NO EXID

STANDING STILL SILENTLY WATCHING MY SELF-COLLAPSE

[exid-pl]

Zakłócam sobie umysł

Bo mnie truje, sabotuje

Nieprzytomnie

Uciekam wprost do schronu

Schron się kurczy i uciekam

Gdzieś z powrotem

Widzę ojca od metalu

Nie jest ojcem, nie jest ojcem

Adaptacja

Boże czemu i jak długo

Płytki oddech wegetacji

Celebruję

Idę naprzód, tam się kończę

Wstecz się gubię

Idealnie

Stan wzmożenia nie zna ładu

Rzeczy są poudawane

Odpoczynek

Umysł sam się mi zakłóca

Skręca jaźnie osmolone

Przedawnione

[exid-pl]

Dlaczego kobiety nie pachną już miodem

Tak bać się pociągłych rzęs tych uniesień

Serpentyn tych w ruchu zastygłych lecz płynnych

Tak bardzo nie chcąc i pragnąc obficie

Nie czując tych miodów leśnych i polnych.

Dlaczego mężczyzna łez nie ma herosa

Co gradem uwiodą wewnętrzne valkirie

I mroźnymi oczy bieg wstrzyma antylop

Spłoszonych jutrznią i syna wołaniem

Dostojniejsze od ognia te łzy wstrzymywane

Dlaczego poranki są martwe jak noce

I dniem zostawiają metaliczne posmaki

Każdy gdzieś idzie, lecz gubi przymierza

Każdy gra w trupie, acz niesynchronicznie

Dlaczego te noce tak spokojne jak martwi.

[exid-pl]

Ulica. Jadę ulicą. Śpiesznie i nieśpiesznie.

Stare budynki. Światła w nieprzejrzystym powietrzu.

Zakręt. Zwolnienie. Falowanie i pulsowanie.

Opór arterii. Niebo jak stare prześcieradło.

Myśli. Żyję myślami. Śpiesznie i nieśpiesznie.

Stare budynki. Światła okien na ostatnim piętrze.

Trwanie. Przesuwanie. Skurcze i rozkurcze.

Zacięte łańcuchy. Krew jak woda w stawie.

Cel. Celu stawianie. Śpiesznie i nieśpiesznie

Stare budynki. Gasną światła pod naporem dnia.

Zbliżanie. Chwytanie. Szarpnięcia i drżenia.

Blokada chwili. Pragnienia jak zapuszczony garaż.

Jestem.

[exid-pl]

Zaczynam od kawy i odruchu wymiotnego

Potem czekam aż przyjdzie świadomość

Ale ona nie wchodzi do środka

Jedynie zagląda przez zamglone okna

Czasem złośliwe zapuka w szybę paznokciem

I wydaje się dobrze bawić moim otępieniem

Czasem ją nęce na dwie pigułki rano

Połykam, a ona patrzy ciekawie beztrosko

Ośmiela się bardziej południem

Wchodzi i siada przy oknie

Kilka zamienia zdań, czysta kurtuazja.

Wieczorem siada tuż obok, stara się wspierać

Ale widzę jak drgają jej ręce

Przed snem milczymy, leżymy szukając spokoju

Zasypiamy.

[exid-pl]

Zapaliłem znicz pod kapliczką

I czekałem na spokój

Lub choćby kroplę deszczu

Która by ze mnie zmyła

11 znamion niedoskonałości

Odszedłem krok do tyłu

By z szerszej perspektywy

Ta święta figura gipsowa

Poznała mnie w zaskoczeniu

Jak syna sąsiada z podwórka

Zacząłem wstydliwie rozmowę

I po kilku wyznaniach było już lepiej,

Już wyznawałem cała prawdę

A figura gipsowa

Trwała z wyrozumiałym uśmiechem

Kolejny krok do tyłu, jeszcze kilka

Drogą w upale do samochodu

Powrót do domu nieco spóźniony

Dziś na pewno nie będzie padać

Dziś muszę jeszcze zrobić zakupy

[exid-pl]

Tak cicho tańczycie planety

Tak beztrosko mnie przyciągacie

Tak mi w mojej mieszacie głowie

Waszą mocą grawitacyjną.

Znikąd nie przyszliscie

Donikąd nie zamierzacie

Strażnicy stanu szaleństwa

Psy wartownicze czerwonookie

Wisicie wysoko, wyżej niż kominy

Mocniej zamontowane niż satelity

Niewidoczne dla oczu miasta

Zbieracie się do epilogu czasu

A może zgnieść was w ręce

Zawstydzić pewnym spojrzeniem

A może wywołać litość

lub przyjąć wasze zbawienie

Planety , jak we mnie krążycie

Te elipsy nieprzemijające

Te wykładnicze oddziaływania

Te lęki jak morza przypływy

[exid-pl]

[exid-pl]

Wybacz mi mój Boże Chlorowodorek sertraliny Dziś przyjmuję jak komunię Poddam się jej egzorcyzmom I niech wypali wewnętrzne demony Co z Teatru Uczuć uczyniły zgliszcza.

Wybacz mi mój Boże Niedotrzymanych ofiar dziękczynnych Ciągle mam nowe wezwania Ciebie W każdej minucie słabości i straty Tych darów zaufań, które dochodzą Zawsze po ważnym terminie.

