#makarony

[magazynkulinarny]

Kimchi Udon Bokkeum

Kimchi Udon Bokkeum (김치 우동 볶음) to niezwykle proste, pyszne i pikantne danie kuchni koreańskiej.

Wydawałoby się, że kompletnie nie na tą porę roku, ale spójrzcie za okno... jest w sam raz na dzisiejszy chłodny, deszczowy dzień. Jeśli tylko posiadacie zapas kimchi w domu, podstawowe koreańskie przyprawy i znajdziecie w sklepie makaron udon (jest już dostępny w wielu popularnych marketach), macie gotowy obiad!

Wystarczy pokroić składniki, wrzucić na patelnię, wlać wcześniej przygotowany sos z pasty gochujang, papryki gochugaru, sosu sojowego, cukru i wody, dołożyć makaron, podgrzewać kilka minut i wkładać do misek. Można wzbogacić sadzonym jajkiem, siekanym szczypiorem i nori oraz prażonym sezamem.

Tylko nie dolewajcie kremówki! Spotkałam się z przepisami, w których kremowości potrawie dodawała śmietana. Unikałabym tego składnika. Produkty mleczne nie są typowym produktem w tamtejszej kuchni, a sos i bez tego jest gęsty, gładki...

...no i ma tę moc!

Składniki:

200 g makaronu udon (świeży z paczki) 4 plastry surowego boczku 1/2 cebuli 150 g kimchi z sokiem płaska łyżka gochujang 1/2 łyżki gochugaru 3 łyżki sosu sojowego 2 łyżeczki cukru 1/4 szklanki wody łyżeczka oleju sezamowego

Dodatkowo 2 jaja 2 łyżki nasion sezamu płat nori cebulka dymka

Wykonanie:

Z boczku odciąć skórę, pokroić w nieco grubsze plastry, a następnie w kosteczkę. Cebulę obrać i pokroić w piórka. Kimchi pokroić w dużą kostkę. Posiekać szczypior, nożyczkami pociąć nori na paseczki i uprażyć sezam.

W miseczce dokładnie wymieszać gochujang, gochugaru, sos sojowy, cukier i wodę. Ważne: jeśli nie lubicie ostrych potraw, zmniejszcie ilość gochugaru i gochujang o połowę.

Na patelni podsmażyć boczek. Gdy się nieco wytopi i zezłoci, wrzucić cebulę. Smażyć kilka minut, a następnie dodać kimchi i nadal razem smażyć jakieś 2-3 minuty. Wlać przygotowaną mieszankę z miseczki wraz z sokiem spod kapusty, a gęste składniki przesunąć na brzeg patelni. Do płynu włożyć udon i delikatnie gotować, odwracając od czasu do czasu, aż makaron się ogrzeje i rozpadnie na nici. Całość wymieszać, skropiwszy olejem sezamowym.

Wykładać porcje do misek lub głębokich talerzy. Podawać z sadzonym jajkiem, obsypane szczypiorem, nori i sezamem.

[nawetlubieplacki]

Vegan sesame beef udon noodles

[magazynkulinarny]

Conchiglione z podgrzybkami, ricottą i boczkiem (lub bez) pod beszamelem, na sosie pomidorowym

Sezon jesienno-zimowy nie jest moim ulubionym nie tylko ze względu na temperaturę za oknem i tryb uśpienia przyrody, ale przede wszystkim z uwagi na brak światła, a co za tym idzie na utrudnienia w robieniu zdjęć potrawom.

Zmrok zapada szybko, nie brakuje ciemnych, szarych dni, a ja korzystam wyłącznie z naturalnego światła uważając je za najlepsze z możliwych (a może po prostu nie nauczyłam się korzystać z wszystkich funkcji aparatu: czasów naświetlania, wartości przysłony, czułości ISO?).

