So guess what? The composer of this legendary JRPG-esque song for The Weather Channel actually came forward recently, having learned about the song’s quasi-meme status. His name is Chris Kennedy.
#they really said “you can’t use wiki as an academic source-use our garbage AI that’s even less reliable”#and you can’t even opt out of it
no but you can FORCE it away. use ublock origin and copy paste the blacklist i made into the filters to be able to remove the bullshit AI overview that google forces. it also removes youtube's forced ads (at least until they fix it)
you can also use the ublacklist extension and use this blacklist of AI image generation websites to curate your google image results
there are ALWAYS ways around stuff. it's just a matter of looking into it and asking around
march will be good march will be good march will be good march will be good march will be good march will be good march will be good march will be good march will be good march will be good march will be good march will be good march will be good march will be good march will be good march will be good
Israel is bombing Iranian civilians and gleefully put out press release calling it a 'pre-emptive' attack while Iran has been negotiating for weeks. 'Pre-emptive' strikes don't exist in International law. International law doesn't exist either it seems. What exists is Israel, a made up terrorist limb of the cancerous American state and it feeds the capitalist appetite for blood and oil.
Tell me you know nothing about the situation without telling me you know nothing about the situation.
Every single person in both iran and israel has known this was coming for the last 2 months. It has not come out of nowhere and it's not an attack against iran, it's an attack on the Islamic regime.
(Beside, iran attacked USA military bases all over the Middle East in the last 4 hours, civilians were hurt. A civilian has been killed has a result in abu dabi, but of course Israel is the evil one)
"(Beside, iran attacked USA military bases all over the Middle East in the last 4 hours, civilians were hurt. A civilian has been killed has a result in abu dabi, but of course Israel is the evil one)"
"iran attacked USA military bases all over the middle east" wow it's so strange that those military bases appeared there out of thin air and for no political reason, and of course the people inside them are civilians that have nothing to do with the conflict
i don't care if you wanna fuck fat people or hairy people or trans people or the elderly or disabled people or whatever. can you treat them like human beings
Rahatsız edici ögeler için küçüklerin ve etkilenecek olanların okuması önerilmez. Okuyorsanız sorumluluk size aittir. Notlar için bölüm sonuna bakınız. Keyifli okumalar!
Tüm haklar yazarlar SingShong’a aittir. Ben sadece çeviri yapıyorum.
ੈ✩‧₊˚༺☆༻*ੈ✩‧₊˚
Bölüm 4: Ücretli Servise Geçiş (3)
Dokkaebinin kaybolmasının ardından insanların farklı tepkileri oldu. Kimileri metrodan inmeye çalışırken, kimileri de polisi aradı. Yoo Sangah ikinci gruba dahildi. “Polis cevap vermiyor! Ne yapmalıyım, ne yapacağız…”
Yoo Sangah’ın odaklanamayan gözlerine dik dik bakarak, “Sakin ol, Yoo Sangah-ssi.” dedim. “Yoo Sangah-ssi. Geliştirme ekibinin yaptığı oyunu hiç oynadın mı? Dünyanın yok olduğu ve sadece birkaç kişinin hayatta kaldığı bir oyun.”
“Ha? Sen ne diyorsun-…”
“Bir düşün. Şu an sadece o tür bir oyunun içindeyiz.”
Yoo Sangah sessizce dudaklarını yaladı. “Oyun…”
“Çok basit. Sadece söylediklerimi yap. Anlaşıldı mı?”
“Anladım. Ne yapmalıyım?”
“Kıpırdama.”
Sonunda nefesimi yavaşça kontrol altına aldım. Tüm bunları kabullenebilmek için benim de zamana ihtiyacım vardı.
𓉘 [Yıkılmış Bir Dünyada Hayatta Kalmanın Üç Yolu] 𓉝
Sadece romanda var olan betimlemeler şimdi gözümün önünde canlanıyordu.
⎡ “Dokkaebinin boynuzları anten gibi uzamıştı.” ⎦
⎡ “Cesetler vagonun içinde çöpler gibi etrafa saçılmıştı.” ⎦
⎡ “Kanlar içinde titreyen ofis çalışanı.” ⎦
⎡ “Oturduğu koltukta inleyen yaşlı bir kadın.” ⎦
Her sahneyi dikkatle izledim. Tıpkı Matrix’teki Neo gibi, gerçeklikten şüpheleniyordum. Gözlemliyorum, sorguluyorum ve sonunda ikna oluyordum… Kabul etmek zorundaydım. Sebebini bilmiyordum ancak hiç şüphem yoktu. ‘Hayatta Kalma Yolları’ gerçek olmuştu.
