DEZİ

Merhaba ben dezi, ruhumdan geçen kelimeleri renkli sayfalarda solduruyorum... 2/10 Dezi elimden geleni yaptım ama artık birkaç gün öncesine kadar solacak hiçbir parçan kalmadıÖ

[dezi-467]

Farklı katlara çıkan farklı zamanların yolcuları, Aynı kordinatlarda durup başka bakan çocuklar; İlki bana büyülenmiş gözlerle bakıyor, parıldayan gözler.. Belki de bir gün benim giydiğim üniformanın içinde kendini hayal ederken.. İkincisi ise bana yorulmuş gözlerle bakıyor, sadece gözleriyle bana anlattıkları birkaç cümleye sığamayacak kadar anlatılamaz olsa bile ben ne olduğunu okuyabiliyorum. Birbirimizi bir daha göremeyecek olsak da onun tekrar bir çocuk olarak uzun yıllar yaşamasını çok isterim..

[dezi-467]

Doğum günün kutlu olsun

Doğum günün kutlu olsun ilham kaynağım, iyi ki varsın..

Her zaman ilhamın nasıl geldiğini ve insanların nasıl ilham kaynağı olabileceğini bir çocukken çok merak ederdim ve sanırım en büyük şansımı da seni tanıdığımda kullandım.

İnsanlar bir kahvenin kırk yıl hatırı olduğunu söylüyorlar. Küçükken bunun gerçek olduğunu düşünüp sevdiğim insanlara kahve ısmarlamaya çalışıyordum. Ama bilmedikleri bir şey daha var; bir mektubun ömür boyu hatırı kalır.

Aslında benim yazma maceramı en çok hızlandıran şey buydu. O mektubu asla kaybetmedim ve ne zaman kendimi kötü hissetsem açıp okuyorum. Senin yazdığın mektuba karşı en mükemmel mektubu her yıl yeniden yazmaya çalışıyorum ama yetişemiyorum belki de..

Bu yıl mezun oluyorsun şimdiden mezuniyetini kutlarım, sahip olduğun mesleği en adil şekilde yapacağından bir an bile şüphem yok. Bazı zamanlarda yaşamın hayallerimizden farklı yerlere sürüklediğini görüyoruz kendimizi ama bu orada daha mutlu olamayacağımız anlamına gelmiyor değil mi?

Ya da farklı unvanlarımız olsa bile farklı alanlarda olabileceğimiz gibi.

Hayatın sana bütün mutlulukları ve istediğin her şeyi getirmesini dilerim...

Dezi

[dezi-467]

Hayatın sürüklediği parçalardan biri bazen yaşamlarımız,

Yıllar geçtikçe sahip olduklarımızın daha da değişeceğine inanmak

Yuvarlakları kazıyarak kazandığımız yerlerde kazımayı bırakmaya inandığım gibi

Bir zamanlar dünya daha kurtarılabilir gelirdi bana

Hayaller daha yakınken gerçekliğe

Yaklaştıkça duyabildiğim tek şey

Yapması çok zor oluyor

Şaka gibi 21. yüzyıldaki yaşımdan yaklaşık 1,5 yıl harcayarak çabaladığım(ve totelde bakınca daha fazla olan yerde)

Oradaki insanlar bizi 1,5 dakika bile dinlemiyorlar

Tek yaptıkları derslerini dinletebilmek

Kazımak istemiyorum artık, ya da aynı soruları cevaplamak

Herkesin birbirinden aldığı defterlerin aynısını yazmak

Gerçekten ilgimin ve merakımın karşılığını hiçbir zaman bulamayacağımı biliyorum

Okumak günümüz dünyasında belki de daha da körelmektir

İnancımızı köreltiyorlar, kendimizi onların üstünlüklerinde ezikliğe boğarken

Ve hiçbir zaman gerçekten anlattıklarını sormuyorlasa

Anlamanın ve dinlemenin

Gelecek için yatırım yapamadıktan sonra ne anlamı var

Çoğu insan gibi ben de gelecekte

Diğerlerinin seçip seçmeyeceğini düşündüğü

Bir boş daireye dönüşmek istemiyorum

Çevrem tamamlanmaya bu kadar yakın olsa da..

[dezi-467]

Sanırım aylarca sadece bunu dinleyeceğim, ve sonrasında her bir notaya ilmek ilmek işlenmiş anları ve hissettirdiklerini...

Uzun zamandır bu kadarına derin hissetmemiştim..

Ve belki de fazlasıyla içinde.

..

Nefisle nefesin birbirine dönüşümündeki hikaye

Arada sıkılmış ve nefesi gören herkes belki de onu nefis sanıyor

Buna sebep olan sensin nefis

Bir şeyi anlatmadığın sürece o anlaşıldığı gibi kalmaya mahkumdur

Anlatmak anlaşılabileceği anlamına gelmez ama hiç değilse

Onu olasılıklar denizinin içinde bir yerde

Bulunabilmesini sağlar

Belki de onlarca yılın içinde hapsolmuş haldeyken

Bir dedektif onu olduğu yerden söküp çıkarır

...

