#mistycyzm

[e-uociec]

Kiedy walczysz z potworami, musisz uważać, aby samemu nie stać się jednym z nich – kiedy nazbyt długo zaglądasz w otchłań, otchłań również zagląda w ciebie.

Fryderyk Nietzsche „Poza dobrem i złem”

[yellowmanula]

Czując się hot 😅

[przekaz-miedzywierszowy-blog]

To żywa, naga kobieta tupnięciami wprawia w ruch księżyc.

[yellowmanula]

Fryderyk Hölderlin Patmos tłum. Stefan Napierski

Kroczył cień miłowany. Tedy zesłał im Ducha, zaprawdę Zatrząsł się dom i gromy Boga, Hucząc z dala, Toczyły się ponad przeczuwającymi głowami, Gdy zadumani kamiennie, zgromadzeni byli Heroje śmierci, Teraz oto, kiedy rozstając się, Raz jeszcze im się pojawił. Gdy oto zgasło słońce dnia, Królewskie, i złamało Promieniejące prosto Berło, cierpiąc bosko, nieprzymuszone: Albowiem powrócić miało O wyznaczonym czasie. Straszliwe by potem Było i nagle urwane, niewierne Dzieło człowieka, a stało się radością Od teraz oto Zamieszkać w miłującej nocy i zachować W oczach naiwnych niezachwiane Otchłanie mądrości. A zielenią się W głębi na stokach gór żywe zarówno obrazy. Jednak straszliwe jest, kiedy tu i ówdzie Bóg nieskończenie rozprasza to, co jest żywe. Gdyż to już znaczy porzucić oblicze Druha drogiego I w dal poza turnie się wspiąć Samemu, gdzie, rozpoznany dwojako, W jeden głos zestrojony niebiański był ducha; a

[yellowmanula]

"Czarne światło"

Jeśli trafisz do zaświatów

zdetonuj miny na Elizjach

odnajdź intensywność

żrącą jak kwas Hoffmana

cierp i wytrzymaj

gdy wzejdzie Pełnia

odczujesz wywracającą trzewia

potrzebę wycia do Księżyca

przez te wiersze wzywam do życia

to jest bardzo silny sygnał,

muszę więc zgasić światło

w przeciwnym razie

naraziłabym cię na ślepotę? a może wręcz śmierć?

Olga Rembielińska

[e-uociec]

Dobro i zło istnieją niezależnie od każdej wiary i jakiegokolwiek kościoła.

St Malecki

[e-uociec]

Jeśli wystarczająco długo patrzy się na deszcz i nie myśli o niczym, człowieka stopniowo ogarnia uczucie, że jego ciało się uwalnia, otrząsa z rzeczywistości świata. Deszcz ma hipnotyzującą moc.

Haruki Murakami „Na południe od granicy, na zachód od słońca”

[e-uociec]

Oddałem (…) ludzkości poważne usługi. Raz na przykład (…) wszedłszy któregoś ranka do salonu dostrzegłem tam kolibra, który przyfrunął z całkowitym zaufaniem, wiedząc, że jest to mój dom, ale którego podmuch wiatru uwięził w salonie na całą noc, zatrzaskując okno. Siedział na poduszce, drobny i zdumiony, zrezygnowany zapewne i struchlały, i płakał najsmutniejszym głosem, jaki zdarzyło mi się słyszeć, nigdy bowiem nie słyszymy własnego głosu. Otworzyłem okno i koliber wyfrunął; rzadko mi się zdarzało przeżyć tak szczęśliwą chwilę – dało mi to pewność, że nie żyłem na próżno.

Romain Gary "Obietnica poranka"