Öz Değer Nedir ve Sana Unutturulan Bu Gücü Nasıl Yeniden Hatırlayabilirsin?
Kendine değer vermeyen insanı, zemini yapay dolgu malzemesinden oluşan ve herhangi bir dış kuvvetin etkisiyle karşı karşıya kaldığında kayacak bir toprak yamaca benzetirim. Burada güvensiz, kararsız ve her neşeli duyguyu zehir gibi lekeleyecek sürekli bir endişe hali var. Öz değerden yoksun olmak, kaygan bir toprakta kökleri yaralı bir ağaç olmaktan farksız gibi duruyor değil mi?
Varoluş rüzgarları insanlar, ilişkiler ve zor durumlar şeklinde geldiğinde bocalayacak, eğilip bükülecek ve belki düşeceğiz. Nereye giderseniz gidin veya neye sahip olursanız olun ve ne yaparsanız yapın, moraliniz bozulmuş, zayıflamış ve yetersiz hissedeceksiniz. Diğerleri sağlıklı, kendinden emin ve sağlam görünse de, siz tüm yaprakları koparılmış bitki gibi titreşeceksiniz. Başkalarını kandırmak için bir maske, sert bir cephe takmayı deneyebilirsiniz; ama derinlerde, hepsinin bir yalan olduğunu bilen yüksek benlikle mücadele edeceksiniz.
Kendiniz hakkında iyi hissetmek ve öz değer geliştirmek için mücadele ediyorsanız, yalnız olmadığınızı söylemek istiyorum. Orada bulundum ve bu yaşamak için korkunç bir yol. Bu yazıda, kendi değerinizi koşulsuz olarak nasıl artıracağınıza dair kendi ipuçlarımı sizinle paylaşacağım.
KENDİNE DEĞER VERMEK NEDİR?
Bu başlığı açıyorum; çünkü insan kod adlı, kavramlara gerçek değerlerini vermek yerine, yüzeysel yaklaşımlarla, üstün körü anlamlar yüklenmeyi seviyor. Derinine inemediğimiz hiçbir kavramı anlayamayız. Öz değer, bir kişi olarak temelde değerli olduğumuza inanmak anlamına gelir. Genellikle benlik değeri ve benlik saygısı gibi kelimelerle karıştırılır; ancak kendine değer vermek daha öz ve temel bir kavramdır. Kendimize değer vermediğimizde, benliğimizi zaten göremez ve ona sevgi ya da saygı sunamayız gibi düşünebilirsiniz. Yine insanın maddeyi bükmeden manaya ulaşamamak temel amacı gibi. Öz değeri olmayan bir insan hediyelerini ve yeteneklerini takdir edebilmek, benliğine değer biçebilmek noktasında bocalayacak ve dış söylemlerden mutlaka etki alacaktır.
Aslında burada bir önem hiyerarşisi var. Öz değer, benlik saygısından önce gelir. Öz değer temeldir. Öz değer, gövde ve kökler gibidir ve benlik saygısı dallara benzetilebilir. Kendine değer veremeyen yani kökten, topraktan, yaratımdan ve var oluştan beslenemeyenin, benlik saygısı sığ ve istikrarsız kalacaktır, yani dallar kuru ve kırık yaşayacaktır.
Bir ağacın gövdesi ve kökleri olmadan nasıl olacağını hayal edebiliyor musunuz?
Evet, doğru: Bir ağaç, anlamsız bir dal yığınına indirgenirdi. Ve öz değer temeline sahip olmadığımızda olan tam olarak budur. Anlamsızlık…
Kısaca tekrar etmek gerekirse; öz değer, temelde değerli olduğunuza inanmaktır; benlik saygısı ise değerli olduğunu bilen bir insanın sahip oldukları ile gurur duyması ve kendine ait her yetenek ve özellik hakkında iyi veya emin hissetmesidir. Kendisi olabilmekten keyif ve mutluluk duyabilmesidir.
Peki, öz değer olmadan benlik saygısı olur mu? Evet. Narsistlere bir bakın. (Bütün duygusal ilişkilerimde, bir empat olarak narsistlerle epey sınandım.) Benlik saygısı (veya özgüven) o kadar çok ve aşırı ki diğer insanlar için zehirli boyuta gelmiş. Ancak buradaki sorun, öz değere yani temele sahip olmamaları. Narsisistleri, içlerinde taşıdıkları muazzam öz değersizlik duygularını maskemlemek adına geliştirdikleri savunma mekanizması olan aşırı benlik saygısından fark edebiliriz.
