Kleine verhalen

Alles zelf geschreven. Voel je vrij om alles te vragen, vertellen en op te biechten wat je kwijt wilt.

[kleine-verhalen]

Ik zag Jezus vanuit de trein

Hij had zijn armen gespreid

Daar voor dat huis bij

Arnhem Velperpoort

In zijn witte gewaad

Keek hij me aan

Riep uitdagend:

"Kom maar op."

De trein reed verder

Ik zag zijn stam

Verdwijnen in het gras

Ik zag Jezus vanuit de trein

En moest lachen toen ik hem zag

[kleine-verhalen]

Ik heb spijt dat ik je niet eerder heb ontdekt, ik hou van je schrijf stijl.

Wat lief!

[kleine-verhalen]

Als de wereld is veranderd in plaatsnamen

Met een tijdstip van vertrek

Of in het rood

Knipperend: vertraagd

Wat is er dan nog over

Van wat we weten

Over verbintenis en dorpsgevoel

Gemeenschapszin en koffie bij de buur?

Ik benijd hen van wie huis en thuis gelijk zijn

Er hoogstens een regionale bus aan te pas komt

En een staking zegt: vandaag ga je lekker

Op de fiets

Wat is reizen als we enkel zien

Wanneer we opkijken van onze telefoons

Die op trein-WiFi niet willen laden

Het landschap wanneer we ons losmaken van een boek

De opkomende zon boven de huizen

Die we steeds weer tegenkomen

Maar toch niet ons thuis zijn

We stellen onszelf voor als wereldburger

Iemand die meer weet dan ieder

Die in de regio gebleven is

Maar wij zijn verdwaald

Zij weten waar wij naar zoeken

[kleine-verhalen]

Hallo kleine vragen! Ik ben helemaal nieuw en zou graag willen dat je mijn eerste verhaal leest! Zou je dat willen doen? Dankje!

Ik ben benieuwd hoe het verdergaat!

[kleine-verhalen]

Het is vast het moment geweest waarop je vroeg of ik de tandenborstel terug wilde. Je had hem geleend, omdat je je anders de hele dag vies zou voelen (vies door mij? Nee, zo mag ik niet denken) en nu wilde je hem teruggeven. ‘Nee, houd maar’, zei ik, en liet je ermee weggaan.

Ik had hem voor je moeten bewaren, in zo’n oude plastic beker, en als je dan weer zou komen, zou ik zeggen: ‘Kijk, ik hem hem nog. Je tandenborstel.’ Dan zou je glimlachen.

Nu ligt de tandenborstel waarschijnlijk bij jou thuis. Je hebt hem al. Geen reden meer om bij me terug te komen. 

[kleine-verhalen]

waarom geen "korte verhalen" (i.p.v. kleine..)..?

Omdat het mijn bedoeling was om het over kleine gebeurtenissen te hebben, dus gewoon dingetjes uit het dagelijks leven en zonder super veel spanning en heroïsche verhaallijnen.

[kleine-verhalen]

Blijf alsjeblieft lang genoeg leven tot je weet dat je oké bent zoals je bent.

[kleine-verhalen]

Dingen zullen beter worden. Dat beloof ik je. Prachtmens dat je bent.

Lief!

[kleine-verhalen]

Zondagmorgen

Zondagmorgen. Je hoopt wakker te worden van een lege plek naast je in bed, die verklaard wordt door de geur van warme broodjes en het klikken van de ovendeur. Misschien van licht gevloek als de vergeperste sinaasappelsap rijkelijk over het aanrecht vloeit. "Dag liefje, lekker geslapen?" Met een kus op je voorhoofd die het afmaakt.

Je werd wakker van de grote harige knuffelhond bovenop je en het besef dat je gisteravond de verwarming bent vergeten uit te zetten. Je vloekt, veegt je haar uit je gezicht en voelt snot, het resultaat van weer een week niet goed voor jezelf zorgen. Je probeert je omgeving te ruiken maar moet blij zijn als er lucht binnenkomt. Je hoofd bonkt. Misschien moet je even wat uit dat pak sinaasappelsap drinken en hopen dat je nog crackers hebt om wat ontbijt mee te maken.

[kleine-verhalen]

Wow, ik ben zwaar onder de indruk van je schrijfsels. Ze zijn echt mooi en goed en vol gevoel en ik ben fan.

Hey, wat ontzettend leuk om te horen! Dankjewel! :)

[kleine-verhalen]

ik droom al jaren over lange dunne benen in zwarte skinny jeans die zo weinig verhullen dat ze ruimte laten ik schrijf daarin verhalen zinnen over een leven in de duistere kant van sprookjes niet de roze jurk maar de zwarte skinny jeans

(Dit gedicht is geïnspireerd op de foto van @jamstaren_ op instagram)

[kleine-verhalen]

Je zag eruit alsof je me nodig had en je had dat lachje op je gezicht dat kleine rimpeltjes in de randen van je neus maakte. Ze deden me denken aan snorhaartjes van een kat, maar katten zien me niet staan en jij zag me wel, je ogen lichtblauw maar donker genoeg voor mij om te zien dat er sterren in schitterden. Ik wilde erin verdrinken en er ruimtereizen in maken, het liefst zo snel mogelijk, maar wel alleen als je zelf mee zou gaan. Samen op ruimtereis in de nacht.

