İsimsiz

[bilimislam-blog]

Oruç Tutuyorum İnanmıyorsan da Saygı Duy!..

http://www.bilimislam.com/oruc-tutuyorum-inanmiyorsan-da-saygi-duy/

Oruç Tutuyorum İnanmıyorsan da Saygı Duy!..

2016 Ramazan’ın ilk linç girişimi ile yazmaya başladım. Öyle ki ekşisözlük’de bu konuda kupon yaptık, iddiaya girdik. Erzurum, Yozgat, Konya, Malatya oranları açıklandı. Erzurum bu sene de birinci. Yöre ve kitle şöyle dursun, kendisine entellektüel diyen güruh da orucu tam olarak anlamamış.

İnanmıyorsan Saygı Duy!..

Evet slogan bu. Bir kaç paragraf ile “İnanmıyorsan da Saygı Duy” un nasıl bir tembellik olduğuna geleceğiz. Oruç tutmak Hz. Adem’den bu yana ilahi dinlerde var. İslam “sizden öncekilere farz kılındığı gibi size de farz kılındı” diyerek topu önceki kitaplara atmıştır. Kaçımız önceki kitapları açıp baktı? Orucun amacı, olduğu gibi vücudu aç bırakmak değildir. Nefsi köreltmek, açların halini anlamak vs. evet budur ancak bu da yeterli bir tanım değil.

  Oruç Tutmak Tiyatro Oynamak Değildir

Orucun amacı muhtaç olanların halini anlamak evet ama yalnızca fizyolojik olarak değil, psikolojik olarak da böyle. Tuttuğun orucun oruç olabilmesi için, niyet edip kendini sosyal hayatın içine atman gerek. Herşey olağan devam etmeli. Eğer maksat aç olanları anlamak ise hunharca yiyen insanları görmelisin. Gözünün önünde kebaplar, iskenderler yenmeli ve sen elini sürememelisin. Aç / muhtaç olanların yaşadığı şey tam olarak bu. Maksat anlamak ise hem duygusal ve psikolojik, hem de fizyolojik olarak anlamak gerek. Aksi halde Ramazan ayı geldiğinde tüm memleket inanan ve inanmayan, oruç tutan ve tutmayan, yediden yetmişe herkes belli saatler arasında halka açık alanlarda yemek yemeyecek. Kimse kimsenin yediğini görmeyecek. Ne anladın bundan? Bu şekilde açın halini anlayabilirmisin? Sen orucu 30 gün bu şekilde tut, bayramdan sonra al eline döneri, garip gurebanın karşısında ye, bunun sevabı var mı? Tiyatro mu bu? Kimi kandırıyorsun?

Oruç Tutmak Harekete Geçmek Demektir

İslam, herşeyi açık ve net olarak anlatmıştır. Ancak önceki semavi dinlerden aldığı ve devam ettirdiği farzlara yeni bir tanım getirmemiştir. İslam’dan önce var olan yasaklar, kurallar ve ibadet anlayışı da büyük ölçüde deneyime dayalı ibadet anlayışıdır. Yani “sen şunu şunu yap” der, yaparsın ve sonuçlarıyla başbaşa kalırsın. Biraz aklın var ise düşünürsün. Orucun amacına ulaşması için yalnızca aç olanın halini anlamak yeterli olmaz. Oruç tuttuktan sonra “gerçekten açlık çok kötüymüş, cebimde biraz para var, az da olsa bir fukara bulup paylaşayım” diyor musun? Seni harekete geçiriyor mu? Dünyanın ve ahiretin daha güzel bir yer olması için Amerika ve İsrail’e sövmekten başka şeyler de yapabilirsin. Yapıyor musun?

Zor değil hemşerim. Yaratıcı, oruç tutmanı isteyerek sana bir yol gösteriyor. Birşeyler yapmanı istiyor. Bunu alenen söylemek yerine, senin kendi isteğinle, kendi iradenle karar vermeni ve yapmanı istiyor. Bu şekilde yapılan yardım daha samimi, daha içtendir. Hem seni geliştirir, hem de muhtac olanı üzmeden yapmış olursun.

  Göt Orucu

Gelelim göt orucuna. Göt adamların çevresindekileri ve yaratıcıyı (aklınca) kandırarak tuttuğu oruçtur. Belli saatler arasında yemek yemez su içmez. Hepsi bu. Ama trafikte canavar kesilir (Ramazana girdikten sonra hergün kullandığım güzergahta hiç olmadığı kadar trafik kavgası görüyorum) Kimisi sahuru yapar yatar uyur ve iftarda kalkar. Sinir yapanlar, küfredenler, kavga çıkaranlar. Sizinki göt orucu. Kimi kandırıyorsun? Hiçbir inancı olmayan bir ateistin, islama inanmadan, niyet etmeden, bir şekilde aç kaldıktan sonra aklını kullanarak açların halini anlayıp kendi iradesiyle verdiği zekat / yardım, sizin gibi embesillerin tuttuğu oruç’dan daha fazla amacına ulaşmıştır. Çünkü o kimseyi incitmemiştir, kimseyi kandırmamıştır ve en önemlisi harekete geçmiştir. Bir fukarayı doyurmuştur.