Görüyorsunuz, öz değer öğrenmemiz ve güçlendirmemiz gereken bir şey çünkü onsuz kökleri olmayan bir ağaç ya da narsist gibi oluyoruz.
Benlik saygısı, kendimiz hakkında düşündüğümüz, hissettiğimiz ve inandığımız şeydir. Öz değer, 'Ben tüm bunlardan daha büyüğüm' olduğunu kabul etmektir. Bu, değerli olduğumu, sevilebilir olduğumu, bu yaşam için gerekli olduğumu ve eşsiz bir değerde olduğumu derinden kabul etmek hatta bilmektir.
Güçlü kişisel sınırlar belirlemek için mücadele ediyorsun.
Sürekli kendinden şüphe duyuyorsun.
Yaptığın şeylerin değerini küçümsüyorsun.
Birinin seni gerçekten sevebileceğine inanmıyorsun.
Utanmadan/şüphe duymadan iltifatları kabul edemiyorsun.
Her zaman başkalarının ihtiyaçlarını kendi ihtiyaçlarının önüne koyuyorsun.
‘Yapabileceğimin en iyisi bu' düşüncesiyle ilişkilerde ve işlerde daha azına razı oluyorsun.
Başkalarının fikirlerine kendi fikirlerinden daha fazla değer veriyorsun.
Başkalarının yanında her zaman bir endişe ve gerginlik hissediyorsun.
Otantik benliğini dünyayla paylaşmaktan korkuyorsun.
Başkalarının üzerine basarak, seni çiğneyerek geçmesine veya sana kötü davranmasına izin veriyorsun.
Hayatının Kralı veya Kraliçesi gibi hissetmek yerine, her zaman yardıma ihtiyaç duyan biri veya her zaman incinen bir kurban gibi hissediyorsun.
İhtiyaçların hakkında konuşmak, iddialı ve net olmak çok zor.
Gerçek ihtiyaçlarının ne olduğunu bilmiyorsun.
Mutlu olmaktan çok depresif hissediyorsun.
Bu işaretlerden kaç tanesiyle ilişki kurabildin?
Ben psikolog değilim. Ancak düşük öz değer ile savaşmış ve bu konuda kendince derinlenmiş bireylerden biriyim. Çocukluk travmalarım, çekirdek yaralarım ve toksik her türlü ilişkiye karşı geliştirdiğim savunma mekanizmalarım vardı hala da var. İkisi de ilgi ve değeri aile, arkadaşlık, ilişkiler üzerinde arayan bir insanın kendini dolayısı ile öz değerini kaybedişi ile alakalı.
Hepimiz travmalar yaşamışızdır ve bunlar taşıdığımız çekirdek yaraların temelini oluşturur. Öncelikle bu çekirdek yaraların, büyümenin doğal bir parçası, tekamülün aracı olduğunu kabul ederek başlayalım. Daha önce tasarlanmış bir senaryonun bitişine yakın kendini bulmak bu dünya okulunun ilkesidir.
Küçük çocuklar olarak, güçsüzlüğümüzü, sınırlamalarımızı ve büyüklerimizin (ebeveynler, büyük kardeşler, bakıcılar vb.) üzerimizde sahip olduğu otoriteyi anlamaya başladığımız bir nokta vardı. Bu başlı başına travmatize ediciydi. Bu daha güçlü büyüklere göre “kötü” bir şey yaptığımızda cezalandırıldığımızı ve “iyi” bir şey yaptığımızda ödüllendirildiğimizi çok çabuk öğrendik. Sonuç olarak, bizi koruyacak ve yararımıza olacak bir maske veya dışsal bir kişilik benimsemeyi öğrendik.