[dezi-467]

Pili bitermiş insanın  Gerçek manada 10 yıl geçmiş bana o kadar uzun gelmedi Pili ilk benim yüzümden öttüğü için annemin bana ne kadar kızdığını hala hatırlıyorum O kadar kabullenmişim ki Ancak yazabildikten sonra benim yüzümden olduğuna ben bile artık inanıyorum Çabalamaktan ve savunmaktan sıkıldım belki de artık

[dezi-467]

Sanırım dünyanın en iyi ve en mutlu insanı olsam da Ruhumun bir parçası her zaman böyle hissediyor Bu doğuştan değil eskiden öyle olduğunu inanırdım Sonradan kazanılan bir his

https://www.instagram.com/p/ClGNxH6obND/

[dezi-467]

Dezi için son

Ona istediği sonu yazmak için elimden geleni yaptım diyebilirim. Dezi çok daha önceleri sonun gelmesini bekliyordu aslında. Çünkü zaman geçtikçe eskisi gibi burada heyecanlanmadı ve belki de mutlu olmadı, ilk zamanlardaki gibi..

Aslında bu dezinin paylaştıklarının sonu denebilir.

Bir gün kimse burada yazılan gerçekleri asla bilemeyecek..

(Bu arada başta söylediğim fotoğrafı buldum ama şarkıyı bulamadım. Burada hatıra kalsın istedim)

[dezi-467]

Eskiden sadece tanıdığım insanlar bana ilham verirdi. Yüzünü gördüğüm, sesini duyduğum ve kişiliğini bildiğimi sandığım. Sonra tanımadığım insanlar da ilham verdi, tramvayda duyduğum bir ses bana ilham verdi. Gördüğüm bir çocuğun gülümsemesi ya da adı ve hayalleri.. Ama hep canlı kanlı gördüklerim ve duyduklarım ilham vermişti. Sonrasında buraya yazmaya başladıktan sonra ilk defa görmediğim insanlar sadece fikirleriyle bana ilham verdiler, çizdikleriyle ilham verdiler. Bu benim için yeni, güzel hissettiriyor ve farklı bir deneyim. Aslında o kısımları da burada paylaştım ama hangileri olduğunu söylemeyeceğim. Çünkü daha önce bunu hiç yapmadım ve bilmiyorum hissiyatı tam tarif edilemez aslında. Bana ilham veren herkese çok teşekkür ederim...

2349

Deneyim kelimesi ışığında yazılan sözler

[dezi-467]

Tam anlamıyla kötü günler belki de sana iftira atan canavarların geleceği doğru öngörmesiyle başlar. Hiçbir kaybolunuş belki de bu kadar derin olmamıştır. Rüyalar kabustan ibaret mi yoksa güzel olanları hala (g)örebilir misin? Örmekte iyiyim ama görmek bana çok ters her şey yuvarlaklaşıyor, Vincent van Gogh kulağını keserek kurtulabildin mi sesleri duymaktan, zannetmem. Gerçekten duymak istersen kulaklara ihtiyacın yoktur.. Vincent van Gogh seni araştırdıkça daha çok ortak yanımız çıkıyor ama dali gibi olmaz bence. Sen belki de Digitalis lanata sayesinde öyle görüyorsun ama ben onu hiç kullanmadan öyle görüyorum.

Sarıdan beyaza kayan bulanıklık için

[dezi-467]

Bazen

Ağladığım zaman suçlu olmayacağım bir dünyada yaşamak isterdim.

Elimden gelenin en iyisini yapıyorum çoğu zaman, tutuyorum ama birkaç dakika sonra gözyaşlarım fazlasıyla hızlı bir şekilde aşağı akıyor. Görüşüm bulanıklaşıyor ve ağladığım için ağlıyorum bazen de...

Beni ağlatan şöyle diyor; Şimdi zamanı değil, (şuan biz mutluyuz ve senin kalbini kırmanın bir önemi yok)

Kalbimin kapısı kırılıyor, içeriden dışarıya kan fışkırıyor. Sonra sen geliyorsun ve normalde arabanın kapısını açmamana rağmen dışarıdaki insanlara iyi görünmek için arabanın kapısını açıyorsun. Nezaketin sadece gösteriş için ve çok anlamsız bence...

Tek kelime ve davranışlarla beni yıllar öncesine götürüyorsun aynı o zamanlardaki gibisin hala. Büyük olduğun için sinirini benden çıkarma hakkını sana kimse vermiyor. Her koşulda suçlu olduğumu bana kanıtlaman da, suçlu olmadığım halde...

5 yıl öncesine gidebilmeyi isterdim. Belki o zaman daha cesur olsaydım şimdi bu sıkıntıların ve çabaların hiçbiri olmazdı, eminim.

Bazen böyle hissettiğim günlerde sadece yazdıklarımı alıp uzaklara gitmek istiyorum. Bütün kıyafetlerimi ve kitaplarımı satarak güzel bir bilet alabilirim. Kimsenin beni tanımadığı bir yere gitmek..

