Uyumuyorum Gözlerimi Dinlendiriyorum
Zaman ne hızlı geçmiş beeee. En son 2 sene önce yazmışım bir şeyler.
Geçen sene bu zamanlar 22 yıllık dolabımı elimde kalan kapağı ve orama burama batan çivilerinden dolayı parçalayıp atmıştım. Annem odama gelip “Ona niye öyle yaptın, aldığımız ilk günü hatırlamıyor musun, ne hayallerle kurmuştuk onu. cık cık cık” deyip gitmişti. İnanın hiç duygulanmamıştım. Bilmiyorum duygulanmam mı gerekirdi… Ne diyecektim ha! O günden sonra çok şey değişti. Ondan önce de değişiyordu.
Bir arkadaşım da bana gelip “çok güzel keyfimiz var” dese ya.
Saf sevginin varlığını hala sorguluyorum.
Güldüğümde başıma bir şey geleceğine inanmamın sebebi dünyada hala ağlayan çocukların olmasıdır.
Bilimin mistik şifacıları faydalı bulduğunu öğrendiğim günden beri artık akıla ve determinizme bel bağlamamın pek mümkün olmadığını düşünüyorum. Olmayanı düşlemek, inanarak var etmek, beni daha iyi hissettiriyor. Eşyanın anlamı eşyada olmayabilir.
Neyin savaşını verdiğimizi tanımlayamadığımız şu günlerde, her türlü eylemden, hareketten, modern gereksinimlerden çekindiğimizi düşünüyorum. Her şeye saygı eğilimim var, bir o kadar da iğreniyorum saygının dayatıldığı bazı şeylerden. Ve bunca duyulan saygılar içinden bana pay düşmemesinden.
iOS Uygulama Önerisi: Bu sefer kendi yazdığım uygulamayla karşınızdayım, iOS cihazlar için geliştirdiğim, telefonunuza sizin belirleyeceğiniz tarih ya da saat aralıklarıyla bildirimler göndererek her gün kendi ya da belirlediğiniz fotoğraflarınızı tekrar çekmenizi hatırlatan, bunun yanında oluşturduğunuz albümleri toparlayabilmeniz için büyük kolaylıklar sağlayarak sonucunda özçekimlerinizden oluşan time-lapse videolar oluşturabileceğiniz yardımcı “Day By Day - Everyday Photo” uygulamam ücretsiz olarak App Store'da yayında. Uygulamayı denedikten sonra yorum ve oylama yaparsanız çok mutlu olurum. Yorum, istek ve deneyimlerinize göre uygulamayı geliştirmeye devam edeceğim. Sevgiler.
İki ısırık hakkımız vardı, onda da ekmeği denk geldi.
Gidip Bilge Adam gibi özel kurumlarda yazılım grafik tasarım eğitimi almak yerine Udemy’i Khan Acedemy ve bunlar gibi bir sürü eğitim sitesinden ücretsiz , indirimli ya da ücretli eğitimleri takip edip ilgilendiğiniz alanda hayvan gibi uzmanlaşabilirsiniz. Denedim çalışıyor çünkü. Ayrıca görsel tasarım dijital grafik tasarım alanında kendini geliştirmek isteyenler için Youtube’da çok güzel yerli yabancı kaynaklar var. Afgan Rasulov bunlardan biri. Çok çok da kaliteli…
Kitlelerin cehaleti değil, kitlelerin kendisi hep ürkütmüştür beni.
Bir şeyi yapmanız için yaptığınız şeyi anlamanıza gerek yok. Bu çok saçma değil mi ya?
Bulgulara göre zekamız 200.000 yaşında, 10.000 senemizi tarım toplumuyuz, matematiği 3.000 senedir biliyoruz, atom seviyesine 80 senedir inmiş durumdayız, aya gideli 49 sene oldu, atmosferin dışına ilk defa 54 sene önce çıktık, nükleer silahların zararlı olduğunu anlayalı 40 küsür sene geçti, Güneş sistemi dışına insan yapımı araç çıkalı 5-6 sene oldu. Ama canımız hala sıkılıyor ve bunun bir çözümü yok. Bu da çok saçma.
“Olabilite"nin “Possibilty” den türeyerek dilimize girdiğini fark ettim az önce. Neden çünkü bir plaza abisi geldi buraya ve her cümlesinden önce “Immmm Türkçe nasıl söylenir bilmiyorum” diye başlayıp zırvalıyor.
Her şey ne kadar karışık.
Bize sadece dar bir perspektif sunan, kısıtlayan, taraflı haber yapan ve provoke eden geleneksel medyaya karşı tanık olduğumuz itiraflar, iftiralar, skandallardan tutun çevremizde ülke sınırları dışında haberdar olduğumuz, bizleri de bu olaylara vicdanen ve somut olarak dahil eden, bize kitlelerin gücünü ve birkaç butona tıklayarak duyurulması gereken sese destek olabilme imkanı sağlayan sosyal medyanın desteklenmesi ve teknolojinin sonuna kadar kullanılması taraftarıyım. Halk teknoloji ve sosyal medya sayesinde gündeme konu olmak dışında gündemi yönlendirebiliyorsa bu gücün geleneksel medya ve otoriteler tarafından önemsenmesi lazım bla bla bla.
Eğer bilinçliyse başıboşluk, aylaklık bile doğru şeyler olabilir. Size Bertrand Russell’in çalışmak üzerine olan yazısını paylaşıyorum. : Link
Hayatın bazı anları vardır, böyle her şeyi bırakıp bir süreliğine nefes alıp öyle devam etmek ister insan. Koyvermişlik iyidir. Akıp giden kalabalığa karışmak yerine kenara çekilip başka ufka bakmak iyi hissettirir insanı. Heh işte böyle anlarda, gün ortasına doğru E-5 kenarındaki lalelerin yanına çimenlere uzanan dayıları gözünüzün önüne getirebilirsiniz. Çünkü onlar bizlerin umut kaynağıdır.
Sorumluluk hissetmiyorum; Acıları sanatla harmanlamaya çalışan sizlerin acıları karşısında.
Sekmeleri kapatmak lazım.
Hani şu ses çıkararak gezen motorcular var ya, hepsi böyle karizma deri ceketli, halley davidsonlu, ne bileyim marka modelleri cool olup da ara gazı verenler var ya, bir mahalle sokak aralarında gazlayıp da geçenler. Heh işte onların şahincilerden çomarlardan hiçbir farkı yok. Umarım eksozları bozulur.
“Coğrafya kaderdir” demiş İbn-i Haldun.
Diyorum ki tamam hiçbir şeyden şikayet etmeyeceğim rahatsız olmayacağım. Ama o kadar rahatsız edici şeyler var ki. var yani mazur görün.
“Hele yaaaa” tepkisine bayılıyorum. İşte batıyla teknolojiyle diğer toplumlarla bizi ayıran yegane fark “Hele yaaa” nın içinde saklı. Yapın lan şu hele ya nın emojisini de görim. (Belki vardır, varsa gönderin de bileyim.)
Bakın güzel bir şarkı bırakacağım size Beyaz Hayvanlar - Özünde Narin . Ayrıca “Bizim Show” u takip edin.
dailybridgerton
jacobvanloon
areudirty
2087
snowghoul