[kleine-verhalen]

Gewoon gelijk

Ik strijk neer op een van mijn favoriete plekjes in het Goffertpark. Bovenop een heuveltje is een soort monument gebouwd, een stenen massa waar een bank in gemaakt is. Door de bomen heen kijkt men hier uit op een pad dat een verdieping lager loopt.

Het is niet druk in het park. Ik ben zo iemand die nooit op buienradar kijkt voordat ze weggaat, maar later zal blijken dat andere mensen dat wel doen, en dat dat waarschijnlijk de reden is voor de rust. Ik vind het prima. Het groen om me heen geeft me tijd om na te denken over kwesties die achter mijn laptop of telefoon ineens heel dichtbij komen. Die kwesties gaan de laatste tijd vooral over gelijkheid.

Op het pad onder mij komen twee mannen langs, joggend. De een is donker, de ander Hollands-blond. Ze hebben beiden een buikje. Er ontstaat een beeld voor mijn ogen, van de donkere jongen die van zijn moeder, een enigszins gezette Surinaamse vrouw, bordenvol met eten krijgt. “Opeten, daar word je sterk van,” zegt ze op een dwingende, maar toch warme manier. De blonde jongen eet thuis na het eten altijd vanillevla met suiker. Daar kan hij geen genoeg van krijgen. ’s Avonds loopt hij wel eens na de koelkast om met zijn vinger langs de randen van het pak te gaan en de restjes ervan af te likken.

De jongens houden allebei van bier en pizza en als ze op een zonnige lentemiddag samen de stad in gaan om dit te nuttigen, besluiten ze dat ze wat aan hun conditie gaan doen. “We zijn nog jong,” zeggen ze. “We kunnen niet nu al zo’n pens hebben als onze vaders.” Dan gaan ze samen op pad.

Ik kan hun ademhaling horen op de plek waar ik zit, meters van hen af. Ze hebben het zwaar en proberen elkaar af te leiden terwijl ze piepend tegen elkaar praten. Ik kan niet verstaan wat ze zeggen, maar het lijkt geheel onbelangrijk. Deze jongens, ze horen bij elkaar. Hoe ze samen lopen, bier drinken en pizza eten, het lijkt zo gewoon. Ze zijn samen – en gelijk.

Het lijkt zo eenvoudig – en dat is denk ik precies wat er de laatste tijd misgaat. Gender, afkomst. Van alles wordt een probléém gemaakt. De ene groep strijd voor gelijke rechten en haalt daarbij een andere groep die voor gelijke rechten strijdt op de hals. Het is hopeloos frustrerend, als je het mij vraagt, maar momenteel vind ik dat iedereen teveel met meningen aan het strooien is om publiekelijk kwaad te worden. Maar deze twee mannen geven me hoop. Misschien kan het dan toch.

[kleine-verhalen]

waarom ben ik zo gehaat door iedereen?

Waarom denk je dat je dat bent? :( Dat is vast veel minder erg dan je denkt!

[kleine-verhalen]

België

België, met uw mooie zachte Poëtische klanken die, Hoe onbegrijpelijk soms ook, Maar voort doen kabbelen, Als muziek zonder couplet of refrein, Met eeuwigdurende melodie Woede lijkt onderdrukt In de lach van de vriendelijke meisjes En zelfs de meest woeste mannen Zullen, wanneer zij naar u schreeuwen, Geen woeste g uit kunnen brengen (Misschien zeggen ze 'm dan gewoon niet) Claus schreef ooit achthonderd pagina's Over het verdriet Van dit land maar ik heb geen woorden nodig De scheuren in het asfalt fluisteren al zachtjes, wanneer de regen erdoorheen sijpelt "Gelukkig word ge hier zomaar niet" België is dat stille meisje Op het plein van een middelbare school Waar iedereen stiekem elke dag Eventjes naar kijkt en naar de grond glimlacht Maar zelf ziet zij het niet België, ik wil u omhelzen Stevig En dan zeg ik u hardop: "Gij zijt niet zot, Gij zijt niet rot, Ik ben op u verzot"

[kleine-verhalen]

Een inademing is een duim naar beneden En uit is weer omhoog Zo adem ik je op afstand in mijn leven Strelend op weg naar een beetje meer hoop

[kleine-verhalen]

Kon ik je maar vasthouden. Zou dat niet fijn zijn? Dat je altijd, echt op elk moment, bij me zou kunnen komen en dat ik je dan vast zou houden? Ik wou dat het kon. Waren woorden maar zoals aanrakingen, dan zouden ze die hele klote afstand tussen ons kunnen overbruggen en zou je weten dat je altijd welkom bent, en dat ik het meen. Elke dag roep ik je. Ik hoop dat je dat kunt voelen.