Kendimden örnek vermem gerekirse... Annem çevrenin lafına çok odaklı biridir. Çevresel referansı sever. “Aaa onlar çok iyi yetişmiş bir aile” cümlesi annem için çok mutluluk verici bir iltifattır. Annem aile içi iletişimde de bunu önemser. Yani kardeşlerinin onayı da olmazsa olmaz bir değerdir. Enteresan bir çocuktum, zaten içe dönük doğdum. Annem için sürekli odamda vakit geçirmek istemem ya da insanlara yabani olmam kabul edilemez bir sorundu. Resim yapardım, kapanıp saatlerce kıyafet tasarlardım modeller üzerinde. Bu da annem için ele güne karşı övünemeyeceği bir hobiydi. Geleneksel aile yapısı içerisinde piercing, dövme ve saçları rengarenk boyamakla ilgili yapım da büyük sınav verdi. “Bu ailede kimsenin çocuğu böyle davranışlar sergilemiyor, neden benim çocuklarım böyle!” diye isyan ederdi. Oysa çocukları övündüğü çocuklardan da özeldi, ama göremezdi. Başarı isteyen bir kadındı ve başarıyı hep elle tutulan ile yorumlardı. İyi okul, iyi eş, iyi ev vs.
Tüm bu durumlar, bana temelde yanlış bir şeyler olduğuna dair kusurlu bir inancı öğretmeye hizmet etti. “Ben neden böyleyim?” derken buldum kendimi tıpkı annem gibi. Çekirdek yaralar, kendimiz hakkında taşıdığımız temel inançlardır. “Yetersizim”, “Sevilmiyorum” ve “Mutlu olmayı hak etmiyorum” gibi. Bu ‘kusurlu’ olduğumuzu kabul etme anı bizi şuraya götürür: “Bu sorunu düzeltmek için kendimi değiştirmeli veya düzeltmeliyim.” İşte, kırılma tam olarak burada başlıyor.
Elbette, bilinçli zihinlerimize bu çekirdek yaralar aptalca gelebilir. Ne de olsa, çoğumuz bilinçli olarak kendimize bunları söyleyerek dolaşmıyoruz. Ama farkında olmadan yapıyoruz. Aslında, çekirdek yaralar, bilinçsiz zihinlerimizde aynı yerde ve mide bulandırıcı bir şekilde atlamaya devam eden bozuk plaklar gibidir. Korkumuzu besleyen bu küçük vampir çok eskidir, çok genç yaşta oluşmuşlardır ve yaşamımız boyunca beslenmeye devam etmek isterler. Ne yazık ki, bir noktada, aslında bu temel inançları beslemenin ve kendimizle ilgili hatalı fikirlerimizi pekiştirmenin yollarını arıyoruz, çünkü bu bize bir güvenlik hissi veriyor. Onay almaya yatırım yapan insanları memnun edip durmak; çünkü bu şekilde hayatta kalacağımızı düşünüyoruz. Bir anlamda, artık yetişkin olduğumuzun bilinçaltında farkına varmadan, reddedilme korkumuza yeniliyoruz. Başkalarının geçici onayını (veya “sözde sevgisini”) kazandığımızda kendimizi güvende hissediyoruz. Ne yazık ki, temel bir öz değer duygusuna sahip olmadığımız için, başkalarından onay almaya devam ediyoruz - ve döngü hiç bitmeden devam ediyor.
Kendi gücümüzden korkmak… Peki, bu ne anlama geliyor?
Gücün bizi güvende ve güçlü hissettireceğini düşünürdünüz, değil mi? Yanlış. Gücümüzden korkarız; çünkü ondan korkmaya şartlanmışızdır. Onu bastırmaya, reddetmeye, şeytanlaştırmaya koşullandık. Oysa gücümüz, tüm maskelerin ötesinde, otantik bir seviyede gerçekte kim olduğumuzu sembolize eder. Ama her türlü ilişkide özgün olduğumuz için cezalandırıldığımızdan gerçek benliğimizi acıyla eşitliyoruz. Marianne Williamson’un şu ünlü paragrafına mutlaka Instagram’da denk gelmişsinizdir:
“En derin korkumuz yetersiz olmak değil.En derin korkumuz ölçülemeyecek kadar büyük bir güce sahip olmak.Bizi korkutan karanlığımız değil, ışığımız.Deriz ki, ben kimim ki zeki, güzel, yetenekli ve muhteşem olayım?Sen olmayacaksın da kim olacak?Sen Tanrı’nın çocuğusun. Kendini hafife almanın dünyaya bir faydası yok.Başka insanlar senin yanında özgüvensiz hissetmesin diye senin kendini ufaltmanın aydınlatıcı bir tarafı yok.Tıpkı çocuklar gibi, hepimiz ışık saçmak için buradayız.İçimizde var olan Tanrı’nın zaferini ortaya çıkarmak için doğduk.Bu ışık sadece bazılarımızda değil hepimizin içinde var.Biz kendi içimizdeki ışığın parlamasına izin verdikçe, başkalarına da aynı şeyi yapmaları için izin vermiş oluyoruz.Biz kendi korkularımızdan özgürleştikçe, varlığımız başkalarını da özgürleştiriyor.”