No i wybacz Boże Że nie wiem z kim piszę, Nazywam się Poplamiony Choc wypalone inne mam imię A Ty kim jesteś? Nic nie mówisz o sobie.

Tylko słuchasz Boże A ja nie potrafię wymówić Słów godnych żadnej litery Myśli już dawno nie wpuszczam Wpychały się z błotem na butach Spokojne dywany plugawiąc.

Gdzie jesteś Boże? Daleko jak księżyce Jowisza czy w mieszkaniu pod trójką Gdzie jest raz cicho, raz strasznie Mam wejść, zapukać i Twoimi rękami Uwolnić nadzieję na zmianę?

Ale jak, o mój Boże? Przemówić czynem, gdy słowem nie mogę Być arogancją domniemanej łaski I zmienić niezmienialne Sam siebie nie potrafiąc zmienić?

Wybacz raz jeszcze Panie. Wrócę do świętej chemii Hormonów i receptorów Tańczących do zgrzytliwej muzyki Wrócę do Ciebie kimś innym może Tak mi dopomóż Bóg.

[exid-pl]

Pierwszy śnieg na świeży proch Przytulony do ziemi chłód Bezczynnie liczyłem na Ciebie Samolubnie liczyłem na cud.

[exid-pl]

Jak zdycham to staram się Robić to godnie Na tyle na ile zdychanie Na to pozwala I zdycham w tle, w innym procesie Bo kupuję właśnie bułki I myślę o filmie wieczorem I co pomyślą o mnie ludzie Którzy o mnie nie myślą nawet Zza szyby oglądam ulicę Która pod słońce wydaje się Taka zmęczona i wroga Ucieknę do poczucia cienia Lubię chłodne miejsca Na mapie wypalenia psychiki I skupienie na nieruchowości Lubię miejsca zasłonięte Przed gadzimi oczkami Ludzi cuchnących małością Przemierzam zasrane chodniki Mijam śmierdzących tytoniem Trutni od wielkich piątków Zmartwychwstańców etanolu Zapach kurzu i spalin I perfum zaniedbanych kobiet Przynajmniej nadaje znaczenie Miastu i jego termitom A szyny świszczące nad ranem Wydają sie pożyteczne Bo prowadzą wadliwe istoty Do miejsc przeznaczenia Redukujacych dysfunkcje Absolutnie nietrwale Więc zdycham po cichu Razem z tym co zastaję Codziennie w tym zbiorowisku W innym procesie i tle Razem z całym tym tłem Pełnym rozczarowań i niespójności Z powodu niedostatecznych majestatow Pod naporem brudu codzienności.

[exid-pl]

Istnienie jest takie pazerne A życie daje tylko Wątki rozłączne i łączne I historie w ziemie wsiąkłe Z wolności niewyzwolonych I obietnice lepszego jutra Podczas niewyszukanych tortur Prawidłowości.

[exid-pl]

Moja Droga te ściany To kres mojej walki O światy świetliste I szeptane poranki

Moja Droga Twe ciało Twoje mury obronne Tak wysoko plecione Tak prześmiewczo ogromne

To nie tak Moja Droga Że Twej woli nie skruszę To jednak tych bram cichych Już otwierać nie muszę

[exid-pl]

A co gdybym zmartwychwstał niesymetrycznie

[exid-pl]

Paraliż. Widzę jedynie statyczny obraz, Którego krawędzie przestają być ostre Zwiotczenie. Opadam astralnie na ziemię Odejść z tego miejsca, zostawić tę chwilę Bezradność. Chowam się przed wronami Ale nadal słyszę ich obłąkany szum Straż. Pilnuje wezbranych wód i chmur Nie umiem pływać, nie chcę utonąć Przegrana. Dojrzały, skulony, zastraszony Skręcam się we własnym cieple, kipieli Wstyd. Nic nie robię, nic nie zrobiłem Nie wiem co robić, nic nie potrafię. Wina. Jest tutaj cały czas cichutko Głaszcze po głowie ochotnika-skazańca. Kara. Otchłań.

[exid-pl]

Fala sejsmiczna, tsunami krwi

Ognisty wdech, pioruny brwi

Lodowce płuc, opady sił

Pustynia ust, naskórny pył

Rdzewienie rzęs, cyklony rąk

Erozja snów, obłędu pąk

Spieniony kwas, przerwany nerw

Terroryzm dat, tych dni bez przerw

Tych źrenic ból, pierwotny lęk

Tej śmierci zew, ostatni dzwięk.

[exid-pl]

Najgorsze jest to, że sobie radzę Że idę ulicą Kościuszki i milczę Rozpaczliwie

Najgorsze jest to, że sobie radzę Że spalam się tu beztlenowo Bez żalu

Najgorsze jest to, że sobie radzę Że potrafię ożywić swe wnętrze Pasożytniczo

Najgorsze jest to, że sobie radzę Że każdy jest przecież stracony Cyklicznie

Najgorsze jest to, że sobie radzę Z mówieniem, że sobie radzę Bezrefleksyjnie

[exid-pl]

Echo w piątym pokoju Upadło głucho jak posąg Wibracje modlitw pokutnych Jak sznury między oknami Ja pośród nijakiej fabuły Szukam wątków i jakiegoś alibi Czegoś sprytnie mijającego czas Kapsuły czy śmierci Czy zwykłych słów kluczowych Czegokolwiek treściwego Do czego się zbliżam Jako człowiek W piątym pokoju Wyznań