Zaczynam przygotowywać danie, gdy jest jeszcze jasno, a kończę, gdy głębokie cienie kładą się na parapecie wypierając słoneczną obecność. Wówczas dzieje się tak, jak powyżej: część zdjęć jest do przyjęcia, a część słaba, sztucznie rasowana i korygowana. Nie lubię tego robić, bo choć można sprytnie zakamuflować braki na obrazku, to zakłamywanie rzeczywistości nie leży w mojej naturze i nie wychodzi mi dobrze.

Powiem więcej, gdy nie zaczyna się roboty o właściwej porze wychodzą z tego kolejne ładne kwiatki, takie jak odgrzewanie muszli w piekarniku następnego dnia rano, by wykonać piękne kadry. Efekt tego zabiegu macie umieszczony na końcu stawki: światło fantastyczne, ale conchiglione zbytnio przypieczone, zaś beszamel przesuszony.

Jednak zapewniam, że smakowały jak niebo w gębie!

Składniki:

300 g conchiglione 600 g podgrzybków 300 g ricotty 150 g sera Gruyere (lub innego twardego o wyrazistym smaku) 1/2 dużej cebuli jajko 2 łyżki bułki tartej po łyżeczce rozmarynu i tymianku sól i czarny pieprz do smaku 100 g surowego boczku

Sos pomidorowy puszka pomidorów pełna łyżka przecieru pomidorowego (najlepiej domowego) 1/2 dużej cebuli 2 ząbki czosnku po 1/2 łyżki suszonego oregano i bazylii odrobina cukru sól i czarny pieprz do smaku

Sos beszamelowy 1/3 kostki masła 1/3 szklanki mąki ok. ½ l mleka 150 g sera Gruyere (lub innego twardego o wyrazistym smaku) 1/3 łyżeczki gałki muszkatołowej sól i czarny pieprz do smaku

Wykonanie:

Obrać cebulę. Pokroić w niewielką kosteczkę. Czosnek obrać, zmiażdżyć płaską stroną noża i maksymalnie rozdrobnić.

Zacząć od sosu pomidorowego. W rondlu rozgrzać oliwę z oliwek, wrzucić połowę cebuli, a za chwilę czosnek. Zeszklić. Dodać pomidory z puszki z sokiem, przecier pomidorowy, oregano, bazylię i gotować na średnim ogniu do zgęstnienia. Doprawić solą, cukrem i pieprzem. Zblendować, zostawiając większe kawałki pomidorów.

Przygotować dwa żaroodporne naczynia do zapiekania lub jedno bardzo duże.

W garnku nastawić wodę do gotowania.

Grzyby dobrze oczyścić, pokroić w niezbyt drobną kostkę. Na patelni, na łyżce oleju i masła podsmażyć drugą część cebuli. Dorzucić grzyby i smażyć - mieszając od czasu do czasu - aż wyparuje cały płyn. Doprawić do smaku solą i pieprzem. Pozostawić do ostygnięcia.

Grzyby z cebulą przełożyć do sporej miski, dodać ricottę, tarty ser, rozkłócone jajko, bułkę tartą, przyprawy i wymieszać. Dosmakować solą i sporą ilością pieprzu.

Gdy woda zawrze osolić, wrzucić muszle i gotować 2/3 czasu z podanego na etykiecie. Odcedzić na sicie.

Przygotować beszamel. Na dużej patelni rozpuścić masło, wsypać mąkę i zrobić zasmażkę. Podlewać mlekiem i energicznie mieszać rózgą, by nie było grudek. Gdy powstanie luźny sos, dorzucić starty ser i mieszać do jego rozpuszczenia. Jeśli sos będzie zbyt gęsty, dolać mleka. Beszamel powinien mieć konsystencję śmietany. Doprawić pieprzem i gałką muszkatołową.

Do naczyń do zapiekania (u mnie jedno większe, drugie mniejsze) wlać na dno sos pomidorowy i rozsmarować po całej powierzchni. Muszle rozchylać, wypełniać przygotowanym farszem i układać przytulone do siebie. Jedną część conchiglione obsypać pokrojonym w paseczki, wysmażonym boczkiem i polać częścią białego sosu. Drugą część polać resztą beszamelu.

