An Introvert's Mind

Nurse ✴ Designer ✴ Traveler ✴ Singer ✴ Mind reader ✴ Kdrama addict

[theywillrealize-blog]

24 ka na.. Ano na? Kelan ka maguumpisa?

June 6, 2017

Ako lang ba ng ngtatanong sa sarili ko kung ano nang nagawa ko?

Bago ako grumaduate, ang dami dami kong naiisip na gusto kong gawin pero ni-isa sa mga yun, wala pa akong nauumpishan. 23 pa lang naman ako as of this momen. May 4 months pa bago ulit tanungin yung sarili ko, ano na nga ba?

Actually, madami na akong naumpisahan kaso hanggang umpisa lang. Wala kasi akong confidence sa ginagawa ko. Anxiety attacks me sometimes kaya hindi ko na tinutuloy. Ang hirap ng puro umpisa lang kaya this time, wala na akong ibang foccus kung hindi ang goals ko.

#1 Don't call it a dream but a goal: dreams are just panaginip that will never come true unless you do it in reality. Kaya wag kang magset ng dreams mo, set a goal with deadlines para mas effective.

#2 One goal at a time. Isa isa lang! Kapag ba sinabay ka sa iba, anong mafifeel mo? Mashaket di ba? 😩 char lang! Isa isang goal lang para makapag concentrate ka. You have all the time in this world para sa mga nasa listahan mo. But remember, totoo man ang forever wag mo naman lubusin. Magset ka padin ng deadline on your each and every goals para may motivation ka!

#3 never loose you confidence! Never stop! Kasi kapag nagstop ka, mahirap na ulit umpisahan. 

#4 ang oinaka mahalaga sa lahat, START NOW!!! there's no better moment than NOW! 

Push mo lang kahit nakakahiya! Push mo lang kahit tunaw na tunaw ka na sa kahihiyan. It' part of succeed!!

[theywillrealize-blog]

Don’t let your title blow your head bigger for you'll never know what you will loose

Me, the person behind this blog

[theywillrealize-blog]

Pampulubing Byahe Pa-Bohol

June 2, 2017

Wala naman talaga akong balak pumunta sa Bohol. Isang araw nalang, tumawag yung pinsan ko at niyaya akong pumunta ng bohol. Ako naman, dahil hindi pa ako nakakasakay ng eroplano, pumayag akong sumama.

Pinaghandaan namin lahat. Mula sa tutulugan hanggang sa reservations ng tour guides. Pagdating namin doon, we realized that it was a huge mistake that we came too prepared. Well.. Except sa byahe namin papuntang airport, everything were already prepared.

6am ang meeting time namin ni Cousin sa Malolos pero 7am na siyang nagpakita sa akin kaya ayun, 9am na, nakasakay pa kami sa LRT. Nag-grabcar kami para sana mapabilis kami pero di namin mahagilap si kuya driver. Mabuti nalang mabait si kuya at binilisan niya magdrive para lang umabot kami sa flight namin which is 10am.

Maganda naman ang first experience ko in air travelling with Airasia. Nagexpect naman na ako ng delay kaya hindi na big deal sa akin ang 5 minutes late departure namin sa NAIA 3.

In just an hour, we arrived in Tagbilaran City!

Sa labas pa lang ng airport, kabi-kabila na ang nag-aabang na mga tricycle. In fairness, uniform ang itsura ng mga tricycle dito. I won't post a picture. See it for yourself para di naman masira ang surprises ng Bohol. Tricycle daw ang mode of transpo dito kaya kahit saan ka tumingin, available sila.

First drop off namin: Dumaluan Beach Resort II in Panglao Island.

It's half hour tricycle ride from Tagbilaran airport worth 200php. Meron naman daw jeep papunta doon pero parang bus, 1 hour ang pagitan bago umalis. Habang on the way kami sa Panglao, I noticed yung nakasabit sa tricycle ni kuya. Tumatanggap sya ng service para i-tour yung mga turista sa Panglao at Bohol.