[bilimislam-blog]

Muhammed ve Safiye'nin Evliliği 2

http://www.bilimislam.com/muhammed-ve-safiyenin-evliligi-2/

Muhammed ve Safiye'nin Evliliği 2

MUHAMMED VE SAFİYE’NİN EVLİLİĞİ II

Beni Kureyza vakası ise ayrı bir ilgiyi hak ediyor. Ne yazık ki bazı Müslümanların antisemitizmlerine dayanak olarak sunup ağız suyu akıtarak aktardıkları, bazı ateist ve agnostiklerinse derinliğini bilmedikleri için bir soykırım olarak niteledikleri bu olayda çağdaş adalet felsefesine ve ceza hukukunun evrensel ilkelerine aykırı hiçbir şey olmamıştır. Ne Muhammed antisemittir, ne de Beni Kureyzalı 400 erkeğin mecburi idamı bir soykırımdır.

Şuradan başlayalım. Muhammed kendisinin ezeli düşmanı olan Mekkeli esirleri Bedir Savaşından sonra idam etmeyi hiç düşünmedi. Bir tek kızı Ümm Gülsüm Müslüman olan Ukbe idam edildi. Ama bu idamın haklı bir gerekçesi vardı: Ukbe Mekke’de Müslümanlara çok ağır eziyetlerde bulunmuştu. Muhammed Beni Kaynuka ve Beni Nadir Yahudilerini de öldürmeyi hiç düşünmedi. Ve onları sürgün etti. Ama Kureyzalı 400 erkeği idam etti. Bedir Savaşında ve Kaynuka ve Nadir olaylarında gücü yoktu, denebilir. Ama Kureyza olayından sonra gerçekleşen Hayber Savaşında bu gücü vardı. Düşman esirler yine Yahudi’ydi. Orada da Yahudilerin idamı hiç düşünülmedi.

Bir tek Kureyza… Peki neden Kureyza? Olayları şöyle aktarayım. İslam’ın Arap Yarımadasında gittikçe derinleşen bir nüfuz kazandığını göre Mekkeli müşrikler ve Hayberli Yahudiler, Mekkeli Ebu Süfyan’ın ve Safiye’nin babası Yahudi Huyey ve kocası Kinane’nin liderliğinde bütün Arap yarımadasını örgütler ve bir ordu hazırlarlar. Amaç Medine İslam’ını yok etmek, Müslüman erkekleri öldürmek, kadın ve kızları köle olarak satmaktır.

Bu sırada Kureyza Yahudileri hala Medine’de ve hala Muhammed’le yaptıkları güvenlik sözleşmesine bağlı olarak yaşamaktadırlar. Fakat yukarıda saydığım tüm nedenlerden dolayı Kureyza Yahudileri İslam’a karşı derin bir husumet içindedirler.

Safiye’nin babası Huyey Kureyza yurduna gelir. Ve Kureyza’nın lideri Kab bin Esed’i savaşa destek vermek üzere ikna etmeye çalışır. Kab’ın ilk tavrı nettir. Ve Kaynuka ve Nadir olaylarına rağmen Muhammed’e nasıl güveniyor olduğunu belli eder: “Muhammed bizimle yaptığı hiçbir sözleşmeye ihanet etmedi. Ona ihanet edemem.”

Huyey ikna çabalarına devam eder. Mutaassıplığından dolayı Muhammed’e düşman Kureyza erkeklerini de yanına alır. Ve sonunda Kab, Kureyza erkeklerinin yani savaşçılarının ortak kararla kesin destek verdiği bu projeye teslim olur. Kureyza Yahudilerinin bu sözleşmeye ihanet ederken herhangi bir zorunluluğu ya da hafifletici nedeni yoktur. Savaşa katılmasalar, kaybedecekleri hiçbir şeyleri yoktur. Ortada herhangi bir gerçek zorunluluk, cebir ya da tehdit yoktur. Sırf husumetlerinden dolayı sözleşmeyi bozarlar.

Bu koşullar altında Medineli Müslümanlar hem içeriden hem dışarıdan kuşatılmış bir halde bulurlar kendilerini. Hem de devasa bir orduyla. Bu Müslümanlar için sınırlı bir savaş değildir. Bir ölüm kalım savaşıdır. Müslümanlar bu sebeple muazzam bir korku yaşarlar. Fakat Muhammed sükunet halindedir.