Wstawić do piekarnika nagrzanego na 180°C i piec przez około 30 minut, aż sos uzyska złoty kolor.

Podawać na liściach szpinaku, skropionych oliwą z oliwek e.v.

[magazynkulinarny]

Cacio e Pepe - najprostsza, najmilsza rzecz na świecie

Ostatnio mało było u mnie klasycznych włoskich makaronów. Postanowiłam to zmienić przygotowując jeden z najprostszych, najbiedniejszych i najsmaczniejszych rzymskich klasyków: Cacio e Pepe.

Pierwszy raz zrobiłam go po obejrzeniu jednego z odcinków “No Reservations” nieodżałowanego Anthony’ego Bourdaina. 

Materiał nakręcony był w 2010 roku, w stolicy Italii. Zrealizowano go w czerni i bieli, nawiązując do filmów Felliniego z lat 60. ubiegłego wieku. Bourdain nosił czarne garnitury i czarne okulary, wpasowując się w konwencję. 

W tym odcinku przechadzał się samotnie przy Fontannie di Trevi (aż dziw, że nie skąpał się w niej, jak Anita Ekberg w “Słodkim życiu”), odwiedził cudowne delikatesy z szynkami i serami, “jeździł” małym oldskulowym fiacikiem po ulicach miasta ze swoją niedawno poślubioną żoną, Ottavią Busią (iskrzyło, oj iskrzyło!), zaliczył przyjęcie z grillowanymi na plaży owocami morza i oczywiście jadł.

“No Reservations” S6, E20; Travel Channel; Zero Point Zero Production Inc.

Makaron Cacio e Pepe, czyli z serem i pieprzem - jedynymi dodatkami do spaghetti lub tagliolini - którym zachwycał się Tony, podany został w restauracji Roma Sparita, która po tym epizodzie z kameralnego lokalu stała się obleganym przez turystów miejscem. Tam makaron podają dodatkowo w parmezanowym koszyczku.

Skoro mój ulubieniec określił tę pastę słowami “najprostsza, najmilsza rzecz na świecie” i przyznał, że mógłby dla niej zrezygnować z przeżyć związanych z: koncertem Jefferson Airplane w Forest Hills, lekturą “Buszującego w zbożu”, trzecim, piątym, siódmym i dziewiątym kwasowym tripem oraz pierwszym stosunkiem (drugim już nie, bo był naprawdę udany), to oczywiste było, że niebawem ją zrobię.

I faktycznie zrobiłam, i zaiste była boska! Później za każdym razem trochę inna, zdarzało się, że miałam z nią problemy (poniżej dzielę się kilkoma radami spraktykowanymi przez lata), ale ostatecznie wychodziła pyszna. 

Jeśli jeszcze jej nie jedliście, czas to zmienić.

Składniki (na dwie osoby):

400 g tagliolini (lub spaghetti) 200 g Pecorino Romano (lub pół na pół z Parmezanem) 2 1/2 łyżki ziaren czarnego pieprzu

Wykonanie:

Zagotować wodę w garnku. Powinno jej być o 1/3 mniej niż zawsze. Dlaczego? To pierwsza wskazówka, aby ciacio e pepe wyszło, jak należy. Mniejsza ilość wody zapewni większą jej skrobiowość. To z kolei ułatwi rozpuszczanie się sera i ograniczy powstawanie serowych bryłek. Makaron gotować o 1/3 czasu krócej niż zaleca instrukcja na opakowaniu (jeśli jest napisane 10 min, gotuj ok. 6,5 min).

W międzyczasie zetrzeć na tarce o drobnych oczkach ser. To kolejna podpowiedź, aby łatwiej się rozpuszczał. Duże wiórki sera potrzebują więcej czasu, a tu każda sekunda jest ważna.

