#poemat

[ysoldederenaud]

Istnieję tylko tutaj.

Tu, gdzie słowa są bezpieczniejsze niż ludzie.

[yellowmanula]

W uszach?

Ten rin-tra-la-la-la-

bum-co-za-bum-co-za-ra-ra-ra-

tara-ra-pary-ra-fa-i-kram-

bo-to-mój-bop-i-trąbka-gra

Rin-tra-la-la-la-

Płynie przez myśli dub, od Augustusa Pablo, King Tubby'ego, Lee Perry'ego po Thievery Corporation i brutalne dark steppery. W głowie? Poemat "Szkoła ćwiczeń" i moje z nim zmaganie (16 tys. znaków w planie). Deadline? Koniec lipca. Idę spać - mówię sobie, a potem piszę, skreślam, czytam, słucham, myślę, szukam swojego głosu, zarywam noce, bo choć poprzeczka wysoka, bo w postaci Posłowia w książce spod pióra Bartosza Wójcika, to zdaje się na swoją ponad 20-letnią fascynację Jamajką.

Wyjechałam więc na prowincję, do swoich korzeni, siedzę teraz w swoim pokoju z okresu dorastania (nic się nie zmienił xd, tata zrobił z niego muzeum), i w którym nałogowo słuchałam reggae i piszę, piszę.

Łapcie snippet tylko dla znajomych

Poeta wyraźnie czytając wybrane frazy z jamajskim akcentem, wyszedł poza horyzont dystynkcji języka i zdywersyfikował wspólnotowe trzewia kultury. Metafora najemnego żołnierza, który walczy w pozornie cudzej sprawie (wszak o chwałę, pamięć, czy dobra chodzi w toposie anabazy), radykalnie odziałuje na wyobraźnię. Odpowiednio dobranymi środkami (to wrażenie to również niewątpliwa zasługa tłumacza) Hutchinson na przestrzeni poematu sprzęgnął kreolskie patois z literacką angielszczyzną, zmuszając tym samym czytelnika do refleksji nad archetypem Kalibana:

Chłopiec uwielbiał Britannikę,

jej długo zaparzane liście – echo Vallombrosy,

fałszywe tony tomów pogrzebane w głowie,

albo gdzie indziej, stracone bezpowrotnie.

Czy flaga wzbije się w niebo jak kita latawca

na wietrze, kamień nagrobny, skarga na Boga?

[illegalwords]

mamo

z kazdym dniem dostrzegam

ze jestesmy takie same

z kazdym dniem roznice miedzy nami

bezpowrotnie sie zacieraja

moze po prostu dorastam

i zaczynam rozumiec sprawy doroslych

moze po prostu zaczelam czuc to samo

co czujesz Ty

najwiekszy bol zadaje mi patrzenie

na Ciebie kiedy przechodzisz ten syf

najwiekszy bol zadaje mi postrzeganie

swiata tak jak robisz to Ty

tak bardzo chcialabym

zabrac od Ciebie to wszystko

tak bardzo chcialabym

zebys przestala sie martwic

zawsze bedziesz dla mnie najlepsza

nawet gdy znowu zaczniesz krzyczec

zawsze bedziesz dla mnie najsilniejsza

nawet gdy opadniesz z sil

mamo, kocham cie

mimo ze nie potrafie

ci tego powiedziec.

[fran-franki]

Wyrok na mnie już zapadł. W kartotekach ptaków słup powietrza spróchniały fioletową świeci tętnicą. Matko święta, królowo ze znakiem purpurowym i wieńcem wydłubanych oczu, matko święta, na tronie twym tylko cień siedzi [...] Matko, święta panno bluźnierstwem jest o życie posądzać trupa, lecz trup kochał życie, matko, święta panno.

Rafał Wojaczek “Poemat”, 1964

[andierasp]

dyskretne wmawianie świata,

iż jesteś najważniejszy,

zaprawdę powiadam ci,

nie jesteś.

©️ andie rasp, 2021

[bleachedpoetry]

germofobia

jej umysł zapełnia niebotyczna pustka gdy już wszystkie jej obawy odchodzą wielka z niej moralna nihilistka, jej dłonie sterylne kiedy, walcząc z żądzą próbuje zedrzeć swą skażoną skórę zaciera się różnica między dobrem a złem jak między zdrowiem a niepoczytalnością mikroby są jej codziennej boleści tłem.

[emisigh-bpd]

Cicho sza

W mej głowie gra

Każdego dnia

Liczę na zawał

Tłoku liczb dwa

Teraz za młoda

Jutro niespodzianka

Prób już sto dwa

Serce mi gna

Ulic nie tykam

Tam gorycz trwa

Mimo dusza czysta

Imię to usłyszała

Sama nie wiedziała

Ręka wnet się obraca

Tańczy gdzie muzyka

Tamci sięgnęli dna

A tutaj jestem ja

Emisigh-bpd

[anqelek]

sama, zawsze sama,

z Szatanem sztama.

życie na ziemi? darmowe piekło,

już dawno coś we mnie pękło,

a po co mi żyć, tylko dla kogoś?

bez sensu, niech zabije mnie jegomość.