That was the time na nanghinayang kami. May car rental sila, syempre with driver na yun at 1500php (di pa kasama ang entrance fees). Nagpareserve kami online and we paid 3000php (kasama naman na doon yung mga entrance fees and lunch sa Loboc). Well.. That's life. At least ngayon, alam na namin.

This is the view in our room's bacony

When we arrived at Dumaluan, agad naman kaming inasikaso ng mga employees at hinatid sa room namin. Padilim na noon kaya di namin masyadong na-apreciate yung beach pero napakaganda ng pool area nila at ng restaurant nila. I can't post my photos, kasi lantad na lantad yung pagmumukha ko sa pictures. If you want to see it, puntahan niyo nalang. Masusurprise kayo sa ganda.

The room is small pero malinis. May T.V, aircon, malinis din yung C.R nila which is 👍 para sa akin. Medyo outdated nga lang but still it's a thumbs up.

Konting swimming lang sa pool ang ginawa namin that night kasi hanggang 9pm lang available ang pool pero 24 hours naman open ang dagat. Just swim at your own risk nalang. Kahit mababaw lang ang tubig, madami naman lamang dagat ang nasa sea floor. May nakita akong sea urchin.

Kinabukasan, nilubos na namin yung dagat. Shems! Ang lamig ng tubig! Sana pala kagabi pa kami lumusong, ang init kasi ng tubig sa pool. Maybe because it was really hot that day.

Nakita namin yung tunay na ganda ng Dumaluan Beach Resort II. Sobrang linis, wala kang makikita kahit upos ng sigarilyo. And it's really private kaya ang tahimik, nakakahiya ngang magsalita kasi maririnig ka ng lahat.

Kasama sa room rate na 3000php per night yung breakfast buffet. Unlike those breakfasts na tinipid, here in Dumaluan mabubusog ka talaga. Masarap silang tignan, pero mas masarap sila sa loob ng bibig 💋 it was marvellous!

Afer namin kumain, I was taking pictures when someone caught my attention. He was selling these beautiful jewelries. He's claiming it as a real pearl. (Insert tone of nesfruta's commercialI) Is it real? Is it real? I don't know. But it's ranging from 50php to 300php depends sa kind of jewelry you are fond of. Just be careful of manloloko.

After namin pagsamantalahan ang kagandahan ng Dumaluan, tinawag namin si kuya Victor. Yung driver ng trticycle. Ililibot niya kami sa buong Panglao Island at 600php.

Madami pa akong ikukwento sa Bohol escapade namin. Wait for my part II!

[theywillrealize-blog]

Sa panahon ngayong puro unlimited. Unli text, unli call, unli rice, unli pizza, buffet, unli crabs, unli chicken, at madami pang unli.. sana wag mo naman gawin unli ang katangahan.

Me, the person behind this tumblr

[theywillrealize-blog]

Kung matagal mo na sana 'tong ginawa baka natupad na ang mga pangarap mo

I was in high school when I thought to my self "magbubusiness ako bago mag23". So I took nursing.. 😂

Nung 1st year college ako, pinagiisipan ko na kung anong kalaseng business ba ang papatok. Naisip ko nang magbenta ng mga ginagawa kong bracelet pero masyadong ordinary. Mabuti sana kung madami akong kilala pero kakalipat lang namin noon sa Bulacan. Or kung may isang tao sana ang magkaroon ng interest sa mga gawa ko katulad noong 13 years old palang ako, binibili ng kapitbahay namin yung 10 bracelets na gawa ko for 100php tapos ibebenta niya ng 50php sa iba.

Naubos yung 4 years ko sa kakaisip. Kakakuwento sa mga kaibigan ko sa mga gusto kong mangyari at sa mga visions ko sa future. Hanggang makagraduate ako, wala akong naumpisahan.

Laking panghihinayang ko noon nung biglang magboom yung mga arm candies. Naging idea ko din yun noon.