W moździerzu lub młynku nastawionym na grube mielenie rozkruszyć dwie i pół łyżki pieprzu. Nie używać mielonego pieprzu ze sklepu, jest za drobny. 

Na dużą patelnię wsypać pieprz i podprażyć go delikatnie przez ok. minutę. To wydobędzie z niego cudny aromat. Łyżkę pieprzu odłożyć do filiżanki na bok. 

Na patelnię wlać chochlę wody spod makaronu i pozwolić mu się gotować na mocnym gazie, aż część odparuje. Ten zabieg również pomoże w emulgowaniu sera - skrobia z makaronu pozostanie na patelni. Gdy uzyskamy wystarczającą ilość wody, zmniejszyć ogień.

Do miski ze startym serem wlać pół chochli lub mniej wody spod makaronu i całość rozetrzeć na możliwie najgładszą pastę. 

Gdy makaron będzie prawie gotowy odcedzić go (zachowując trochę wody) i włożyć na patelnię. Skończy się gotować na patelni; proces ten nazywa się risottare. 

Wymieszać z “sosem” pieprzowym i dodać trochę pasty serowej. Energicznie wymieszać z makaronem, używając np. drewnianych szczypców (ja używam pałeczek do chińszczyzny). Gdy zacznie się tworzyć jednolity sos, dołożyć resztę pasty serowej i znów energicznie mieszać. Większość kucharzy od razu wkłada wszystko na patelnię, ja czasem też tak robię, ale bezpieczniej jest podzielić ten etap na części (trochę, jak z hartowaniem śmietany do zupy).

Na tym etapie trzeba podlać makaron niewielką ilością wody z gotowania, aby sos nie był zbyt gęsty i nie zastygał zbyt szybko. Mieszać szczypcami i co jakiś czas potrząsać patelnią, aż do powstania kremowego, subtelnie szarawego sosu.

Szybko wykładać na talerze, skropić sosem z patelni i oprószyć dodatkową porcją pieprzu oraz - jeśli chcecie - tartym serem.

Natychmiast podawać.

[magazynkulinarny]

Spaghetti z kukurydzą, brokułem, grillowanym szczypiorem i dipem z fety, czosnku i skórki otartej z cytryny

Tą wyjątkowo smaczną makaronową sałatę, czy też - jeśli Państwo wolicie - spaghetti z warzywami, odtworzyłam i uwieczniłam na zdjęciu dokładnie według wzoru z lipca ubiegłego roku.

Gdy ją wówczas podawałam na stół było późno i ciemno. Nie udało mi się zrobić dobrych obrazków. Wyszły zażółcone, nieostre i choć próbowałam je podrasować, pozostawiały dużo do życzenia. Przepis nie poszedł.

Fotografuję zwykłą cyfrówką z rozmaitymi funkcjami, których do tej pory nie rozgryzłam, więc robię to wyłącznie przy świetle dziennym. Po zmroku moje potrawy nawet jeśli zostają utrwalone w pamięci karty, nie wychodzą poza ściany mojego mieszkania. 

W ciemnościach widzą tylko niektóre zwierzęta. Człowiek, niestety, nie posiadł tego daru. Wzrok co prawda trochę się przyzwyczaja do nietypowych warunków, ale bez minimalnego źródła światła nadal panuje mrok. 

Przypomina to wizytę w serii pomieszczeń Niewidzialnej Wystawy (którą gorąco polecam). Masz wrażenie, że jesteś w labiryncie, w którym najprostsze przedmioty okazują się trudną do rozszyfrowania szaradą. Gdyby nie przewodnik - prowadzący Cię momentami ostrożnie za rękę i tłumaczący odmienną rzeczywistość - błądziłbyś bez celu, jak dziecko we mgle.

Czasem tak się czuję, mimo szeroko otwartych oczu i uważnego, raczej nieocennego oglądu świata (ze wszystkim, co posiada wart jest poznania!). Aż ciśnie się na usta: “Ciemność. Widzę ciemność. Ciemność widzę!”. Przewodnikiem muszę być dla siebie sama. 

