Można zasadnie przypuszczać, że wrażliwy dziewięciolatek odczuwał lęk społeczności, w której żył i że mógł wyjaśnić coś, czego jeszcze nie potrafił pomyśleć. I rzeczywiście wyśnił to w imieniu całego plemienia. [...] Śnił w imieniu plemienia, a sen nadał tym lękom i obawom formę opowieści. [...] Wówczas, gdy był małym chłopcem potrafi przynieść Wronom z powrotem ich własny lęk, tyle, że w postaci narracji, którą można było opowiadać, powtarzać i interpretować. Starszyzna plemienia z kolei mogła tę narrację przekształcić w zrozumiałą, przytomną refleksję o wyzwaniach, z jakimi plemię będzie musiało się zmierzyć.
Sen - podobnie jak jego objaśnienie - był głęboko praktyczny. Mimo to nie polegał bynajmniej na bezpośrednim zastosowaniu praktycznego rozumu. Sen nakazywał oczekiwać czegoś, o czym nikt jeszcze nie potrafił myśleć. Problem plemienia polegał na tym, że Wrony nie wiedziały, czego mogą się spodziewać, lecz na tym, że brakowało im pojęć, aby tego doświadczyć. Sytuacja plemienia przypominała trochę położenie naukowców w przededniu rewolucji naukowej. Pojawiały się nowe wyzwania i rosła presja, by wyjaśnić te kwestie w tradycyjny sposób, lecz towarzyszyło temu nieokreślone poczucie, że dawne metody pozostawiają coś na uboczu. Brakowało pojęć by wyjaśnić to coś. Różnica polegała jednak na tym, że rewolucja naukowa dotyczyła wyłączenia teorii wyjaśniających świat, a wyzwanie, które stanęło przed Wronami, obejmowało wszystkie aspekty ich życia.
Jonathan Lear, Nadzieja radykalna. Etyka w obliczu spustoszenia kulturowego, s. 85-87