Binigyan ako ng idea ng friend ko. Hindi pa uso noon yung mga facemask na nakikita ngayon sa palengke. "Alam mo yung mask natin kasama ng scrub suit? Magandang idea sa business kung may design yun no?". Nagbanggit sya ng specific design sa mask and it was an amazing idea. Napapaligiran kami ng potential buyers dahil nurse kami at hindi iyon ganun kahirap gawin. Pero dahil nega kami, hindi agad namin iyon ginawa. Kesyo hindi lang ganun kadali magumpisa ng negosyo kahit pa may pangpuhunan ka; kesyo kailangan munang pagisipan ng mabuti, hindi lang ganun ganun ang business. Hanggang sa naunahan na kami ng iba. Ngayon, makikita mo sa paligid yung mga mask na iba't iba ang design.

The lesson? Just do it.

Kapag may idea ka, just do it. Hindi mo malalaman kung magki-click yan kung di mo susubukan. Wag kang matakot sa negative sides ng buhay. Lahat naman ng bagay may ups and downs. Kapag nagfail, ulitin mo lang ulit. Just make sure na di mo na uulitin yung pagkakamaling nagawa mo para magfail ulit. That's part of life..

[theywillrealize-blog]

No Offense Intended..

Have you heard of KADAMAY? Yep! The people who occupied someone else’s unfinished houses in Pandi Bulacan. Ang alam ko, binigay na sa kanila ng gobyerno yung mga bahay. Mabuti pa sila ‘no? May sarili na silang bahay at lupa. With not as much of effort. With not too much savings. Kapal lang ng mukha at lakas ng loob ang ginamit nila. Samantalang kami, with my father who only earns a minimum income, may dalawang pinag-aaral pa sa kolehiyo, nangungupahan lang sa isang maliit na apartment. Kami na naginvest ng pambili ng bahay at nangutang pa sa PAGIBIG pero hindi nabiyayaan ng magandang kapalaran. Kami na hanggang ngayon, nagiipon padin pambili ng bahay at lupa. Aren’t they lucky?

Now, I heard they’re going block NLEX this June. Bakit?

Because they are demanding for jobs.

I’m not sure why they are asking the government for a job. Wala ba silang mga kamay at paa para maghanap ng trabaho at ng mapagkakakitaan? Maybe, just maybe, they’re making an excuse as most of them didn’t finished any course. My Ghaaad! Di lang naman sila ang hindi nakatapos. Yung tatay ko nga walang natapos pero nakahanap ng trabaho. Mga estudyante nga nakakahanap ng matinong trabaho. Mga batchmate ko nung high school, may mga trabaho kahit magaang nag-asawa. Hinarangan ba nila ang NLEX? NO! They are doing their best to survive without harassing or causing inconvenience to a lot of Filipinos.

I heard they are also demanding for free water and electricity supply.

Nung narinig ko ‘to, napa “Ay! Uwian na!” ako. Di ko kinaya ang pangaabuso ng mga ‘to. Una, bahay.. Ngayon pati utilities? So ano nalang pala ang babayaran nila? Pangbayad nalang sa maintenance nilang shabu? Minsan nang may nahuling myembro ng KADAMAY na gumagamit ng iligal na gamot. Di na ako magtatakang madami pa sa kanila, not all of them but the word is “madami pa”, ang gumagamit. As you know drug users multiply like a bacteria.

They demand too much freebies that it becomes alarming. Para silang mga batang di nadisiplina ng maayos ng mga magulang nila, they become spoiled brats. Everyone is suffering, pero sana naman they play this game of survival in right way. They might think na unfair sa kanila dahil mahirap sila but @#$%&+-&%$! Di lang kayo ang mahihirap sa Pilipinas! Do it right! Play it right!

