Władczyni Słów, Żonglerka Wyobraźnią.

[slowaciszy]

Zmierzch wczesny w mieście

Nie sięga głęboko

Jak Noc

I wielu kroczy pospiesznie

Tak bardzo wiedząc dokąd

A mi jest wstyd stać w świetle

Miasta

Gdy na zewnątrz

Tak zimny i piękny

Mrok

[slowaciszy]

przy mnie. ze mną. ty, ja, razem po prostu my to dwa, nie jedno niech szczerość będzie nam mostem gdy zakręt w życiu wiosną już nic nie będzie mi grobem więc rosnę — przy Tobie. z Tobą.

[slowaciszy]

A  wewnątrz

Nie wiem, jak zacząć, choć słów mam wiele I jest ze mnie człowiek Wielomarzący Kartka skąpana jest wciąż w swojej bieli A ja coś nieśmiało ją piórem trącam

I o czym mam myśleć, gdy siedzisz tak blisko? Uśmiechu nie skryję i łez nie powstrzymam Spod dłoni rozdrganych ucieka mi wszystko Ty patrzysz za okno, ja wierzyć zaczynam

Że zmarszczki są szkicem Uroku na twarzy Gdy łagodnie, skrycie Świat spokojem darzysz

I w to, że najpiękniejsze Są siwe loki w słońcu A słońce najjaśniejsze Gdy się uśmiechniesz w końcu

Dziecinne wyliczanki Bo nie stać mnie na więcej Niż to i wzrok znad kartki Nerwowowość i rumieńce

Znów siądź na blacie obok Ja wbiję wzrok w podłogę I tak za wiele świata Nie widzę poza tobą

[slowaciszy]

Do nikąd

o losie, gdzie moje dziecko? puste osiedle korytarz chodniki oczy nie łzawią usta nie szepczą nie chcę płakać za nikim

gdzie jesteś serce kochane tak dobrze cię wciąż pamiętam wspomnienia jak z filmu wybrane czy ja też zostałam wycięta?

noże mi w serce już wrosły na stałe za miłość do obcych tak karać człowieka? świat jest tak wielki gdy sił mam tak mało dlaczegoś jest tak daleko?

[slowaciszy]

Buntownik

Pokochałam buntownika Rozedrgałam serce smętne Zatopiona w jego krzykach Jak teolog w Piśmie Świętym

Sam przed siebie dumnie kroczył Okradając z westchnień płuca Razem z pięścią wznosząc oczy Gdy wyzwanie niebu rzucał

Ach, dlaczego spuścił wzrok? I dla kogo na trakt wrócił Swój marszowy gubiąc krok Pośród kroków Innych Ludzi?

Własnym się zawierzę krzykom Zagrzmi dla mnie własna duma Bo kochałam buntownika A on umarł.

[slowaciszy]

wieczna chroniczna porażka

Nie jest posłuszna mi jedna myśl Ni jedno serca drgnienie Puste me łkanie kiedy łzy Skazane są na milczenie

Nie jest posłuszna mi jedna myśl Wątłego szarpiąca ducha Lecz właśnie pośród myśli tych Naiwnie szukam otuchy

Nie jest posłuszna mi jedna myśl Wśród westchnień leżąca licznych Cóż za nieszczęście, w tym świecie być Przegranie tak romantycznym

[slowaciszy]

Moje spokojne wody wzburzone

Moje spokojne wody wzburzone Tafla jeziora umysłu zadrżała Aż dreszczem spłynęła na moje ramiona I ciemnym szkarłatem na twarz się wylała

Targnęła wichura bezwładnym mym ciałem Do biegu dzikiego rwąc serce zajęcze A nogi wnet gliną rozmokłą się stały I drżały jak kryte w kieszeniach ręce

Z krzykiem ostatnich ginących obrońców Rozpalił się ogień we wnętrzu mej czaszki I kości wypełnił bolesnym gorącem Aż stary kręgosłup mój złamał się z trzaskiem

...

Boję się żądzy, co w sercu mym czyha O łzach swoich dawnych zapomnieć nie mogę Lecz kiedy cię widzę - nie mogę oddychać A gdy na mnie patrzysz, od zmysłów odchodzę

[slowaciszy]

proszę pana!

Ach, czy pan wie, proszę pana Że jest pan jak dziki kot? Znów płonę, rumieńcem oblana Znów spuszczam płochliwie wzrok

Czy dla nas to kły pan obnaża? Rozgramia pan tych, co się zlękli? Gdy ja tylko papier przerażam Odwagą myśli swych miękkich?

[slowaciszy]

Bajka

Gdy byłabym twoim kotem Nie bałabym się po prostu Podejść bliżej choć trochę I blisko ciebie pozostać

Mogłabym mieszkać z tobą I gdybyś nie domknął drzwi W nocy leżałabym obok I w ciszy patrzała jak śpisz

Gdy zacząłbyś coś opowiadać Wskoczyłabym ci na kolana Nie myśląc że dużo ważę I wciąż bym tylko słuchała

Mościłabym się na krzesłach Wsuwała ci głowę pod ręce I nikt by głupio nie myślał Że mogę chcieć czegoś więcej

[slowaciszy]

Miliony lat świetlnych

Pomiędzy światami

W których żyjemy

Nie czekam już na nic

Z daleka patrzę

Marzę coraz więcej

A ogrom dystansu

Wbija mi nóż w serce

[slowaciszy]

Schronienie

Piękno lasu to brak ludzi Gdy krok za krokiem idę wgłąb siebie Wyraźniej czuję myśl każdą Pragnienia ze wstydu się budzą

Wysokie drzewa śpią ze mną Jak babcia z obrazka w bujanym fotelu Kołyszą się najłagodniej Wiedzą kim jestem na pewno