O zaman artık bazı yeni güncellemeleri indirmenin zamanı geldi diyebilir miyiz?
1. YÜKSEK BENLİĞİNİZ İLE YENİDEN TEMASA GEÇMEYE NİYET ALIN
Neden ilk etapta ebeveynlerimiz tarafından kendi gücümüzden korkmaya şartlandırıldık? Eh, ebeveynlerimiz sadece zihinsel/duygusal olarak olgunlaşmamış oldukları için değil aynı zamanda ruhsal olarak kopuk oldukları için. Başka bir deyişle, kendi ruhlarıyla temaslarını kaybettiler. Ama bu onların suçu değil. Ruhu kayıp insanlar dünya çapında bir fenomen artık. Kutsal veya gizemli olan her şeyi reddeden, bilimsel indirgemeci ve materyalist bir toplumda yaşamanın sonucu ruh ile temasın bozulmasıdır.
Yüksek benliğiniz ile yeniden temasa geçmek için bir çağrı yapın. Yüksek Benliği dünyevi vizyonla görmek imkansızdır, içe dönün. İlahi Akışı hissedin. Yüksek Benliğiniz sizinle ilgili her şeyi bilir, tüm akaşik kaydınıza erişebilir. Yüksek Benlik sizinle sohbet edebilir ve tüm sorularınızı yanıtlayabilir.
“Eski düşünme ve hissetme kalıplarımı iptal ediyorum ve kendimi Allah’ın izni le yüksek benliğimin bilgeliğine açıyorum. Görünmeyenin arkasındakini görmeye hazırım.”
2. BİR MANTRA ARACILIĞI İLE TEMEL İNANÇLARINIZI HATIRLAYIN
Temel inançlarınızı keşfetmek için kafanızdaki küçük sese dikkat etmenizi öneririm. Gün boyunca ne hakkında konuşuyor? Hangi korkular ortaya çıkıyor? Hangi sağlıksız davranış kalıplarını tekrarlayıp duruyorsunuz? Gözlemlerinizi bir günlüğe yazın. Sonunda, ortaya çıkan belirli temaları ve güvensizlikleri fark edeceksiniz.
Kendiniz hakkında sahip olduğunuz temel inançları saptadıktan sonra (Örneğin, “Ben kaybetmeye mahkumum”, “Ben insanlar için hep bir hayal kırıklığı olacağım”, “Başarısızlığı hak ediyorum”, “Sıkıcıyım” vb) bir mantra aracılığıyla onlara karşı koyun.
Çekirdek yaranızın tam tersi olan bir mantra seçmeyi veya yaratmayı deneyin.
Temel inançlarınızdan birinin "Ben değersizim" olduğunu keşfederseniz, bu inancı programdan çıkarıp yerine "Ben değerliyim ve kim olduğumu seviyorum" inancını koymak isteyebilirsiniz.
İlk başta, bu mantra hakkında biraz sevimsiz veya şüpheci hissedeceksiniz, ancak bunun nedeni zihninizin tam tersine inanmaya şartlanmış olması, bu nedenle vazgeçmeyin, devam edin. Bir süre sonra (En az üç ay) düşünce kalıplarınızda, davranışlarınızda ve hislerinizde önemli değişikliklerin ortaya çıktığını görmeye başlayacaksınız.
Alternatif olarak, YouTube’ta veya sevdiğiniz kitaplarda bazı onaylamalar bulabilirsiniz. Tüylerinizi diken diken eden (iyi bir şekilde) veya size bir miktar güçlenme hissi veren birini seçin. Bu mantraya sadık kalın ve her gün tekrarlayın ya da dinleyin.
Bu uygulamayı üç ay boyunca her gün en az on dakika yapmaya çalışın. Mantranızı mümkün olduğunca içten bir samimiyetle söyleyin ya da dinleyin çünkü değişim kelimelerden çok duygulara önem verir ve tüm sihrin gerçekleştiği yer bu bilinç dışı zihindir.