İran göçmeni Selman’ın önerdiği strateji travmayı hafifletir. Şehrin dışına bir hendek kazılır. Bu dışarıdaki düşmanın içeriye nüfuzunu engeller. Fakat içerisi hala savunmasızdır. Kureyza istediği an Müslümanlara baskın yapabilir.

Hendeklerin yarattığı savunma hattı sayesinde Müslümanlar uzun süre direnir. Fakat dediğim gibi bu onlar için bir ölüm kalım savaşıdır. Ve savaşın başından sonuna kadar sonlarının ne olacağı korkusu içerisinde savaşırlar.

Nihayet dışarıdaki düşman beklemeye, iç bölünmelere ve iklim koşullarına dayanamaz. Ve savaşı terk eder. Muhammed’se bunu savaşın bitişi olarak görmez. Ve Beni Kureyza’ya doğru sefere çıkar. Onları kuşatır. Ve kayıtsız şartsız esir alır.

Onlar hakkındaki kararı bir hakem verir. Kureyza’nın ezeli müttefiki, Medineli Müslümanların ilklerinden Sad. Kureyza hakemliği kabul eder. Fakat Sad bu ihanetten dolayı hınç dolmuştur. Kureyzalılara böylesi bir durumda Tevrat’taki hükmün ne olduğunu sorar. Onlar da “savaşçıların idamı” derler. O da kararını verir. Aranızdaki bütün savaşçılar, yani erkeklerin tamamı idam edilecek. Muhammed ona şu yanıtı verir: “Sad! Senin kararın göklerdeki adalete denk düştü.” 400 erkek idam edilir. Kadınlar ve çocuklar esir edilir.

Muhammed bu sözleri gönül rahatlığıyla söyler: “senin kararın göklerdeki adalete denk düştü.” Bunu nasıl yorumlamalıyız? Bir kavmin bütün erkeklerin idam edilmiş olması bir soykırım değil midir? Bu adalet nasıl bir adalettir ki böylesi acımasız bir cezaya izin verir?

Eğer bazı Müslümanların yaptığı gibi salya akıtmayacaksak ve eğer bazı ateist ve agnostiklerin yaptığı gibi bu sebeple Muhammed’e lanet etmeyeceksek çağdaş adalet felsefesi eşliğinde okumalıyız bu olayı.

Robert Solomon isimli ünlü bir siyaset felsefecisi yakın zamanda Adalet Tutkusu adlı çığır açıcı bir kitap yazdı. Kitabın tezi şu: “Adalet yasalara uygun olarak konmuş cezaların usulüne uygun olarak tatbik edilmesi filan değil. Bu bakış adaletin kökenindeki temel ilkeyi unutmakla maluldür: kısas ve misilleme. Yani bana yapılan kötülüğün aynısının düşmanıma yapılmasıdır adalet. Ki ancak böylelikle adalet duygusu doyurulur. Ve bireylerde kin, intikam ve hınç duyguları birikmez.”

Aynı cümleyi ünlü çağdaş liberal düşünür Nozick de seslendirir Anarşi, Devlet ve Ütopya adlı kitabında: “Adaletin temeli kısas ve misillemedir. Göze göz, dişe diş. Doğal adalet budur. Devleti kurarken biz bu hakkımızı devlete devrederiz. Ve eğer istersek cezayı hafifletebiliriz.”

Bu iki çağdaş yazar bu düşüncede yalnız değil. Modern liberal siyaset felsefesini kuran Locke ve Hobbes için de adaletin temeli kısas ve misillemedir. Bu en temel ve değişmez doğal haktır. Devletin kurulmasıyla beraber biz bu hakkı devlete devrederiz ve istersek yasaları değiştirmek yoluyla bu cezayı hafifletebiliriz.

Şunu anlatmaya çalışıyorum. Biz bugün kısas hakkını pek kullanmıyoruz. Birisi bizim çocuğumuzu öldürdüğünde biz katilin idamına mecbur etmiyoruz kimseyi. Merhametimiz ağır basıyor ve daha hafif cezalar veriyoruz: müebbet hapis gibi. Fakat adaletin temel ilkesi değişmiyor: kısas.

Bir de şu gerçek var: Devlet de kendi amaçları doğrultusunda adaletin temel ilkesinden sapıyor ve ceza hukukunu başka değerlere yaslamaya çalışıyor. Ve işin sonunda yasalara uygun olarak gerçekleştirilen adalet adalet olmaktan çıkıyor. Ve devletin manipülasyon alanı haline geliyor. Oysa somut ceza hukuku nasıl şekillenecekse şekillensin temeline kısas ilkesinin oturtulmasını gerektiriyor. Zaten Adalet Tanrıçası’nın elindeki terazi kısası temsil ediyor: yani bir tarafa hangi ağırlık konursa öbür tarafa da aynı ağırlık konmalı. Yani suçun cezası tamamen ona denk bir şey olmalı.