Czasem też bez jasnych powodów dostaję za to po tyłku. Ale jako że sumienie mam czyste, a nieproszonych batów nie lubię, napiszę tylko...

Zróbcie sobie tę sałatę, bo warto! I zjedzcie we dwoje. Albo w rodzinnym gronie. Albo jak tam Wam pasuje. Byle z miłością.

Składniki:

300 g spaghetti 2 kolby kukurydzy główka brokułu pół pęczka szczypioru 1/2 kostki fety ok. 200 g jogurtu naturalnego skórka otarta z całej cytryny 3 ząbki czosnku sól i czarny pieprz do smaku

Wykonanie:

Oczyścić kolby kukurydzy z liści i wąsów, przełamać na połowy. Brokuł podzielić na spore różyczki. Szczypior dokładnie umyć (zwłaszcza korzonki, nie odcinać ich!) i przekroić na połowy. Obrać i rozdrobnić maksymalnie czosnek. Cytrynę wyszorować szczoteczką, sparzyć i wytrzeć do sucha.

Fetę pokruszyć do miski, dodać jogurt (najpierw nieco mniej niż napisałam, bo feta miewa różną wilgotność), czosnek i zetrzeć żółtą część skórki z cytryny. Zmiksować blenderem na gładko. Dosmakować pieprzem.

W średniej wielkości garnku zagotować wodę. Osolić. Wrzucić kukurydze. Powinno im wystarczyć 20 minut obróbki termicznej. Im warzywo młodsze, tym mniej czasu potrzebuje, aby dojść. Wyjąć, lekko przestudzić i odciąć ostrym nożem ziarna od kolb.

W tej samej wodzie - powtórnie osolonej - ugotować spaghetti, zgodnie z instrukcją na opakowaniu. Odcedzić.

Na 10 minut przed końcem gotowania makaronu do innego garnka wlać wodę na dwa palce, wstawić sitko do gotowania na parze, a gdy woda zawrze wsypać brokuły. Przykryć pokrywką i gotować ok. 3 minuty (powinny pozostać jędrne). Wyjąć i ostudzić.

Na patelni rozgrzać łyżeczkę oliwy z oliwek (lub oleju) i rozprowadzić ją dokładnie. Ułożyć gałązki szczypioru obok siebie i smażyć, aż się zarumienią. Odwrócić i zrobić to samo. Odłożyć na talerz obok.

Na duży półmisek lub już bezpośrednio na talerze nakładać makaron, kukurydzę, brokuły, szczypior i słuszne kleksy dipu. Resztę wystawić na stół.

Sałata nie musi być w całości ciepła. Niektóre składniki mogą być zimne. To dodatkowy walor tego posiłku.

[magazynkulinarny]

Tagliatelle z pieczoną papryką, suszonymi pomidorami i oliwkami oraz sosem z fety

Do moich największych słabości - prócz wytrawnych i słodkich wypieków - należą wszelkiej maści pierogi, makarony, kluski, naleśniki, pyzy itd.

Gdybym kierowała się wyłącznie instynktem, zapominając o rozumie, serwowałabym tego typu potrawy ze cztery razy w tygodniu. I pewnie byłabym okrągła, jak księżyc w pełni.

Szczęśliwie jakoś udaje mi się powściągać swoje łakomstwo na co dzień, a także niecnie wykorzystuję do tego celu adwent i Wielki Post, podczas których wykluczam te i parę innych przyjemności stołu ze swojego menu. 

Od Wielkanocy minęło już jednak półtora miesiąca i moja waga zdecydowanie wskazuje, że powinnam przyhamować. Ale jak, skoro te mąki w stu postaciach wołają do mnie z półek i szafek: Zrób mnie! Zjedz mnie! Nic nie smakuje tak, jak ja! Pobiegasz i będzie cacy! Dzisiaj ja, a potem już tylko trawa! Spróbuj mnie w nowej odsłonie, a nie pożałujesz! I tak skamlą tymi słodkimi głosikami wprost do tego najbardziej słabego i bezbronnego zakamarka duszy, śpiewają niczym syreny... Ja im na to: A kysz, zmory nieczyste! A one chichoczą i parskają śmiechem.