[theywillrealize-blog]

Pwede ko ba tong gawin? Hanggang mapagod lang ang puso kong hanggang ngayon tanga padin Don't worry, ako ang magaadjust, di kita guguluhin Gusto lang kita makausap ulit kahit di araw arawin 'Coz I miss you like crazy, di ko na alam ang gagawin. Ilang beses ko na ba tong ginawa? Pabalik balik ako sa profile mo kahit wala akong makita Gagawa ako ng message pero ilang beses ko ding binura Alam ko anong iniisip mo, para lang akong tanga Di ko alam kung anong pwedeng gawin, ayoko nalang sanang pansinin But you're like my own brand of Heroine My withdrawal sometimes win I miss you so much, sana pumayag ka Makausap lang kita, kahit di na kita makita I don't expect you to do the same pero hayaan mo sanang mahalin kita.

Me; the person behind this blog

[pangakongnapako]

Kung sobrang mahal mo pa pero binabalewala ka, mahalin mo pa rin. Hayaan mong kusa ka nang mapagod. Isusuka mo rin yan.

[theywillrealize-blog]

Kelan ba ako mapapagod?

[theywillrealize-blog]

"I LOVE YOU ❤"

I love you daw. Samantalang kahapon lang kayo nagkakilala. Note! Sa facebook lang.

I love you daw, samantalang kahapon lang kayo nagkita.

I love you daw, eh ngayon lang kayo nagkausap

Di ko alam kung madali lang ba talagang ma-fall ang mga lalaki o sadyang magagaling lang talaga silang magsinungaling. Or baka ganun lang talaga pag fuckboys. Yung I love you ngayon, tara s*x tayo mamaya, tapos wala na.

Minsan nakaka-offend din eh. Mukha ba kaming easy to get? Mukha ba kaming whore? Mukha bang ganun lang kami ka-babaw para madala lang sa isang I love you?

Kaya madaming nagkaka-trust issues eh. Dahil sa mga lalaking madaling magbitaw ng mga salita that they don’t even mean. Kaya para po sa mga lalaking maka-I love you lang.. Ito po kayo.

[theywillrealize-blog]

Ikaw? Anong Gagawin Mo?

7 years simula nang maghiwalay kami. Pareho kaming walang boyfriend/girlfriend since then. Well, yun ang alam ko. Pero paano kung malaman ko one day may iba na siya? Ano kayang feeling?

Minsan napanaginipan ko siya. Randomly, nagkita kami sa daan may kaholding hands siyang babae. He was looking at me directly in the eye while walking towards me. Ang sakit sa dibdib. Yung feeling na binuhusan ng alcohol yung puso mong puro na sugat. Iiyak na sana ako pero nagising ako sa sakit. Totoo ngang emotional pain is worth like a physical pain.

So ano kayang gagawin ko kapag isang araw nakita ko syang sweet sa iba?

Parang ayokong makita yun. Ngayon palang, parang gusto kong magpaka-wasted. Gusto kong magpaka-lasheeeng tapos pupuntahan ko sya sa kanila at magmamakaawa.. “Please! Leave my dreams alone! Di na kita inaano.. Bakit pati sa panaginip ko nagpapakita ka?” 😭

[theywillrealize-blog]

How to move on po?

May talent ka sa pag-paint and drawing; may talent ka din sa singing and dancing. You know how to play 3 instruments; you even learned a language by yourself. Sinalo mo lahat ng talent sa Earth, bakit hindi ka manlang nadampian ng talento sa pagle-let go?

[theywillrealize-blog]

Normal Ka Pa Ba?

Have you ever asked your self if you’re still sane? Yung tipong ina-assess mo na yung sarili mo at according kay google, may OCD ka lang.

I asked my friends if normal pa bang ma-miss mo yung lalaking seven years ka nang iniwan? Sabi ng bff ko at ng asawa niya, normal lang naman daw na ma-miss mo yung first love mo. Pero hanggang “miss” lang. Napaisip tuloy ako, namimiss ko ‘lang’ ba talaga sya? Sabi naman ng mga barkada ko baka naman daw kailangan ko lang ng bagong love life. Ever since kasi, never na ako nagkaroon ulit ng boyfriend. Madami naman nang nagtangka, most of them are just f*ckboys kaya basted agad; pero madami dami din namang sincere. Di ko alam kung hindi ko lang ba sila feel o di lang talaga nagwowork.