Bunu ortaya koyduğumuz zaman Muhammed’in Beni Kureyza’ya verilen cezayla ilgili söyledikleri de anlam kazanıyor: “senin kararın göklerdeki adalete denk düştü.” Muhammed’in Kureyza Yahudilerine verdiği ceza herhangi bir kinin, intikam duygusunun, haksız hıncın, gücü elde etme isteğinin tezahürü filan değildir. Bu ceza adaletin uygulanmasıdır. Yani kısas ilkesinin…

Neden? Beni Kureyza Müslümanlarla imzaladığı güvenlik sözleşmesine ihanet etmiştir. Hem de ayrı ayrı bireyler olarak değil. Kabilenin tüm erkeklerinin ortaklaşa aldığı bir kararla. Peki onlar da Kaynuka ve Nadir Yahudileri gibi sürgün edilemez miydi? Ortada bir fark vardı: Kaynuka ve Nadir henüz hazırlıklarını tamamlıyordu. Kureyza ise icra faaliyetlerine ve eyleme çoktan girişmişti. Ayrıca suçu ağırlaştıran çok önemli bir etmen daha vardı. Kureyza herhangi bir zamanda değil, Müslüman halkın yok olma tehlikesi yaşadığı bir zamanda bu anlaşmayı bozmuştu. Sadece sorumluluklarını ihmal etmemişlerdi Müslümanlara karşı. Aynı zamanda tam bir ihanet içine girip düşman ordusuna katılmışlardı. Ayrıca hafifletici bir neden de yoktu. Çünkü eğer Kureyza savaşa katılmasaydı kaybedeceği hiçbir şey yoktu.

Yani bu suçun affedilebilir hiçbir tarafı yoktu. Güçleri yetmediği ve Müslümanlar iyi korunmuş olduğu için suçları teşebbüs düzeyinde kaldı. Fakat öyle suça teşebbüsler vardır ki tamamlanmış suç kadar ceza görmek zorundadır ceza hukukunda (darbeye teşebbüs gibi) çünkü aksi takdirde sonraki teşebbüsleri kesin bir biçimde teşvik eder.

Muhammed’in kafası böyle çalışıyordu. Bu bir antisemitizm değildi. Kuran semit bir kitaptır, antisemit değil. Güzel Yahudileri göklere çıkarır Kuran. Bu aynı zamanda bir soykırım da değildi Karar ortaklaşa alındığı ve erkeklerin hepsi karara katılmış olup hepsi aynı zamanda savaşçı olduğu için ceza tüm Kureyza erkeklerini kapsıyordu. Kısa konuşursak olan biten bir trajediydi. Fakat adaletin trajedisiydi bu. Muhammed’in kararı insanın kişiliğini ve vicdanını kirleten bir karar değildi. Muhammed bu savaşı ve bu trajediyi vicdan azabı duymadan, utanç içinde kalmadan gözlerinin içine baka baka Safiye’ye anlatabilirdi. Elbette ki çok üzgündü. Ve üzüntüsünü Safiye huzurunda deklare etmekten çekinmiyordu.

Peki ya esirler ne oldu diyebilirsiniz? Kadınlar ve çocuklar… Köle ve cariye olarak kullanılmadılar mı? Bu metin bir İslam ve Kölelik tartışması metni değil. Buna ayrı bir başlık açmak lazım. Kuran’da nasıl? (Kuran’da hiçbir koşulda köle edinemezsiniz), Peygamber döneminde nasıl? Ömer döneminde nasıl? İlkeleri ve kusurları neler, Roma’yla, Yunan’la Avrupa’yla, ABD’yle karşılaştırılınca nasıl, vs..

Kısaca şunu söyleyeyim: Muhammed’in hiçbir savaşında savaş esirleri köleye dönüştürülmedi. Bedir esirleri fidye karşılığı serbest bırakıldılar. Beni Mustalik esirleri, Muhammed Beni Mustalik’in prensesi Cüveyriye’yle evlenince serbest bırakıldılar. Huneyn Savaşı esirleri Müslüman savaşçılara teslim edilirken onlara çok kesin emir verildi: “Hiçbir kadına dokunulmayacak.” Ve Huneyn’de düşman ordusu barış için geldiğinde bu esirler serbest bırakıldılar. Muhammed’in esir politikası o kadar insaniydi ki –ilkelerini Kuran’dan almıştı- Bedir esirleri İslam’a dost oldu. Beni Mustalik kabilesi ve Huneyn ordusu çok sadık birer Müslüman kavim oldular.