W zemście ostentacyjnie wyjmuję z drewnianej miski na warzywa kolorowe papryki, z lodówki suszone pomidory w oleju, suszone czarne oliwki i fetę. Ha! Już ja wam pokażę kto tu rządzi, robię sałatkę w stylu śródziemnomorskim!

Do piekarnika wkładam papryki, po ich upieczeniu i zdjęciu skóry kroję w paski, podobnie pomidory i nagle nachodzi mnie myśl, że zamiast pokruszyć fetę na warzywa mogłabym z niej przecież zrobić doskonały ciepły sos, a ten sos pięknie wchłonąłby makaron tagliatelle, no i razem z tą pieczoną papryką, pomidorami i oliwkami smakowałby obłędnie...

Składniki:

5 gniazdek makaronu tagliatelle żółta papryka zielona papryka czerwona papryka 6 suszonych pomidorów z oleju garść suszonych czarnych oliwek ok. 130 g fety (lub sera typu feta) 3-4 łyżki oleju spod pomidorów skórka otarta z połowy cytryny 1-2 łyżki soku z cytryny łyżeczka suszonego oregano czarny pieprz do smaku

Wykonanie:

Nastawić piekarnik na 190°C.

Papryki opłukać, nasmarować oliwą z oliwek i włożyć do wysmarowanej tłuszczem blaszki do pieczenia. Wstawić do piekarnika na 30-40 minut.

W tym czasie odsączyć z oleju pomidory i pokroić je w paseczki. Wstawić wodę do gotowania, a gdy zawrze osolić ją.

Gdy papryki się upieką wyjąć je z pieca, przykryć blaszkę większą blachą i pozostawić na około 20 minut. Następnie zdjąć z papryki skórę, wyjąć ogonki, przekroić na połowy i usunąć nasiona, zachowując sok z wnętrza (polecam jego wypicie lub wykorzystanie do sosu do mięs, czy zupy pomidorowej). Papryki pokroić delikatnie na centymetrowe paski.

Do gotującej się wody wrzucić gniazdka makaronu. Nim skończy się gotować al dente, sos będzie już czekał.

Na dużej patelni dobrze podgrzać olej z pomidorów, dodać pokruszoną fetę i rozgnieść ją drewnianą łyżką, aby pozbyć się grudek. Gdy stworzy się jednolita biaława masa, rozrzedzić ją mlekiem lub niezbyt tłustą śmietaną. Wsypać oregano, dodać skórkę z cytryny, połowę soku z cytryny, trochę czarnego pieprzu i wymieszać. Spróbować i dosmakować według własnych preferencji.

Na patelnię przenieść odcedzony makaron i połączyć go z sosem. Dołożyć papryki, pomidory, oliwki i delikatnie wymieszać.

Wykładać porcje na talerze, obsypać świeżo zmielonym pieprzem, dodatkową porcją pokruszonej fety i podawać (ostrzegając jedzących, że oliwki nie są drylowane).

A jeśli zostanie Wam trochę pieczonej papryki, suszonych pomidorów i fety, następnego dnia wykorzystajcie je do kanapek. Posmarujcie chleb fetą roztartą z odrobiną mleka lub śmietany i dodatkiem skórki otartej z cytryny. Na to naprzemiennie paski warzyw. Skropcie oliwą z oliwek e.v., udekorujcie świeżą bazylią, oregano lub tymiankiem.

[magazynkulinarny]

Makaron z zielonego groszku ze szparagami, groszkiem śnieżnym, cukinią i krewetkami

Jako, że sezon szparagowy powoli się rozpędza, kupiłam pęczek młodych zielonych pędów i zaczęłam kombinować jak je podać. W domu miałam niewielką cukinię, mrożony groszek zawsze trzymam w zamrażarce, a niedawno zobaczyłam na sklepowej półce makaron z zielonego groszku, więc wzięłam paczkę na spróbowanie.