Bir düşüneyim… Bu yeni dünyada nasıl hayatta kalacağım?
“Hadi ama, Herkes sakinleşsin. Yavaş yavaş nefes alın." Dokkaebi'nin kaybolmasından tam beş dakika sonra biri öne çıktı. Kısa saçlı, ortalama boydan bir kafa daha uzun, yapılı bir adamdı.
“Sakinleştiniz mi? Şimdi lütfen hareket etmeyi bırakın ve beni dinleyin.”
Ağlama sesleri ve telefon sesleri kesildi. Herkes dikkatini ona verdiğinde iri adam tekrar konuşmaya başladı. “Biliyorsunuz ki ulusal felaket durumlarında, ufak karışıklıklar büyük insan kayıplarına yol açabilir. Bu yüzden şimdi duruma müdahale edeceğim.”
“Sen kimsin ki?”
“Ulusal felaket durumu mu? Ne diyorsun?”
Bazı kişiler geç de olsa kendilerine gelip, ‘kontrol’ kelimesine şiddetle karşı çıktılar. Genç adam bunun üzerine cüzdanından bir devlet memuru kartı çıkardı. “Şu anda 6502 birliğinde görev yapan bir ordu teğmeniyim.”
Bazılarının yüzünde bir rahatlama ifadesi belirdi. “O bir asker!”
Yine de rahatlamak için henüz çok erken.
“Az önce birliğimden bir mesaj aldım.”
İnsanlar, askerin telefonuna bakabilmek için onun etrafına toplandılar. Ben zaten yakınında olduğum için yazanları zorlanmadan okuyabildim.
—1. seviye ulusal afet durumu meydana geldi. Tüm birlikler hızla toplanıyor.
Etrafımdaki yutkunma sesleri duyuyordum. Ulusal bir felaket durumu yaşanıyordu. Şaşırmadım çünkü bunu zaten bekliyordum. Aslında başka bir şeye şaşırmıştım. Ordu teğmeni Lee Hyunsung… Bu, ‘Lee Hyunsung’ bu o adamdı. Kim olduğunu biliyordum. Yüzünü ilk kez görmüştüm ancak adı aklımda kalmıştı. Hayatta Kalma Yolları serisinin yardımcı ana karakterlerden biriydi.
⎡ 『Çelik Kılıç Lee Hyunsung.』 ⎦
Romanın karakterlerinden biri ortaya çıkmıştı. Durumu artık gerçekten kabullenmeliydim.
“Asker Bey! Neler oluyor?”
“Birliğim ile iletişime geçmeye çalıştım ama…”
“Mavi Saray!*(1) Mavi Saray ne yapıyor? Lütfen hemen başkanla iletişime geçin!”
“Üzgünüm. Ben sıradan bir askerim, Mavi Saray’la doğrudan bağlantım yok.” diye açıkladı Lee Hyunsung.
“O halde neden kontrolü ele alıyorsun?”
“Tüm vatandaşların güvenliği için…” Lee Hyunsung’un bu saçma sorulara sakince cevap vermesiyle, romandaki betimlemelerin yanlış olmadığını fark ettim. Ayrıca, Lee Hyunsung’un orijinal romanda görünmesi*(2) böyle miydi? Bu karmaşık soruları düşünürken garip bir sezgiye kapıldım. Lee Hyunsung’un ilk görünümünün böyle olmadığını size garanti edebilirim. Romanda, ilk senaryonun sonunda ortaya çıkmıştı.
…Peki o zaman bu durum neydi? Kafam karıştı. Hayatta Kalma Yolları’nı bir kez daha okuyabilseydim daha net anlayabilirdim.
“Başbakan konuşma yapıyor! Bu gerçekten de birinci seviye felaket!”
Birinin çığlığıyla herkes telefonlarını açtı. Yoo Sangah ekranını bana çevirdi. “…Dokja-ssi, şuna bak.”
Aratmaya gerek bile yoktu. Çünkü tüm portal sitelerinde*(3) çıkan ilk sonuç ‘Başbakanın Konuşması’ idi. Videonun içeriğini tabii ki biliyordum.
—Değerli yurttaşlarım. Kimliği belirsiz teröristler şu anda Seul de dahil olmak üzere, belirtilmeyen sayıda bölgelerde faaliyet göstermektedir.
Konuşmanın içeriği basitti. Mevcut hükümet, terörle mücadele için tüm araç ve yöntemleri seferber edecek, hiçbir müzakereye izin verilmeyecekti. Bu nedenle herkes güvenle hayatına devam edebilecekti…
Romanı okurken üzerinde pek durmamıştım ama bu sözleri duyunca ister istemez irkildim. Terörizm… Evet, buna terörizm demek daha rahatlatıcıydı.