Kureyza esirleri de aynı muameleye tabi kılındı. Esirler ikiye ayrıldı: (1) sahipsiz gençler ve çocuklar. (2) bir yerlerde akrabası, aşireti, dostu tanıdığı olan anneler ve çocukları. İlk grup Müslümanların himayesine verildi. (Zaten Medineli Müslümanlar Kureyza’yla dosttu ve Kureyza’nın idamından dolayı oldukça üzgündüler. Çocuklarını sömürmeyeceklerdi. Onları yetiştireceklerdi.) İkinci grup ise akrabalarının, aşiretlerinin, dostlarının, tanıdıklarının yanına gönderildi. Ve fidye karşılığı bu ailelere teslim edildi.

Şunu anlatmaya çalışıyorum. Muhammed’in yüzü Safiye’ye karşı Kureyza esirleri konusunda da aktı. Yani eğer ikisi arasında bu konuşma gündeme gelirse Muhammed gönül rahatlığıyla bu esirlere ne yaptığını anlatabilirdi. Çünkü onlara karşı oldukça merhametliydi. Ve onların iyiliği için çalışmıştı. Safiye’ye dediği gibi olanlardan çok üzgündü. Fakat adaletten ve vicdanın buyruklarından asla sapmamıştı.

Hendek Savaşını iki güç yönetmişti: Arapların lideri olan Mekkeli müşrikler. Ve Yahudilerin Arap dünyasındaki merkezi Hayber ve onun lideri, Safiye’nin kocası Kinane. Hendek’te büyük Arap ittifakı dağıldı. Ve inisiyatif Medineli Müslümanlara geçti. Mekke’yle ateşkes imzalandı. Muhammed gözünü Hayber’e çevirdi. Ve ansızın şehre bir baskın düzenledi.

Savaşın bir yerinde Safiye’nin kocası Kinane esir düştü. Sorguya alındı. Muhammed’in sorgusunun amacı savaşı daha fazla kan dökmeden bir an evvel bitirmekti. Bir amaç daha vardı. Savaş için gelmiş askerlere ganimet dağıtmak ve Hayber esirlerini köleleştirilmekten kurtarmak. Muhammed köleliğin her biçimini kaldırmıştı. Fakat henüz savaş esirleri konusunda tavrını net olarak ortaya koymamıştı. Savaşta ele geçen esirleri hukuk ve şeriat yoluyla değil, siyaset yoluyla özgürlüklerine kavuşturuyordu. (Örneğin Cüveyriye ile evlenince Mustalik aşireti Muhammed’in akrabası oluyor, dolayısıyla Muhammed’in akrabaları köle yapılamıyordu.)

Muhammed’in planı buydu. Kinane’den saklı hazinenin yerini söylemesini istedi. Buna karşılık erkek-kadın tüm savaş esirleri özgürlüğüne kavuşturulacaktı. Ayrıca savaş sona erecek ve daha fazla kan akıtılmasının önüne geçilecekti.

Kinane konuşmamakta direndi. Kendisine dayak atıldı. Yalan söyledi. Kendisine daha şiddetli dayak atıldı. Fakat işkenceden anlaşılan şey vücutta kalıcı bir hasar bırakmaksa işkence yapılmadı. Çünkü Muhammed’in planına göre Kinane kavminin lideri olarak barış imzalayacak ve kavmini yönetmeye devam edecekti. Dediğim gibi amaç da net ve barışseverdi: akan kanın sona ermesi, Hayber esirlerinin serbestisinin sağlanması ve hazinenin ganimet olarak İslam ordusuna dağıtılması yoluyla İslam ordusunun “bu barış yüzünden hakkımız yendi” demesinin önüne geçilmesi.

Kinane’nin konuşmayacağı kesin olarak anlaşılınca öldürüldü. Bir savaşta bir düşmanın diğer düşmanı öldürmesi ne kadar adilse bu da o kadar adildi. Hesabı verilebilir bir eylemdi. Vicdanda ve kişilikte bir deformasyon yaratmayan…