Sonra bunun için en uygun yerde olduğumu fark ediyorum. Herkes gülümsememi, gözlerimi ve bedenimi görüyor. Beni tanıdıklarını sanıyorlar ama hiçbir zaman gerçekten tanımadılar.   Sevdiğim ve beni mutlu eden çoğu şeyden bihaberler.  Çabaları tam anlamıyla olmadı çünkü olmam gereken kişiyi bana kendimi tanımadan çok önce verdiler. Belki de bir preparatı tarif eder gibi olmam gereken kişiyi anlattılar ve o olduğumu zannediyorlar.

Kendi yanlışlarına boğulmuş dünyalarındaki doğru kişi, anlattıkları belki de her sözü dinlemesi gereken itaatkar bir robottan ibaret..

Eskiden uzun zamanlarca istenilen robotu onlara verdim ama bununla bile mutlu olmadılar ve artık gerçekleri gördükten sonra onlara istedikleri robotu vermeyeceğim. Sadece üzgünüm heba ettiğim yıllar için,

Belki de gerçekten başaracağıma inandığım için üzgünüm.

Bütün suçlamaları kabul etsem bile suçlu olmadığım halde yine de bu sesler kesilmez. O zaman da yeni suçlar bulacaklarına eminim.

gbhzoööoyegOzgybiAgsab

[dezi-467]

Yorgun ve yoğun günleri aslında sevmem, pek bana göre olduğunu düşünmüyorum. Ama böyle günlerin çok özel bir yanı vardır; en büyük ilhamlar böyle günlerde gelir..

Deziden BBT’e ve kuzene

[dezi-467]

Neden yıldızları hep severiz? Neden yıldızları hep sevdin?

Amber renkli şişeler için, deziden

Başlangıçta buraya yazmama sen neden oldun amber.

[dezi-467]

Anlamadığım karakterleri sonrasında tamamen anlamak ve onun gibi olduğunu öğrenmek. Bu adama izlerken acıdığımı hatırlıyorum… İnsan nasıl unutabilir? Bu kadar mı, amacını unutup o doğrultuda yürümeye devam etmek. Yola çıkma sebebini unutmak.. Ama yolu tamamlamak, bir anlamı olmadan.

Belki o diziyi izlemeseydim ben de hatırlayamaz mıydım?

[dezi-467]

Çalışmanın bu kadar yorucu olduğunu bilmezdim. Belki de çalışmak sevdiklerimizden uzaklaşmak için bulunmuştur.  Farklı insanlar keşfettiriyor çalışmak ve aynı zamanda güler bir yüz. Sürekli gülümsemek mi zor yoksa ondan sonra çok gülemseyememek mi? Ne kadar çalışırsan çalış, içinden gelenler ve gerçekten yapmak istediklerin değişmiyor. Parlayarak kalıyor, Belki 100 belki 200 yıl sonrası için...

30.06.2022

Tezgahta yalnız kalmış turuncu balon için, çocuk neden seni sevmedi?

[dezi-467]

Hayatta ilklerin nasıl hissettirdiğini unutmamak dileğiyle, ömrüm boyunca her seferinde ilkmiş gibi aynı coşkuda hissetmem ve bunun için çabalamam için... Bugünü ve nasıl hissettirdiğini unutmamak için. Aslında çok yoruldum ama hiç bu kadar uçuyormuş gibi hissetmedim. Yürüyorum ama sanki yürürken uçuyordum.

Deziden pedifene, yerini ve önemini asla unutmayacağım.

28.06.2022

[dezi-467]

Yıllar sonra bile seni gördüğümde içimin bu kadar çok acımasının sebebi gerçekten inanmam ve seni gerçekten sevmemdi. Hayatımda ilk defa ömürlük bir dostluğum olduğuna bu kadar çok inanmıştım. Ama sen sadece beni suçladın… Ve bugün iyi bir başlangıç yapmam gereken yerde karşıma çıkıp bana kendini hatırlattın, gün boyunca gülümseyemedim gülümsemem gerekirken. Umarım asla karşılaşmayız bir daha. Sana nefret kusmam gerekir belki ve belki de ağıza alınması gereken kötü sözler. Ama hiçbirini yapamıyorum içimde sadece hissizlik var. Arkadaşlığımızı hatırlatan her andan ve her nesneden nefret ediyorum…

Böyle mükemmel bir sayıda anılmayı hak etmesen de sana zaten hak etmediğin çok fazla şey verdim.

Zehirleyen profiterole deziden

[dezi-467]

Günün birinde etrafın çok fazla kalabalıklaşsa bile en baştaki zamanlardan çok daha farklı olmadığını fark edeceksin. Ve bazı geceler de hareketli şarkılar bile dinleyemediğini, O zaman bir piyano eşliğinde solan zihnini canlandırmalısın...

Çünkü bir aylığına daha ona ihtiyacın var Dezi, sonrasında iki ay boyunca gerçekten özgürsün. (Şoma ağzım için teşekkürler, sonraki iki ay ilk aydan çok fazlasıyla kötü geçti.)

23