3. İNSANLARI MEMNUN ETMEKLE KAYBEDİLEN ZAMANI ÖZ BAKIM İLE DEĞERLENDİRİN
İnsanları memnun etmek üzerine kodlanmış davranış kalıplarını bir anda durdurmak imkansız, biliyorum. Bu kalıp, büyük olasılıkla, çok uzun zamandır içimizde kökleşmiş durumda.
Ancak bu enerjiyi yavaş yavaş yeni araçlara kanalize etmek mümkündür: Öz bakım gibi. Bu bencilce mi geliyor? Olabilir. Ancak gerçek şu ki, kendinize nasıl değer vereceğinizi bilirseniz, başkalarını nasıl gerçekten önemseyebileceğinizi öğreneceksiniz. Değer kavramınız bilinçsiz muhtaçlık güdüleriyle (örneğin, onaylanma ihtiyacı) lekelenmeyecek, bunun yerine başkalarına yardım etmenin gerçek ve samimi arzusuyla beslenecektir.
Her gün mutlaka kendin için ve fakat sadece kendin için bir şey yap. Bu, kendinize bir fincan sıcak çay yapmak, dikkatli bir nefes ve meditasyon molası vermek, egzersiz yapmak, frekans müzikleri dinleyerek okuma yapmak, besleyici bir şeyler yemek veya enerjinizi yenilemek için yalnız zaman geçirmek anlamına gelebilir.
4. BOL BOL YAZIN VE KENDİNİZLE KONUŞUN (ve bu soruları yanıtlayın)
Yazmak ve boğaz çakrasından yuttuklarımızı çıkarmak arınmanın harika, canlandırıcı bir şeklidir. Sadece duygusal olarak daha iyi hissetmenize yardımcı olmakla kalmayacak, aynı zamanda düşük öz değerinizi çevreleyenlere dair zihinsel netlik kazanmanıza da yardımcı edecektir.
Her gün en az beş dakika konuşarak ya da yazarak biraz iç gözlem yapmanızı öneririm. Günün nasıl geçti, seni ne mutlu etti, ne üzdü, kendinde nelere dikkat ettin?
Biraz daha derinden keşfetmek için aşağıdaki sorulardan yardım alabilirsin:
Kimsenin benden alamayacağı şey nedir?
Ben kimim ve kim değilim?
Başkaları nasıl biri olmamı bekliyor?
Öz değer benim için ne anlama geliyor?
Kendim hakkında bana hangi yanlış fikirler öğretildi?
Hangi dışsal şeyler öz değerimi tanımlamaz?
Hayatımdaki her şeyi kaybetseydim, hala değeri olan neye sahip olurdum?
Gelecekte cevaplarınızı tekrar gözden geçirmek ve değişip değişmediklerini görmek isteyebilirsiniz. Bu nedenle yazmak önemlidir. Öz değerinizi derinleştirmek için yukarıdakilere benzer daha fazla soru üretebilirsiniz ki zamanla hayat sizi kendinize sorular sorduğunuz ve cevaplar aradığınız duruma getirecektir.
Kim olduğunuz ya da kim olmak istediğiniz hakkında daha iyi bir fikre sahip olduğunuzda, bir sonraki adım bu yeni kendiliği kabullenmenizi güçlendirmektir.
Artık farkında olduğunuz tüm olumlu ve değerli niteliklere odaklanma zamanı:
Burada sahip olduğunuz tüm hediyeleri öve öve bitiremeyin =)
... ile ilgilenmek beni çok mutlu ediyor.
Arkadaşlarımın bende en beğendiği özellik ...
.... ‘ne sahip olduğum için son derece gurur duyuyorum.
Evde, okulda, işte .... konusunda çok iyi ve başarılıyım.
Beni benzersiz yapan şey ... özelliğimdir.
Görünüşümde beğendiklerim; ....
Başkalarına ... şekilde yardımcı oluyorum.
Aldığım iltifatlardan en güzeli .... vs.
Yani başkalarına değil kendinizdeki güzelliklere fazla fazla değer verin, gurur duyun, sevin, teşekkür edin. Gerçekte kim olduğunuzu, nelerden hoşlandığınızı, nelerde iyi olduğunuzu ve neyin sizi mutlu ettiğini düşünmek bırakın bütün zamanınızı alsın. ^^
Ayrıca olumsuz ya da eleştirel not ettiğiniz herhangi bir şey için kendinizi affedin. Sahip olduğunuz tüm mücadeleleri, iyileştirme ihtiyaçlarını, hataları ve kötü alışkanlıkları düşünün ve kendinizi affetmeyi ve yargılamadan veya mazeret olmadan sorumluluğu kabul etmeyi taahhüt edin. “İyiyi, kötüyü ve çirkini kabul ediyorum. Kusurlarım, korkularım, davranışlarım ve gurur duymayabileceğim niteliklerim de dahil olmak üzere her parçamı tamamen kabul ediyorum. Ben böyle büyüdüm bugün kucakladığım her şeyi değerli kılan bu yaşanmışlıklarımdı ve bununla barışık, son derece minnetarım.”