Oh di ba? Sino bang hindi magtataka sa mental health ko? Even I, myself, is asking if I’m still normal? Obsession lang ba 'to? Normal lang ba talagang mamiss ko sya? Kung oo, bakit nalulungkot ako? Ano ba talaga 'tong feeling na to? Any suggestions kung anong magandang gawin bukod sa mag-move on?

[theywillrealize-blog]

NASAAN BA KASI ANG THE ROAD NOT TAKEN? Ayaw mo ng ginagaw mo pero wala kang choice dahil ito lang ang diplomang meron ka. Gusto mo sumubok ng ibang career pero wala ka namang ibang alam gawin kung hindi ito lang. Gusto mong mag-aral ulit pero wala kang budget. Itinuturo nila kung saan ka pupunta and yet they insist na ayaw ka nilang pilitin. Sinunod mo na nga ang gusto nila pero ikaw pa ang selfish. Dinala ka nila sa landas na walang pera at ikaw pa ngayon ang palamunin. Saan ka ba lulugar? Saan ka ba talaga papunta? Pinili mo na nga yung daan na common daanan ng lahat pero para kang naglalakad sa kalsadang hindi tinatahak ng karamihan. Lahat ng kasabayan mo papunta na sa taas, samantalang ikaw naiwan na nakatingin nalang sa kanila. 23 ka na this year. Konti nalang magte-trenta ka na. Kailan ka pa hahabol? Bilisan mo na. Kailangan mo nang magset ng goals. Aminin mo, walang nagbibigay ng motivations sayo kung hindi ang goals mo lang. Kaso wala ka nun. Ano nang gagawin mo?

[israelmekaniko]

“KELAN KA BA MAG-AASAWA?”

SCENE: Nasa family reunion ka. Wala ka naman talagang balak umattend dun pero sa ngalan ng madaming madaming pagkain, nagpunta ka pa rin. Saktong dadamputin mo na yung paborito mong crispy fried chicken sa harapan mo nang biglang lumapit yung kamag-anak mo na walang ginawa kundi pakialam ang buhay ng may buhay tapos bigla kang tatanungin,

“Uy. Kelan ka mag-aasawa? Napag-iiwanan ka na ng mga pinsan mo.” 

Ok lang naman para sa’yo na sagutin yung tanong pero everytime na magkikita kayo, yun palagi yung bukambibig niya na parang nililitis ka at niyuyurakan pakatao mo.

Tapos lahat sila nakaabang sa sagot mo.

And you be like,

Kase, pagod na pagod ka ng mag-explain. Gusto mo sana silang pagtatampalin ng breaded fried chicken sa pagmumukha pero pinigilan mo na lang ang sarili mo dahil pinalaki ka ng mga magulang mo na may takot at respeto… sa fried chicken. And sayang yung breading.

Pero deep-inside, you just want to slay them like,

1. “Pag hindi na po kayo pakielamero.”

2. “Eh kayo? Bakit ang tagal niyo ng panget?”

3. “Masamang espiritu lumayas ka sa katawan ng baboy na ito!”

4.  “Wow. Makapagtanong parang ang saya ng buhay may-asawa niya. Kumusta yung kabet?

5. “Excuse me. I don’t wanna end up like you.”

6. “Kapag umamin na yung mister mo na may kabit siya.”

7. “Kapag napatay ko na lahat ng chismosa sa mundo.”

8. “Try ko mamaya ha. Ako na mag-aadjust. Nakakahiya naman sa inyong lahat!”

9. “Saka niyo na lang ako tanungin ulit pag perfect na yung marriage niyo.”

10.  “Baket? Hindi ka naman imbitado ah.”

11. “Tapos ano. Magiging miserable din buhay ko katulad mo? Wag na uy.”

12.  "When it’s legal for everyone to get married. Charoot!”

13. “Libing niyo muna. Sukob kapag this year din eh.”