Bir not olarak söyleyeyim. Muhammed’in hayatında kendisinin onay verdiği iki işkence eylemi görülür. Bunların her ikisi de işkence değil kısastır. İki adam Medine’ye gelir. Muhammed’in güvenini kazanır. Hastayız bahanesiyle Muhammed’den bir çoban ve bir koyun sürüsü temin ederler. Çobanı işkence ederek ölüme terk ederler. Çoban ölür. Bu ikili koyun sürüsünü kaçırırlar. Fakat yakalanırlar. Ve çobana işkence edip onu ölüme terk ettikleri için aynı cezaya çarptırılırlar. Bu birinci olay. İkinci olaydaysa Muhammed’in evlatlığı Zeyd bir kavmin lideri olan Ümm Kirfe adlı kadını yakalar. Ellerini ve ayaklarını develere bağlar. Ve onu parçalayarak öldürür. Bu da şiddet dolu bir eylemdir. Bugün bizim merhametimizin kabul edemeyeceği bir eylem. Fakat adalet ve ceza hukuku felsefesi açısından ortada zalimane bir şey yoktur. Çünkü Ümm Kirfe bir ticaret için sefere çıkmış Zeyd ve iki arkadaşının ölüm emrini veren kişidir. Bu üç kişi normal yollarla da öldürülmezler. Dövülerek, dayak atılarak ve işkence edilerek öldürürler. Bunlardan Zeyd hayatta kalmayı başarır. İntikam alacağına yemin eder. Ve ilk fırsatta intikamını alır.

Şunu anlatmaya çalışıyorum. 21. Yüzyılda yaşayan bizler için bu şiddet oldukça vahşi ve gaddar görünür. Merhametimize sığışmaz. Fakat 21. Asırda cari adalet felsefesi açısından bakıldığında bu şiddet adalet mantığına uygun ve meşru bir şiddettir. Örneğin bugün Endonezyalılar, Kürtler ya Şilililer bu ülkelerdeki nice katliama bilerek isteyerek zemin hazırlamış Henri Kissinger’ı ele geçirseydi, Iraklılar George W. Bush’u, Lübnanlılar Ariel Şaron’u ya da Condelezza Rice’ı ele geçirseydi, bu topraklardaki yüzbinlerce insanın gaddarca öldürülmesinden sorumlu bu insanları şiddet uygulayarak öldürselerdi adalet duygumuz ve merhametimiz Kissinger’dan, Bush’tan, Şaron’dan ve Rice’dan yana pek olmazdı. Hak ettiklerini buldular, derdik. Pinochet’in kalmış azıcık vicdanının bile işkence etmekten haya ettiği insanlara Kissinger’in zorla işkence ettirttiği kayıtlıyken, Endonezya’da gerçekleştirdiği darbe neticesinde 200.000 insanı, Kürtlere 1976’daki ihaneti neticesinde 200.000 insanı ölüme götürdüğünü tüm dünya bilirken böylesi kısas mantığına dayalı bir şiddete itiraz bir adalet ve vicdan yargısı değil, bir beğeni yargısıdır.

Muhammed zulüm neticesinde tahrip olmuş adalet duygusunun tamir edilmesi için kısasa izin verir. Elbette ki hafifletici nedenleri göz önüne alır. Elbette ki suçun kişiselliği prensibine sonuna kadar dikkat eder. Bunlar Kurani ilkelerdir. Fakat şu da nettir. Herhangi bir adalet felsefesinin ya da herhangi bir ceza hukuku düşüncesinin en temelinde yatan ilke suç ve cezada denklik, yani kısas duygusudur. Elbette ki bireyler kısas hakkından vazgeçebilir. Ve affedebilir. Muhammed’in mesajı Kuran bunu teşvik eder. Ve bu teşvikle insani değerleri kalıcı biçimde yükseltme sürecine girer. Fakat bu hak ya ilelebet adaletin temeli olarak kalacaktır. Ve biz bu temel üzerine bir merhamet sarayı oturtacağız. Ya da bizler adaleti gerçekleştiriyoruz derken bugün yaptığımız gibi, Michel Foucault’nun Hapishanenin Doğuşu’nda anlattığı gibi başka bir zulüm ve biyoiktidar makinesini devreye sokacağız.

Şuraya geldik sanıyorum. Muhammed, Safiye Hayber Savaşından sonra bir esir olarak Muhammed’in yanına getirildiğinde, Safiye’nin babası Huyey’i ve kocası Kinane’yi öldürtmüş durumdaydı. Safiye o esnada Muhammed’e kin doluydu. Fakat Muhammed’in vicdanı oldukça rahattı. Medine’ye geldiğinden bu yana Yahudi kavimleriyle yaşadıklarını zerre kadar karartmaya gerek duymadan, zerre kadar vicdan azabı duymadan, zerre kadar öfkeye kapılma gereği duymadan, Safiye’ye zerre kadar sesini yükseltmek zorunda kalmadan, onunla tam bir açık yüreklilikle konuşabilecek durumdaydı. Muhammed için herhangi bir hınç, herhangi bir güç ve çıkar arzusu, herhangi bir saplantı söz konusu olmamıştı Yahudilerle ilişkilerinde. Sonuna kadar adaleti ve barışı gözetmişti. Sonuna kadar Yahudilerle dost olmaya çalışmıştı. Hiçbir zaman Yahudilere karşı kötü niyet ve ihanet duygusu içinde olmamıştı.

