My sadness starts here. Hindi ko kasi masabi sa iba, okay? I know to myself na when it comes to my mom, I am a f*ckin’ trash.
It all started when I was in 1st Grade. Oo, grade one ako noong unang beses kong naramdaman na ayaw sakin ng mommy ko. It happened noong araw na naaksidente ako. She was on the other side of the road noong nabunggo ako. Pinagalitan niya ako hanggang sa pag-uwi kasi naman hindi daw ako nagi-ingat. After that day, madalas na niya akong pagalitan. Gusto niya na laging mataas yung grades ko. Ako naman to na pinipilit maging matalino kahit hindi.
2nd grade, the first time when she blamed me for stealing my tita's money. I know to myself that I went upstairs of the house but did not steal a single thing. I cried. I was so embarrassed. I had to say sorry to my tita for a crime that i did not do.
3rd grade, I wasn't able to cope up. Naging mas bobo nako sa acads. Nagbabasa lagi ako sa harapan ni mommy pero walang pumapasok Hawak hawak niya lagi ang stick at sabay papalo pag may di ako nagbasa. Di ko na enjoy ang childhood ko
4th grade, I started to become brave. Naglayas ako ng bahay at nakarating sa ikalawang probinsya. I was so happy but they found me. I was sad again. Mommy kept shouting at me. Ang dami niyang tanong "Bakit mo ginawa yon?", "Anong iniisip mo?" "Bahala ka na sa buhay mo, simula ngayon di na kita anak!" Ang sad lang kasi dito rin nagsimula yung araw na hindi nako nagbibirthday. Walang nakakaalala sa birthday ko. Maliban sa pinakamaliit kong kapatid at kay daddy.
5th grade, nagsimula na naman magalit sakin ang mommy. May kaibigan kasi ako na binigay yung cellphone ko kay mommy. Nakita ni mommy sa inbox na may kausap akong babae. Dun niya nalaman na may gusto ito sakin. Dito niya rin nalaman na bisexual ko. She started to become cold to me.
6th grade, hindi ko maalala kung ano ang mismong nangyare sa araw na yon pero tandang tanda ko ang pagsampal sakin ni mommy ng malakas sa harap ng klase niya. Hinahanap niya sakin ang cellphone ko at nalaman niyang nawawala ito. Hindi ko naman kasalanan dahil alam kong nilagay ko yon sa bag ko. Sabi niya na ang mahal ng cellphone tas wawalain ko. Nilagay niya ako sa bodega ng dalawang araw. Natulog ako sa amoy daga at palay na kwarto tas madilim pa. Iyak nalang talaga ang maririnig mo. Kala ko di nako mabubuhay non. Kinabukasan ay nakita nila ang phone sa may CR ng classroom namin at sinauli din. Ang laking trauma, kaya lahat nalang ng gusto ng mommy sinusunod ko ngayon. Nag-away din sila ni daddy dahil sakin non at di na siya umuwi ng bahay. Pero sinuyo namin siyang magkakapatid.
Okay naman na kami ni mommy, may mga araw lang talaga na ayaw niya sakin. Iniintindi ko nalang siya dahil sabi ni Lola ko may sakit daw siya sa puso. Ayoko naman mawalan ng mommy. Kahit di ko nagagawa ang mga bagay na gusto ko ngayon, masaya naman ako na hindi tuluyang humiwalay sakanila.
Hindi man ako magbirthday, okay lang sakin. Parang wala na ngang buhay ang birthdays ko. Tanging numero nalang ang bumubuhay dito taon taon. Hindi man ako masaya tuwing October 25, okay lang basta ang mahalaga masaya mga nasa paligid ko.
Malapit na birthday ko, gusto ko lang sana kahit mga kaibigan nalang babati sakin ng maligayang kaarawan. Kahit yun nalang, kahit walang regalo. Walang handa. Gusto nalang makita sila na masaya sa birthday ko. Lalo na yung girlfriend ko ngayon.
Ma, sorry sa lahat. Mahal na mahal kita ma kahit di mo ko tanggap. Kahit di na tulad ng dati yung trato mo sakin. Okay lang ma, basta masaya. Isasakripisyo ko happiness ko para sayo.
janainaart
dailybridgerton
izzy806
jbbartram-illu
stormborns
kaledo-art
blakekathryn
dededos
baratheonpilled