“Peki başkan nerede? Başbakan neden bu konuşmayı yapıyor?”
“Başkan zaten vuruldu.”
“Ne!? Gerçekten mi?”
“Emin değilim. Bir Naver*(4) yorumu—“
“Kahretsin, o zaman sahtedir!”
Elbette bunun sahte bir yorum olmadığını biliyordum.
“Uaaaah! Ne?
Her yerden silah sesleri duyulunca insanlar telefonlarını yere düşürdüler. Bu sesler telefonlardan geliyordu. Chiiik, yüksek bir ses ve ekranı kaplayan kan. Bir süre sonra insanlar, neler olduğunun farkına varınca nefeslerini tuttular.
“B-başbakan…”
Başbakan ölmüştü. Kafası tam o an patlamıştı. Telefondan gelen sesler kesilmeden önce silah seslerine benzer birkaç ses daha duyuldu. Ekranda beliren son şey ise bir dokkaebi oldu.
𓉘 [Herkese daha önce de söylediğim gibi. Bu, ‘terörizm’ gibi bir oyun değil.] 𓉝
İnsanlar aptal akvaryum balıkları gibi, ağzı açılmış, söyleyecek söz bulamıyorlardı.
𓉘 [Hâlâ anlamadınız mı? Bu böyle olmaz. Hâlâ bunun bir oyun olduğunu mu sanıyorsunuz?] 𓉝
Ses tonunun bu kadar rahat olması çok huzursuz ediciydi. Bilinçaltımda, yumruğumu tüm gücümle sıktım.
𓉘 [Haha, verilere göre bu ülkenin insanları oyunlarda çok iyilermiş. O halde neden zorluk seviyesini yükseltmiyoruz?] 𓉝
Bip. Havada kocaman bir zamanlayıcı belirdi. Aynı anda da hızla geri sayım başladı.
│▌ [Kalan süre 10 dakika azaltıldı.]
│▌ [10 dakika kaldı.]
│▌ [Beş dakika içinde ilk ölüm gerçekleşmezse, vagondaki tüm canlılar ölecektir.]
“B-bu ne? Şaka mı bu?”
“Az önceki mesajı duymadınız mı? Hey! Duymadınız mı?”
“Asker Bey! Şimdi ne yapacağız? Polis neden gelmiyor?”
“Herkes sakinleşsin ve beni dinlesin—“
Dokkaebi’nin sözleri, vagondaki durumu o kadar kötüleştirdi ki Lee Hyunsung bile düzeltemedi. Yoo Sangah’ın, kıyafetimin kumaşını sıkıca tuttuğunu hissedebiliyordum. Yine de bu durumun tuhaflığından kurtulamıyordum. Yardımcı ana karakter Lee Hyunsung çoktan ortaya çıkmıştı. Peki ‘o’ neden hala ortalıkta yoktu? Bildiğim kadarıyla onu şimdiye kadar görmüş olmalıydım.
“Orada bir cinayet işlendi!”
Vagonun penceresinden 3807 numaralı vagonun içerisi biraz görülebiliyordu. O vagondaki katilin ten rengi beyazdı.
İnsanlar sıkıca demir kapıya tutundular, ancak buna gerek yoktu. Çünkü düşman orada değildi bile.
│▌ [Senaryo tamamlanana kadar vagona her türlü erişim kısıtlanacaktır.]
Bu mesajla birlikte, insanlar adeta şeffaf bir bariyere çarpmış gibi demir kapıdan geriye doğru savruldular.
“B-bu nedir-“
Dokkaebi’nin sesi bir kez daha yankılandı.
𓉘 [Haha, bazı kısımlar oldukça eğlenceli, bazı kısımlar ise henüz başlamadı. Tamam, bu özel bir hizmet. Önümüzdeki beş dakika içinde hiçbir şey yapmazsanız size, ne olacağını göstereceğim.] 𓉝
Metroda dev bir ekran belirdi. Ekranda bir sınıf görüntüsü vardı. Lacivert okul üniformalı kızlar titriyordu. Bir çocuk tırnaklarını kemirerek mırıldandı, "...Bu Daepong'un okul üniforması mı?"
Bip bip bip bip— Uğursuz bir bip sesi duyuldu. Ardından liseli kızlar çığlık atmaya başladı.
│▌[Belirtilen süre doldu.]
│▌[Ücretlendirme başlayacaktır.]
