#mga tula

[wmab]

At kung napanaginipan mo man s'ya, managinip ka na hindi tila para kang papel na tutupi sa sulok. Dahil ang tunay na pag-ibig ay hindi ka susubukin para pagtaksilan at lisanin ang sarili mo dahil sa salimoot. Hindi ka titiisin hangang sa lumukot. Kahit. Kailan.

–Wag Mo Akong Bitawan (WMAB)

[wmab]

Naaalala pa rin kita. Sa mga ilaw na 'di pumapayag umandap. Malungkot man, pilit kikislap.

Andyan, biglang wala 'pag kurap. Katawanan, pumaram isang iglap.

Malumanay na hanging yumayakap. Laging nasa likod para tumatag. Lumipas lang ng gan'on kaagad.

Akala ko ay sagot ang masanay para 'di na maghanap

Mali.

Naaalala pa rin kita.

.

.

.

—Wag Mo Akong Bitawan (WMAB)

[wmab]

Sa pagsapit ng kadiliman. Halimbawa mang hahampas ang ulan at tsaka papalo sa kalupaan, wag naman sanang gawing sukdulan—kung pupwede sana ay maging marahan.

—Wag Mo Akong Bitawan (WMAB)

[akinggalugarin]

𝘴𝘦𝘯𝘴𝘪𝘵𝘪𝘣𝘰𝘯𝘨 𝘱𝘢𝘬𝘴𝘢 ...

hindi sa pagkamatay natatapos ang lahat.

maraming klase at paraan ng pagkamatay ang maaring ilagay sa death certificate ng isang tao, pero madalas may kaakibat din 'yang kaso. meron pang nahahati ito sa aksidente, pagkasala, at ang malupit sa lahat? 'yung sadya—at kung sisipatin mong maiigi, dalawa pa 'yan—sadya na dala ng galit, poot, at paghihiganti; at sadya na puno ng pait, paghihirap, pagtangis, paghihinagpis, at ang kasabikang makapagpahinga nang hindi lang sandali.

totoong hindi sa pagkamatay natatapos ang lahat—at lalong hindi rin dun nagsisimula ang buhay na minsang hindi sapat. dahil ang totoo niyan, kahit nahinga pa ako, para na rin akong namamatay dito sa mundo. naranasan ko nang mamatay nang ilang beses dito na parang may sapusa ako, siyam na rin siguro: minsan na akong 𝙣𝙖𝙡𝙪𝙣𝙤𝙙 sa mga boses sa utak kong pilit akong binubulungan at minamanduhan, nalunod sa mga boses sa paligid kong nagsisigawan; 𝙣𝙖𝙨𝙖𝙜𝙖𝙨𝙖𝙖𝙣 na rin ako ng mga rumaragasang masasakit na salita't truck ng pagkaasam; nariyan pang 𝙣𝙖𝙡𝙖𝙨𝙤𝙣 ako ng mga salitang hindi ko inaasahan; 𝙣𝙖𝙗𝙖𝙧𝙞𝙡 na rin ako ng kanilang mga mapangahas na tingin; pinilit nilang hindi ako makahinga at 𝙨𝙞𝙣𝙖𝙨𝙖𝙠𝙖𝙡; 𝙜𝙞𝙣𝙪𝙩𝙤𝙢 nila ako't 𝙞𝙣𝙪𝙝𝙖𝙬 sa inaasam kong pagtanggap sa'kin; ang kanilang mga ginagawa'y sadyang 𝙣𝙖𝙠𝙖𝙠𝙖𝙝𝙞𝙬𝙖, halos dugo na ang balat ko't kawawa; at ang huli na inaakala kong makakatakas na ako sa lahat—ang 𝙥𝙖𝙜-𝙞𝙣𝙤𝙢 𝙠𝙤 𝙣𝙜 𝙨𝙖𝙣𝙙𝙖𝙢𝙖𝙠𝙢𝙖𝙠 𝙣𝙖 𝙜𝙖𝙢𝙤𝙩, kasingpait pa nito ang pasan ko, na inakala ko pang maiibsan kapag uminom ako.

ngunit hindi talaga sa pagkamatay natatapos ang lahat—dahil hindi mo talaga matatakasan nang basta-basta lang ang bigat.

hindi sa pagkawala ng hininga at buhay natatapos ang lahat, dahil kung tutuusin, lumisan man tayo'y may maiiwan pa ring malungkot at madilim na bakas. at hindi lang dun natatapos ang lahat.

pero ano nga ba ang pakiramdam kapag nakatakas ka na sa lahat ng bigat?

kung ang pagkamatay ko man ay pagluluksaan ng lahat.

