Ik verdiep mij in het ondiepe.
Bij de eerste slok denk ik aan wat nog komen zal. Meer van hetzelfde? Want melk, melk smaakt altijd naar melk. Water is altijd nat, deuren moeten altijd geopend worden, of gesloten en mensen veranderen ook al niet - ze worden meer zichzelf.
Het is een universeel gegeven; een iets blijft altijd hetzelfde iets, tot het omgezet wordt in iets anders. Een varken blijft een varken, tot het omgezet wordt in spijs. Een boom blijft een boom, tot het omgezet wordt in papier. Een vriendschap blijft een vriendschap, tot.
Maar wat is, blijft niet voor altijd. Een vol glas wordt leeggedronken. Een bloem verwelkt, voedsel wordt gegeten, liefde wordt verteerd. Een eeuwigheid strijkt voorbij.
Bij de laatste slok denk ik aan wat niet meer komen zal. Of juist wel nog. Is dit het einde? Zal alles stoppen als ik er niet meer ben, word ik omgezet in iets anders, of zal het zijn alsof ik nooit bestaan heb?