Bip sesi biter bitmez, ön sırada oturan liseli kızların kafaları adeta patladı. Teker teker, birer birer... Gittikçe daha fazla kafa patladı. Liseli kızlar çığlık atarak sınıf kapılarına veya pencerelerine doğru koştular.
“Ah, şey, nasıl—”
Temizlik aletleri kırıldı, çiviler söküldü ama kapılar hiçbir şekilde açılmadı. Kimse dışarı çıkamadı. Liseli kızların kafaları patlamaya devam etti. Ardından liseli kızlardan biri arkadaşını boğdu ve arkadaşı inleyerek öldü. Bir süre sonra ekranda kalan tek şey, etrafına bakınan son liseli kızdı.
│▌[#Bay23515 kanalı. Daepong Kız Lisesi, 2. Sınıf B Şubesi'nden hayatta kalan öğrenci: Lee Jihye.]
Ekrandaki kız kaybolduktan sonra dokkaebi şöyle ekledi:
𓉘 [Nasıl buldunuz? İlginç, değil mi?] 𓉝
Dokkaebi gülümseyerek konuştu. İnsanlar artık ekrana bakmıyor, göz teması kuranlar ise yavaş yavaş birbirinden uzaklaşıyordu.
“Kahretsin! Bu da ne?”
Yoo Sangah bile ben bıraktı ancak uzaklaşmadı. İki elim de boştaydı bu yüzden telefonumu açtım. 'O adam' neden hala ortaya çıkmadı? Romandan bildiğim bilgilerle bilmediğim bilgiler birbirine karışmıştı. Bu durumdan kurtulmanın tek yolu, Hayatta Kalma Yolları'nı tekrar okumaktı.
Ayrıca, romanı başka nerede bulabilirdim ki? Roman, yasa dışı yollarla paylaşılacak kadar popüler değildi... Hayır, bir dakika.
İki elim de serbestti ve akıllı telefonumu açtım. 'O adam' neden hala ortaya çıkmıyordu? Romandan bildiğim bilgilerle bilmediğim bilgiler birbirine karışmıştı. Bu durumdan kurtulmanın tek yolu, Hayatta Kalma Yolları'nı tekrar okumaktı.
Ancak, romanı başka nerede bulabilirdim ki? Roman, yasa dışı yollarla paylaşılacak kadar popüler değildi... Hayır, bir dakika.
│▌[1 dosya eki.]
Telefonumda bildirimi görünce bir an şaşırdım. Belki de... Değil mi?
E-posta ekini açtığım anda kafam karıştı. Yazar tarafından gönderilen dosyanın adı şöyleydi:
│▌[Yıkılmış Bir Dünyada Hayatta Kalmanın Üç Yolu.TXT]
Notlar:
(1) Mavi Saray, Güney Kore'nin başkenti Seul'de Güney Kore Devlet Başkanı'nın resmî ikametgâhıdır. Mavi Saray asıl olarak bazı modern unsurlarla geleneksel Kore mimarisi tarzında inşa edilmiş binalar kompleksidir. Mavi Saray, Joseon Hanedanı kraliyet bahçesinin bulunduğu yerde inşa edilmiştir.
(2) Romanda, hikayenin hangi kısmında tanıtıldığından, ortaya çıktığından bahsediyor.
(3) Portal site, diğer internet sitelerine bağlantıların, genellikle alfabetik olarak listelendiği site. Portal sözcüğü İngilizce kökenli olup ana kapı anlamına gelir. Pek çok içeriği bir arada bulunduran internet siteleri için kullanılır. İnternet ana kapılarında canlı haberler, söyleşi odaları, elektronik posta, alışveriş, çeşitli rehberler gibi birçok bölüm aynı anda yer alabilmektedir.
(4) Naver, Güney Kore’nin arama motorudur. Bir nevi Güney Kore’nin Google’ı diyebiliriz.
Cemeteries are not wastes of space. Historical cemeteries ESPECIALLY are not wastes of space. The fact developers are continuously foaming at the mouth to destroy them and put a strip mall up in their place should make you even more determined to help maintain them. In urban areas, they are a haven for wildlife. They are a green space. If you are too afraid of death to utilize them for that purpose, that is on you.
im awfully pretentious for someone who knows nothing and does nothing. solution is to become someone who knows everything and does everything. because i am not getting off this high horse. im velcroed to the saddle. im fused to the horse.
Hey OP? I want you to know that this post changed my life. I have seen it three times now, and while life is still pretty hard, I have focused on increasing my calories and gaining some weight because you know what? You're right.
amandla
blakekathryn
yousharknotpass