Wszystko zaczęło układać się w zielony posiłek...

Może to wiosna, która wybuchając z dnia na dzień dziką zielenią rzuciła na mnie czar nakazujący wpatrywanie się w trawy i liście drzew, jakby dopiero co stworzył je Bóg? Może banalna zmiana pościeli z białej na soczyście zieloną? A może “Zielona godzina” Leśmiana, którą odświeżyłam sobie po latach w przypływie sentymentów?

W pobliskim warzywniaku chciałam dokupić jeszcze brokuły, bo pasowały mi do reszty, ale ich nie mieli. Zadowoliłam się więc groszkiem śnieżnym i miętą.

I tak oto powstał makaron w odcieniach nadziei, który przełamałam łososiowymi krewetkami. Smakował bardzo przyzwoicie.

To jak, zagracie w zielone?

Składniki:

300 g penne z zielonego groszku pęczek zielonych szparagów mała cukinia 2/3 szklanki zielonego groszku (mrożonego) 120 g groszku śnieżnego 150 g mrożonych krewetek 2-3 ząbki czosnku 1/3 szklanki śmietany 18% skórka otarta z cytryny 2 łyżki soku z cytryny 1/2 łyżeczki płatków chili sól i czarny pieprz do smaku

Wykonanie:

Mrożony groszek i krewetki wyjąć z zamrażalnika do rozmrożenia.

Umyć cukinię, szparagi, groszek śnieżny. Z cukinii odciąć końcówki i pokroić na cienkie plastry. Szparagom odciąć ok. 1 - 1 1/2 cm końce, a resztę pokroić pod kątem na 3 cm kawałki.

Czosnek obrać, rozgnieść płaską stroną noża i rozdrobnić maksymalnie. Miętę posiekać drobniutko w paseczki.

W dwóch garnkach (większym i średnim) zagotować wodę. Osolić. Do większego wrzucić makaron. Gotować al dente. Odcedzić, zachowując trochę na wszelki wypadek.

Kilka minut później do drugiego garnka wrzucić szparagi (główki zachować) i groszek śnieżny. Gotować 2-3 minuty. Odcedzić na sicie.

Na dużej patelni rozgrzać chlust oliwy z oliwek e.v. Wrzucić czosnek i chwilę podsmażać. Dodać rozmrożone krewetki, skropić sokiem z cytryny, lekko oprószyć solą i obsmażyć z obu stron. Wyjąć na talerz obok.

Na patelnię wrzucić cukinię i smażyć, aż straci pierwszą surowość. Dołożyć groszek, groszek śnieżny, szparagi z główkami, makaron, wlać śmietanę, zetrzeć większość skórki cytrynowej, większość mięty, oprószyć solą, czarnym pieprzem i płatkami chili, a następnie całość dokładnie i delikatnie wymieszać, najlepiej podrzucając kilkakrotnie zawartość patelni.

Gdy sos lekko zgęstnieje dodać krewetki i ponownie wymieszać. Gdyby było go za mało podlać niewielką ilością wody z gotowania makaronu lub śmietaną. Wykładać porcje na talerze, na każdą zetrzeć resztę skórki cytrynowej, obsypać miętą i pieprzem.

[magazynkulinarny]

Raviolo al uovo

Odkąd kilka lat temu raviolo con uovo pojawiło się w menu popularnej włoskiej restauracji Mąka i Woda, szturmem zdobyło rodzimą gastroblogosferę.

Każdy szanujący się bloger miał u siebie to cudo. A ja raz na jakiś czas szłam na Chmielną, zamawiałam pękatego pieroga z ricottą i żółtkiem, skąpanego w palonym maśle z szałwią i pałaszowałam go z wyrazem bezmyślnej błogości na twarzy. To mi w zupełności wystarczało.