[wmab]

IHIP SA TULOS

Natutupad sila. Mga hiling mula sa pinatay na kandila. Kaya't magmadali. Magtulos ka ng higit sa doble ng 'sang dosena.

Magluksang taimtim para sa yumaong pag-asa ng bayan. Mas matindi daw ito kaysa kulam. Humiling sa usok ng kandilang hinipan.

Litanyahan ng mga awiting mas maingay pa sa pang-barang na bangaw. Mainit na hininga ang ipambato sa nagkukumawala at malulutong na tungayaw. Pinatay na apoy mula sa sinindihang ilaw. Isa-isahin mo ang pangalan nilang kampon ng matatakaw.

Upusin ang pagkit ng pinaghalo-halong dasal, panalangin, at ritwal. Inaman ang nasa, tsaka i-usal. Magsimula ka sa tagapamahala, tagapagbatas, hanggang kinatawang hinalal.

Lahat ng nakinabang. Pati kamag-anakan. Wala nang prinsipyong pag-uusapan. Magbara sana sa lalamunan. Mula panganay hanggang sa ka-apo-apuhan. Mautas nawang tuluyan. Mabilaukan nawa sa pagkagahaman.

Magluksa para sa bayan. 'Wag kalimutang samahan ng maalab na kagustuhan. Wala namang pagpipilian. Maniwala na lang sa kwentong bayan. Baka maipaghiganti ng pamahiin ang sambayanan. Sanay naman na sa pangakong walang laman. Kaya't magmadali. Humanap na ng mga kandilang pwedeng mahipan.

.

.

.

-Wag Mo Akong Bitawan (WMAB)

[akinggalugarin]

makakapagpaliwanag pa kaya sa presinto ang taong patay na? 'yung hindi na humihinga at palapulsuhan ay puro hiwa? o ang taong halos hindi na makapag-usal ng salita dahil sa mga gamot na ininom niya? e paano kaya ang taong nakabitin sa ere gawa ng lubid at labas na ang dila?

makakapagpaliwanag pa kaya sila sa harap ng pulisya, kung sila ang kumitil sa mismong buhay nila? mapapatawan kaya ng parusa ang mga taong napagod na't pinili na lang mamahinga?

sino ba talaga ang totoong may sala? 'yung taong nagpakamatay ba o ang sitwasyon at mga tao na siyang tumulak sa kaniyang huwag nang huminga?

kung walang makakapagpaliwanag sa presinto—maaari bang maging mabait tayo sa kanila? dahil hindi natin alam kung gaano kabigat ang kanilang dala; hindi porque tahimik siya ay wala na siyang dinadala—dahil ang totoo? may mga suot lang tayong maskara.

ultimo simpleng salita ay mabibigat na sa iba. para itong may kaakibat na cursing spell, pero hindi mismong aveda kedavra.

— parseltongue 🐍

litrato'y mula sa tryke na sinakyan ko.

mula sa aking pahina sa asul na lugar: https://www.facebook.com/profile.php?id=61582360036293

[wmab]

Tangina naman, universe. Pag magjojoke ka wag naman sana masyadong dark. haha.

[wmab]

Mapapabunto ka nga ng hininga. Dahil sa hindi mo pagka-dala sa lahat ng mali mong gawa. Kahit sino magbabato ng dibdib sa lupa. Dahil napatunayan mong sa huli, sa lahat ng desisyon mong mali at halos wala ni isang tama, di ka talaga natututo. Pilipino ka nga.

.

.

.

-Wag Mo Akong Bitawan