—

Pero siyempre joke lang yan. At dahil mabait kang bata,

Pakyu with class na lang.

Dedmahin na lang yung mga taong walang ginawa kundi i-pressure at bigyan ka ng sandamakmak na negativity sa buhay. Ang mahalaga, masaya ka sa buhay na meron ka. Hindi man kasing saya at perpekto ng sa kanila pero “Pake ba nila di ba? Kanya-kanyang trip lang yan.” Hindi porket yun ang makakapagpasaya sa iba ay yun na din ang makakapagpasaya sa’yo. Di tayo obligadong gawin ang mga bagay na ‘hindi pa’ o hindi natin gusto.

[theywillrealize-blog]

The Best Time to Give Him Back to His Mother

You’ll never know someone better unless you’ve already seen their worst. Wala naman talagang perpektong tao, so you’ll try to understand their negative traits. Pero kailan nga ba ang right moment para sumukong intindihin sila?

The answer lies in you and those people around you.

Yung hindi lang relasyon niyong dalawa ang affected sa kadaldalan niya, kasama na din ang relasyon mo sa iba. Example: nag-aaway na kayo ng bff mo dahil sa mga kuwento niyang malabo kung saan niya nakuha ang logic.

Yung kaya mo naman syang intindihin pero sa sobrang impulsive at aggressive niya, natatakot ka na sa future niyong dalawa. Kung anong klaseng krimen ang kabibilangan mo o baka gamitin ka pa niya sa murder na pinaplano niya. Or worst, baka maging kayo. Alam mong magiging on and off ang relationship niyo pero hindi mo sinasadyang mafall sa kaniya.

So bago ka ma-attach sa kaniya, isipin mo muna kung kaya mong i-handle ang worst niya.

[theywillrealize-blog]

Paano daw ba Magka-Boyfriend?

Sabi nila “walang forever”; sagot naman ng iba “walang forever, lifetime lang”. So, hindi tayo forever alone, for lifetime lang.

At dahil sa matalas kong pandinig, narinig ko kanina si ate na nagtanong sa kasama niya habang naghihintay ako ng jip. Paano daw ba sya magkakaboyfriend? Atat na atat akon sumagot kanina kaso baka mapagkamalan akong may sayad kaya dito ko nalang sya sasagutin.

BE REALISTIC

Wag kang magassume na makakahanap ka ng lalaking gwapo, mayaman, matalino, mabait, may sense of humor, yung ituturing kang prinsesa, yung ibibigay sayo ang lahat pati langit at lupa, yung kaya kang ipaglaban hanggang kamatayan; lahat ng iyan sa iisang lalaki. In short, A PERFECT GUY. Bakla, kahit sa T.V. rare yan. Accept the fact na walang taong perpekto.

Kung iniisip mong makakasalubong mo yung one true love mo sa SM department store habang nagwiwindow shopping ka tapos nadulas ka at sinalo ka niya, I’m already telling you this, sa libro lang meron niyan. Totoong may fate, totoong may destiny, pero kung walang effort, wala din yang fate and destiny na yan. Always remember that an object without a force will remain at rest. Newton’s law of motion yan.

Remain at your level. Hindi masamang pumili ng partner. Baka nga naman ikaw pa ang bumuhay sa kaniya, nakakahiya naman sa fats at sa nagaatrophy niyang muscles di ba? Pero wag kang mangarap ng lalaking may 20 brand new sport cars dahil hindi lang basta basta nakikita sa divisoria ang heir ng Ayala Corp. Hindi mo makakasalubong si Sandro Marcos sa gate ng BulSU, magtatama ang mga mata ninyo na para bang na-love at first sight kayong dalawa. NO. Hindi yun mangyayari.

Last but not the least. Wag kang maglist ng standards na gusto mong hanapin sa isang lalaki. ‘Cause once you loved, lahat ng standards na yun mawawala. Ano pang silbi ng standards mo? Para ka lang naghanap ng diwata sa dagat, samantalang kasama mo naman pala syang naghahanap.