Ayrıca başından beri anlattığımız üzere fazlasıyla yüce bir karakteri vardı. Ve düşmanlarını bile büyülüyordu. Tek başına başlattığı bu kavga Safiye’yle karşılaştığı şu anda tüm Arap yarımadasını kaplamıştı. Bu gerçek ister istemez düşmanda bile olsa bir hayranlık uyandırır. Kinane’nin “sen Muhammed’e aşık olmuşsun” diyerek Safiye’nin yüzünü morartması boşuna değildi. Çünkü taassuptan, güç ve çıkar ilişkilerinin, akrabalık bağlarının güdümünden çıkıp tarafsızca bu hareketin gelişimini izleyen bir insan için bu büyüye kapılmamak pek mümkün değildi.

Fakat ne yazık ki aradan geçen 14 asırda Müslümanlar bu büyüyü yitirmiş durumdalar. İslam bir devrimdi. Ve devrimin kahramanı William Wallace’den çok daha muazzam bir kişiliğe ve mesaja sahipti. Bu yüzden Brisesus’un Aşil’e aşkı bizi ne kadar büyülüyorsa, Safiye’nin şu sözleri de o kadar ikna edici gelmelidir kulaklara: “O konuşmadan sonra Muhammed benim için en sevgiye layık adamdı.” Fakat ne yazık ki bugün ne devrim kaldı, ne kişilik ve ne de mesaj. Ne de bir Müslümana aşık bir Yahudi kadını… Ve ne yazık ki tarafsız gözler İslam ümmetinin haline bakıp Muhammed’e öylece kıymet veriyorlar. Kimseyi suçlamamalıyız. Dönüp kendimizi Muhammedi yolda yeniden inşa etmeliyiz. 21. Yüzyıl koşullarına uygun bir Muhammed olarak…

Bu arada, Muhammed şehvet düşkünü olduğu için mi Safiye’yle evlendi? Bu soru bu yazının konusu değil. Ama tek cümle… Ancak bu evlilikledir ki daha hala insanileşmekte olan Peygamber dostları “Muhammed’in akrabalarını köle ve cariye edinemeyiz” diyerek tüm Hayber halkını gönül huzuruyla özgürlüklerine kavuşturdular.

[bilimislam-blog]

Muhammed ve Safiye'nin Evliliği 1

http://www.bilimislam.com/muhammed-ve-safiyenin-evliligi-1/

Muhammed ve Safiye'nin Evliliği 1

Muhammed Beni Kureyza vakasında Yahudi lider Huyey’i öldürtür. Huyey Safiye’nin babasıdır. Bu olaydan bir iki sene sonra Muhammed Hayber Savaşı’nda Hayber Yahudilerinin lideri Kinane’yi öldürtür. Kinane Safiye’nin kocasıdır. Daha sonra bu savaşta esir düşen prenses Safiye’yle çadırında başbaşa kalır. O esnada Safiye’nin yanağında bir morluk vardır. Morluğun sebebini sorar. Safiye açıklar. Bir rüya görmüştür. Rüyayı kocasına anlatmıştır. Bu rüya üzerine kocası Kinane “Sen Muhammed’e aşıksın” demiş ve onu darb etmiştir. O çadırda Muhammed ve Safiye çok uzun soluklu bir konuşma yaparlar. Safiye Muhammed’le evlenir. Ve bu konuşmayı sonrasında şöyle aktarır: (tefsiren) “O çadıra girdiğimde Muhammed’den daha nefret ettiğim bir insan yoktu. Oturduk. Konuştuk. Bana uzun uzun neden babamla, kocamla ve Yahudilerle savaşmak zorunda kaldığını anlattı. O da çok üzgündü. Fakat Huyey, Kinane ve Yahudiler ona başka seçenek bırakmamış, onun tüm barış çabalarını baltalamışlardı. Bana uzun uzun bunları anlattı. O konuşma sona erdiğinde Muhammed benim için dünyanın en sevgiye değer insanıydı. Evlenmeyi kabul ettim.”

Böyle bir şey mümkün müdür? Yani bir kadının kendi kavmine savaş açmış, babasını ve kocasını öldürtmüş bir adama aşık olması… Yoksa bunun İslam tarihyazımının uydurmalarından biri mi saymalıyız? Bu konuda karar vermeden önce bu tarihi anlamaya çalışmak gerekir. Yani Muhammed’in Yahudilerle kavgasının hangi esaslar etrafında şekillendiğini anlamaya çalışmak…

Ama en azından şunu biliyoruz. Tarih için olmasa da sanat için böylesi bir aşkın mümkün olduğu en azından bir sinema şaheseri var. Truva filminden söz ediyorum. Genç Briseus kendini Tanrı’ya adamış bir Truva prensesidir. Helenli Aşil ise Truva’yı yıkmaya gelmiş Yunan ordusunun en yetenekli ve karizmatik savaşçısı. Aşil, Briseus’un içinde bulunduğu Apollon Tapınağını darmadağın eder. Tapınaktaki tüm askerleri ve rahipleri öldürür. Briseus’u ganimet olarak alır. Ve çadırında barındırır. Savaş sürecinde Aşil’in yüksek kişiliğine şahit olan Briseus Aşil’e aşık olur. Ve Aşil öldürülene kadar da bu aşk devam eder.

