Babamlar 6 kardeştiler, kendi halalarım da vardı ama annemin bir halası vardı ki "Hala" denince aklımıza önce o gelirdi, "Deli Hala"mız 😊 Unvanını hak ediyor muydu, etmiyor muydu? Başka günün sohbeti olsun o, Deli halamın eşi, Ali eniştemden konuşalım bugün, biraz da çocukluğumdan...
1997 senesinin yazı, ben 9 yaşımdayım. İlk kez tek başıma bir akrabada uzun süreli kalıyorum... Eniştem kantin işletiyor, sabah gidiyor akşam geliyor. 3 çocukları var, 3'ü de okuyor. Çocukların en büyükleri abim, dereceyle kazandığı ODTÜ'de, ortancaları ablam ve en küçükleri Atakan abim lisedeler... Ben en çok Atakan abimle takılmayı seviyorum, mahallede bütün çocukları tanıyor; gezdiriyor, oynatıyor beni. Arada sırada bilardo salonuna bile giriyoruz ama sıkı sıkıya tembihliyor kimseye söylemeyeyim diye. Özellikle Ali eniştem duyarsa vay abimin haline...
Enistemler o dönem (babamın vefatından sonraki sıralar) sık sık gelip yokluyorlar bizi. Gelişlerinin birinde (sonradan aklımın yettiği üzere, havam değişsin diye) beni de yanlarında götürüyorlar bir haftalığına... Halamla ben erken kalkıyoruz sabahları, halam kahvaltıya sıcak sıcak, efsane paskalyalar yapıyor 😋 Kahvaltıdan sonra eniştem, büyükten küçüğe doğru sırayla çocuklarına harçlıklarını dağıtıyor... Bana ilginç geliyor bu enstantane, bizde hiç böyle adetler yok. Televizyon izler gibi izliyorum. Atakan abim de harçlığını alıp kenara çekilince eniştem bana da harçlık uzatıyor. Ben çok şaşırıyorum, almıyorum, itiraz ediyorum. Sonrasında ısrarlar ediliyor, annem aranıyor, "tamam oğlum, al" deniyor falan ama ben halâ direniyorum... En sonunda alıyorum harçlığı, sonraki gün de sonraki gün de... Ayırmıyor eniştem kendi çocuklarından beni, halam paskalyalar yapıyor yine...
Sonraları anneme daha güzel bir iş de buluyor eniştem, yokluyorlar da bizi sık sık...
Gel zaman git zaman, ben büyüyüp üniversiteye gidiyorum; duyuyoruz ki eniştem hastalanmış, kanser... Hacettepe, onkoloji bölümünde yatıyor, halam da yanında tabii. Gidiyorum geliyorum ziyaretlerine ama neye yararım ki... Keşke elimden bir şey gelse. Soruyorum, "Enişte bir isteğin var mı?", "Yok oğlum, sağol." diyor. Enişte yapma, etme! Bir şey iste benden. Sen ayırmadın beni çocuğundan, ufacık bir şey iste! Elimden yalandan da olsa bir şey gelsin. Yok...
Sonra bir gün; aldığı ilaçlar ve geçirdiği operasyonlar yüzünden yediklerinden tat alamayan eniştemin canı, her nasılsa beyaz dut çekiyor. Hem de bizim bahçeden. Hava da nasıl güzel o gün... Doktorlardan izin alıp hastane bahçesine indiriyoruz eniştemi. Çimlerin üzerine oturup yiyor biraz, beğeniyor da😊
Başka da bir şey gelmiyor elimden. Bayramdan bayrama, mezarını ziyaret etmekten başka...
Derleme denemelerden oluşan, "Enişte" kavramına farklı acilardan yaklaşan bir kitap. Yengeler Cumhuriyeti'nin yeri ayrı ama bunu da çok beğendim. Ben de kendi enişte yazımla paylaşmak istedim...
blakekathryn
theartofmadeline
s-u-f-j-a-n-s-t-e-v-e-n-s