Czasami ciepło słońca pali suszą Wtedy z tęsknoty za nimi zawodzę I czuję rosnące wśród suchych łez powodzi Marzenie więdnącej duszy

[slowaciszy]

Najciszej

Jesteś bielą wśród czerni I czernią pośród bieli A ja własnym myślom niewierna Oddaję ci ich wciąż zbyt wiele Wiesz, gdy wieczorem się kładę Na zimnej jak czas poduszce Wciąż miejsce ci obok zostawiam By poczuć, jak bardzo jest puste I nigdy, nigdy nie płaczę I mówię, że nigdy nie tęsknię Powtarzam, że nie mam za czym Ot, raz na oddech, nie więcej

[slowaciszy]

Niezrozumienie

-Smutne dziecko współczesności

Kolejny sługo świata

Jakich bogów w sercu gościsz

Czym dziury w sercu łatasz?

-Ach, mój drogi przyjacielu

Trosko i wyższości

Choć służyłam bogom wielu

Żadnego nie chcę gościć

-Wierzysz w życia swego pana?

-Tak, wciąż wierzę w siebie

Pocieszeniem sobiem sama

Mocą oraz chlebem

-Czy wyznajesz boskie słowa?

-Są mi drogowskazem

Jednak jestem ja gotowa

By na inne zważyć

Pośród lotnych marzeń serca

Wiernam ja wolności

I niewiele pragnę więcej

Niż ją w duszy gościć

-Smutny kwiecie mój nieczysty

Burzo podczas lata

Twoje wojny i twe myśli

Nie dla mego świata

[slowaciszy]

Wieczór w mieście

Wraz z wieczorem w mieście blady mrok nastaje

Pomiędzy blokami parę drzew zmęczonych

Sztuczność światła lamp osłania gałęziami

Tworząc pod stopami cienie pokrzywione

Od brudnego nieba księżyc schorowany

Ledwie utrzymuje nań słabe oblicze

Jak obraz co już dawno odpaść miał od ściany

Ale wciąż ma siłę by choć na pomoc liczyć

Gwiazdy już ekranom miejsca ustąpiły

Tylko kilka z nich wciąż jeszcze świeci trochę

Szuka ich wytrwale ten nowo przybyły 

Co dzikie i wolne niebo niegdyś kochał

To on właśnie stojąc na szarym chodniku

Powiedział cicho by dodać mi odwagi

Że choć wieczór w mieście nie kryje ich przed nikim

Też na jego smutki nie zwraca nikt uwagi

[slowaciszy]

Odrodzenie

A oto gdzie mieszkały niegdyś moje myśli

Tam za zbutwiałym ogrodzeniem

Nie pożegna ich żadne tęskne westchnienie

Przebrzydły budynek gnijący wśród kup liści

Jak dobrze mi patrzeć jak wali się i kruszy

Ostatnią rzeczą słyszaną przez ściany

Gdy z życia przeze mnie były obdzierane

Była agonia mej zakurzonej duszy

Tak to ja własnymi rękami

Szafom wydzierałam serca

Tak to ja morderca

Krzesła i stoły otuliłam płomieniami

Wyrwałam lampę z sufitu

I cisnęłam żarówkami o ziemię

By je zdeptać stopami bosymi

Krew brud szkło i spalenizna wśród krzyku

W kominku chciałam dziury wiercić

Lecz nie znalazłam tam uczuć płomienia

A pleśń grzyb i znaki oziębienia

Choć wiem iż gniew daleki jest śmierci

Spójrz tylko na szczątki myśli starych

Czego nie zniszczyłam zostało wyrzucone

I niebo rozbłysło przez wiatr podburzone

I dumne dźwięki bębnów rozgrzmiały

Oto w ten późny dzień grudniowy

Gdy jestem już świadoma rzeczy co się dzieje

Po raz pierwszy w życiu prawdziwą mam nadzieję

Iż nadchodzący rok naprawdę będzie nowy

[slowaciszy]

Nowina

Gdy z gniazda wypada pisklę

Któż da mu w przeżycie wiarę

A jednak gdy ziemi już bliskie

Odkryło iż skrzydeł ma parę

Ja marzę lecz nigdy głośno

Gdyż jeszcze nie jestem gotowa

Na próbę walki z marnością

Jaką mówione są słowa

Kohelecie nauczycielu

Pozwoliłeś mi żyć bez wzniosłości

I dni przetrwałam tak wiele

Więdnącej nie goniąc radości

A jednak się nie myliły

Moje nieśmiałe nadzieje

I zapowiedzią są siły

Co kiedyś zaistnieje

A chociaż nie będzie łatwo

Gdzie jestem łatwo nie jest

To krzyczę "widziałam światło

W oddali światło istnieje"

[slowaciszy]

Wspomnienie

Wiesz, dni nie mijają powoli

Tylko wieczory są wieczne

Tak trochę wbrew mojej woli

To chyba nie jest konieczne

Nad Twoim ramieniem widziałam

Początki wiosennych liści

Teraz je Jesień zabrała

Pozostawiając mi myśli

Może mnie zrozumiałeś

Kiedyś tak właśnie myślałam

Tak łatwo mi pokazałeś

To na czym wzrosła ma wiara

Wracam do Ciebie myślami

To trochę smutne uczucie

Tysiące dróg między nami

A ja nie mogę wciąż uciec

Ale łzy wyschną do rana

Te smutku i te ze złości

Z resztą dam radę sama

Ponownie cisza zagości

I spytam jeszcze raz

Kiedy minęło to wszystko?

Nasz wspólny wątły czas

Dlaczego, dlaczego tak szybko?