle of his face that brought him down to his knees and his hands dropped the mic and went straight his nose holding it. The crowd let out scream of terror seeing the blood coming out. When he brought one of his hands down it was covered in blood. Everything went into slow motion after that. He gasped “Oh god.” Willing himself not to cry he looked around for what hit him and saw a phone laying next to him. “Oh my god, Min!” He felt hands on him and looked up at a worried and scared Jin still holding his nose but the blood was coming out between his fingers and onto the stage. Jin called for help and he felt another set of hands around his waist and looked over and found Hobi smiling lighting to ease his mind a little reassuring him. They got him up off the floor and he saw all the boys around him worried he looked at Joon and smiled lightly trying to tell him it wasn’t his fault. Hobi and Jin took him back stage and the medics rushed over. “You guys need to go back out there and finish the show.’ He told them “We can’t just leave you alone.” Jin said pushing his hair back. “I’m fine go, the fans need you more than I do.” The two were reluctant but agreed and went back to the stage after the medics said that they needed to check him over.
“It looks like it’s broken we need to set it.” The doctor told him while we was sat on the couch in the dressing room. He nodded. “Do it now.” “It’s going to hurt.” He explained to Min but Min just nodded. “Do it, I can handle it.” The doctor nodded and reached for his nose. “On the count of three 1.. 2.. Crack.” Min screamed a little. “What happened to three!” “It works better when you least expect it you aren’t as tense.” He told him while putting some bandages and a splint on his nose. “Here take these it will ease some of the pain.” He handed some pain meds to Min and he took them immediately. “Thank you.” He took the pills after he was handed a water bottle. “Can I go back out.” He asked hopefully. “I don’t think it’s a good idea so no.” Min sighed and reclined into the couch. “Okay, but really thank you so much.” “Just doing my job.” One of the staff gave him an ice pack. He laid his head back and put the ice on his nose. “I knew something was going to happen.” He spoke to himself after he was left alone.
Meanwhile the boys were still on stage worried and furious. When Jin and Hoseok returned they had to finish the performance but they weren’t fully into it because their minds were on Min and it felt weird without all eight of them on stage. While Yoongi was rapping his part to I’m Fine he was where Min was earlier and he found the phone that was thrown and picked it up and saw that the screen was cracked and he became so angered that when the song was finished he had to say something. “Whoever threw this is a horrible person, i mean how hard did you throw it the screen is cracked!” He showed the boys “I won’t call you out in front of a whole bunch of people, but we will be keeping this phone just incase Min wants to know who did it.” He said looking into the crowd and made eye contact with someone who looks extremely guilty.
After the show was over and the boys said goodbye and goodnight they all were in a hurry to get to Min. Min was still in the same position that he was when the doctor helped him just on the phone this time. “Yeah mom i’m okay it’s just a broken bone it will heal.” He smiled “I love you to Ma’” He looked at the boys when they walked in. “I got to go the boys walked, Okay love you.” He said and hung up the phone and went to stand but before he could in rushed over pushing him back down gently. “No stay it’s okay.” Jungkook came over and sat next to him on the arm of the couch and pushed his hand through his hair.”What did the doctor say?” “It’s broken he had to set it.” Hoseok groaned. “You had to get set by yourself?” Min just shrugged. “It’s not that big of a deal, it’s just a broken bone it’ll heal.” Jimin sighed and came over and sat of the coffee table in front of him. “Still you didn’t have anyone to hold your hand.” Min smiled at this “I’m a big boy, i’m okay.” Taehyung came over. “You got blood over your shirt you should probably change.” Min groaned “I don’t want to get up, and i still need to shower.” The boys laughed at this except Joon and Suga. He got up slowly with help of Jin and Jungkook but had to sit lean onto Jin because he got really dizzy. “Wow didn’t know I lost that much blood.” He said while looking down at his shirt.
He looked up at Joon. “Don’t think this was your fault, any of you.” He looked around the whole room. “Now i just want to go to the hotel.” He looked at Yoongi with his big puppy that slowly turning black and blue. “What do you want know?” Yoongi asked smiling at him coming over. “Can you give me a piggy back to the bus please?” Suga smiled and bent down and Min smiled tiredly and got on his back. “Thank you Hyung.” He said while wrapping his arms and legs around him putting his head on his shoulder. “Only because you are injured and drugged up.” Min Just smiled and closed his eyes. “Mmmhmm.”
On the bus he was in the middle of Joon and Jin. Jin was fretting over him and holding an ice pack to his nose. “I’m sorry Min.” Namjoon told him. “Don’t worry nothing could of stopped this from happening.” He said shrugging. “ Like i said earlier it will heal, it’s just a broken bone.” “Stop trying to be tough, I know it was scary being alone while they had to pop your nose back in.” Jin said. “You know what sucks, this was live and my mom was watching it, she called and she was so scared thinking the worst.” A tear slips but he hurriedly wipes it away and looks down. “Hey hey hey, shhh.” Joon pulled him to his chest. “It’s ok to feel pain.” He told him rubbing his back and all the boys sit there watching with sad faces. “I’ve always had to be strong for you know so she didn’t have to worry about me you know?” He nods and Min lifts his head from his chest and wipes his tears away and hisses. “What, what is it?” Jin worriedly asks. “”Nothing just hit my nose.” Min looks over at Jin. “You know, you are a good surrogate mom, thank you for taking care of me.” Jin blushes. “Don’t worry about it.” He puts the ice lightly back on his nose. “Who are you rooming with tonight?” Min shrugs. “Haven’t talked to anyone about it yet.” He yawns. “Me then.” Jin smiles. “I want to be able to watch over you. Min just nods.”Do we have any masks?” V hands him one. “Here use mine.” Min smiles. “Thanks hyung.” He closes his eyes.
He’s the last one out of the bus and all he can see is flashes of the media and ducks his head and puts his hood so they don’t see his black and blue eyes. They rush into the lobby and he sticks close to Jin and Joon keeping his head low. Jin puts and arm around him after he gets their keys to their room, after they say good night to the rest of the members and staff he guides him to their room. Min takes of his hood and his mask once they are safely in the room.”I wonder if my nose will bleed more now?” He tells him laughing a little trying to not show his true emotions. “Min…” “I’m fine.” he cuts Jin off. “It’s ok to show emotions once in a while.” That’s when Min break down. “Why would anyone do this? What did they get out of it?” Jin rushes over and takes him into his arms. “I got ya.” Min cries into Jin’s chest. “It hurt so bad when he had to set it, and I had no one there.” “I know, I know i’m sorry.” he rubs his back. Does it still hurt. Min nods. “Let’s get you changed then we can get you your pain meds.” “I’d like that.” He smiles up at him and pulls away to go to his bags. He pulls out a shirt and some sweats. “I’ll be back.” He says while walking to the bathroom. He shuts the door and sets his stuff on the counter and looks in the mirror and gasps. His eyes are a nasty black and blue, the once white shirt is now red, his face is swollen, and his nose is a angry red. “Oh my god.” He quickly changes and rushes out of the room. “I um think we have to throw the shirt away.” He tells Jin who is turning the bed back. “Yeah I thought that to, now come on into bed you go.” He comes over and out a hand on Min’s back guiding him to the bed. Min lays down after taking his meds and closes his eyes as soon as his head hits the pillow. “Mmm, thank you.” “No need that’s what we are here for.” Jin smiles and pushes his hair back before getting in the bed next to him. Min falls asleep to Jin playing with his hair.