Hayatınızın olaylarını ve koşullarını değiştirmek için gerekli kişisel gücünüz sandığınızdan çok daha fazla. Hak ettiğiniz öz değer duygunuzun keyfini çıkarın ve bunu koruduğunuzdan emin olun. İnsanlar ne yaparsa yapsın veya ne derse desin ve sizin dışınızda ne olursa olsun, kendiniz hakkında nasıl hissettiğinizi yalnızca siz kontrol edebilirsiniz. Değeriniz içeriden, kendiniz için belirlediğiniz bir iç ölçümden gelir.
5. BİR ARKETİPLE ÇALIŞIN; İLHAMA AÇIK OLUN
Arketipler evrensel kalıplar veya enerji türleridir ve zamanın başlangıcından beri varlar. Dünyanın tüm kültürlerinde mevcut olan arketipleri tarot kartlarında bile görebiliriz. Kahramanın yolculuğu her birine dokunur. Hayran olduğunuz tarihteki figürleri aramanızı ve bu figürlerin hayat hikayelerini okumanızı öneririm. Bilinçli olarak, öz değerle ilgili eksik olduğunuz bir arketipin enerjisini anlamaya çalışırken, içinizdeki negatif çekirdek yaraları kırmak için ihtiyaç duyduğunuz gücü de bulacaksınız.
KENDİNE DEĞER VERMEK EN ÇOK MANEVİ BİR ÇABADIR
Anlamalısınız ki öz değer, ne tür bir işiniz olduğuna, bekar ya da evli olmanıza, çirkin ya da çekici olmanıza, 500 bin gelirle geçinip gitmediğinize bağlı değil. Değeriniz, birinin sizin değerinizi görmesine ya da takdir etmesine de bağlı olarak azalmaz veya artmaz. Değeriniz doğuştan gelir. Öz değer doğduğunuz günden beri oradadır. Sadece size özel, eşsiz, biricik...
İçimizde parlayan ışıktan daha parlak bir ışık yoktur. O ışığı görüp görmememiz önemli değildir. O oradadır, çünkü Tanrı onu oraya yerleştirmiştir. Bu eşsizliği kabul etmek bütüne hizmettir. Sizdeki o eşsiz parça bu devasa dünya yap bozunda önemli bir yerin tamamlayıcısıdır. Fark edin ya da etmeyin, o hediye olmadan dünyanın manyetik alanı dengesini yitirecektir, işte öz değer bu kadar önemlidir.
Birçok bahanelerle son derece güvenli ama tatminsiz hayatlar yaşadığınızı, içinizdeki potansiyeli dışarı çıkarmak üzere adım atmak için korktuğunuzu biliyorum. Değersizlik inancımıza tutunmakla o kadar meşgulüz ki rica ediyorum aynı meşguliyeti kendimizi sevme konusunda da göstermeye başlayalım. Bu dünyaya bize özel yeteneklerle, bu yeteneklerimizi kullanıp dünyaya farklı lezzetler ve hizmetler sunmak için geldik. İçimize dönelim.
Olmuş olabileceğiniz şey olmak için asla geç değildir. Orijinal, kopyadan daha değerlidir. Bu dünyanın sende olana ihtiyacı var, sende zorla oluşturmaya çalıştırdığın başka birinin yaşam amacı ve görevi. Özüne tutun!
Yaşamını eşsiz, önemli, değerli olduğunuzu bilerek yaşamanın ne demek olduğuna uyanmanı diliyorum. Sana unutturulan öz değerini talep etmeye niyet et, bu kaderinin bundan sonraki gidişatını çizmeye başlamanın ilk adımıdır. Louise L. Hay’ın da dediği gibi “Kendimizi sevmek hayatımızda mucizeler yaratır.”
kaledo-art
kianamaiart
andulkaphoto
tangentwithtanner
areudirty
yousharknotpass