Jednak przyszedł i na mnie czas. Przez kilka dni czytałam na włoskich i anglojęzycznych stronach o zwyczajowym sposobie przygotowywania tego dania. Następnie kupiłam ricottę, świeże zioła zazwyczaj mam na stanie, podobnie jak jaja.

I zrobiłam rozkoszne raviolo al uovo. I zjadłam. Nie jedną, ale cztery sztuki.

Z tym samym wyrazem ukontentowania na licu.

Składniki (na 6-7 sztuk):

Ciasto szklanka maki pszennej ½ łyżeczki soli jajko żółtko 2 łyżki oleju (np. rzepakowego) gorąca woda

Farsz 240 g ricotty ½ szklanki tartego parmezanu skórka otarta z cytryny jajko gałązka naci pietruszki gałązka bazylii gałązka kopru gałązka lubczyku 2 liście szałwii gałązka szczypioru sól i czarny pieprz do smaku 6-7 żółtek średnich jaj

Masło palone ½ kostki masła ½ łyżeczki płatków chili 1/3 łyżeczki gałki muszkatołowej czarny pieprz

Wykonanie:

Ciasto Mąkę przesiać na stolnicę, dodać sól i wymieszać. W mące zrobić krater, wbić całe jajko i żółtko, wlać olej. Rozkłócić jaja z olejem, a następnie delikatnie łączyć z mąką. W trakcie podlewać gorącą wodą i zagniatać ciasto (wykorzystać tyle wody, ile wypije mąka).

Ciasto powinno być elastyczne i niezbyt zwarte. Przykryć lnianą ściereczką, aby nie wysychało.

Farsz Ricottę przełożyć do miski i rozgnieść dokładnie widelcem. Cytrynę wyszorować szczoteczką, sparzyć wrzątkiem, wytrzeć do sucha i otrzeć z niej skórkę (bez białego albedo). Dodać do ricotty.

Do miski z farszem zetrzeć parmezan i wbić jajko. Zioła (dodałam wszystko, co miałam na stanie, ale wykorzystajcie tylko te, które chcecie) opłukać, osuszyć w wirówce i drobniutko posiekać. Dodać 2/3, resztę zostawić do obsypania pierogów na koniec.

Wszystko dokładnie rozgnieść i wymieszać. Doprawić hojną ręką solą i pieprzem. Farsz nie powinien być ani zbyt rzadki, ani zbyt suchy.

W dużym garnku zagotować wodę. Osolić.

Cisto podzielić na trzy porcje. Pierwszą rozwałkować cieniutko (2 mm) na delikatnie oprószonej mąką stolnicy. Wyciąć metalowymi kółkami (o średnicy 9 i 10 cm) taką samą ilość kółek z ciasta.

Na mniejsze kółko nakładać kulkę farszu (doskonale sprawdzi się łyżka do lodów), w jej środku zrobić wgłębienie (sprawdzi się łyżeczka do wycinania gniazd nasiennych lub zwykła łyżeczka do herbaty) i delikatnie włożyć żółtko. Zwilżyć brzegi ciasta, przykryć większym kółkiem, wyrównać brzegi i dokładnie podociskać. Ranty nie powinny być szersze niż 1 cm.

W ten sposób przygotować pozostałe pierogi. Zrobione przykrywać zroszoną wodą ściereczką, aby nie wyschły.

Masło palone

Masło rozpuścić w małym rondelku i gotować na malutkim ogniu aż zacznie nabierać bursztynowego koloru i powstaną brązowe kłaczki. Dodać płatki chili, gałkę muszkatołową, wymieszać.

Pierogi (po dwie sztuki na raz) wkładać na szerokiej łyżce cedzakowej delikatnie na wrzątek i gotować ok. 3 minuty od wypłynięcia. Wyjmować łyżką cedzakową i wykładać na talerze.

Polać ciepłym pasłem palonym. Obsypać grubo mielonym pieprzem i pozostałą zieleniną.