Bu bir sanat yapıtı. Yani hayal gücümüzün uydurması. Ama şunu biliyoruz. Bazı koşullarda sanat gerçekten daha gerçektir. Çünkü bir sinema kahramanı bizim yüreğimizde yer tutan fakat toplumsal koşullar yüzünden gerçekleştiremediğimiz ve içimizde bir hayal olarak sakladığımız değerleri cisimleştirir. Yani Truva filmindeki Aşil ve Hektor, Cesur Yürek filmindeki William Wallace, 300 Spartalı’daki Kral Leonidas, Cennet’in Krallığındaki Baljan ve II. Elizabeth gibi sinema kahramanları bizim hayal gücümüzün mahsulü olsalar da, bizde halihazırda varolan insan doğasının kusursuzlaştırılmasından başka bir şey değildirler. Ve zaten bu sebeple bu kahramanlar yüreğimizde silinemez bir iz bırakırlar. Muhammed böylesi bir kahraman mıdır? Bunu henüz bilmiyoruz. Yani Aşil’in Briseus’u kendisine aşık ettiren karizma Muhammed’de de var mıdır? Ki eğer varsa Safiye’nin Muhammed’e aşık olması hayli olasıdır. Ama eğer yoksa Safiye hakkındaki bu rivayetleri çöpe atmamız gerekir.

Biz konuya dönelim. Muhammed Yahudilerle niye kavga etti? Bu soruyu bugün yaşayan pek çok Müslüman şöyle yanıtlar: “Yahudiler kutsal kitapları olan Tevrat’ı herşeyiyle tahrif etmişlerdi. Dinleri bozuk bir dindi. Muhammed onları hak din olan İslam’a ve Kuran’a davet etti. Onlar taassuplarından ötürü direndiler. Ve İslam savaş açtılar. Allah da Muhammed’i Yahudilere galip etti.” Bugün bu konudaki standart kavrayış budur. Fakat ne yazık ki ciddi bir illetle maluldür. Eğer bugün biri çıkıp Müslümanlara “sizin kutsal kitabınız olan Kuran tahrif olunmuştur” dese Müslümanlar haklı olarak bu adamla kavga ederler. Çünkü bir Müslümana hakaret etmenin bundan daha öte bir yolu yoktur. Yani eğer Muhammed Yahudilere bu sözü söylemişse Yahudiler haklı olarak Muhammed’le kavga etme gereği duyarlar. Yani Müslümanların bu kavrayışı pek adil bir kavrayış değildir.

Peki Muhammed gerçekten de Yahudilere bunları mı söyledi? Bu konuda müracaat edeceğimiz merci Muhammed’in mesajı olan Kuran’dır. Kuran’a baktığımızdaysa ilk inen sureden son inen sureye kadar Yahudilere sunulan mesaj tektir: “Tevrat’ı hayata geçirmediğiniz sürece Allah’ın sevgili kulları değilsiniz. İslam’ın sizden tek istediği şey Tevrat’ı doğru dürüst hayata geçirmeniz ve iyi birer Yahudi olmanızdır. Oysa siz dininizi kendi güç ve çıkar ilişkilerinize alet ediyorsunuz. Bu bizatihi Tevrat peygamberlerinin lanetlediği bir davranıştır.” Muhammed Müslümanlarla konuşurken onlara yeni bir şey anlatır. Fakat Yahudilere karşı tavrı nettir. Aynı bir Tevrat peygamberi gibi onların iyi birer Yahudi olmasına çalışır. Kuran’ın Yahudilere eleştirileri bile harfiyen Tevrat’ın Yahudileri eleştirilerinin kopya edilişidir. Kuran’ın Yahudiler karşısındaki tavrı budur. Gerçek birer Yahudi olmaları…

İyi de İslam Yahudilerin iyi birer Yahudi olmasından başka bir şey istemiyorsa niye Yahudiler onu düşman belledi? Bir örnek üzerinden anlatayım. Bugün Türkiye’de Ehl-i Sünnet bir Müslüman çıksa ve Ehl-i Sünnet’e dese ki: “siz Ehl-i Sünnet’in büyükleri olan Ebu Hanife’nin, Maturidi’nin ve İbn Arabi’nin yolundan saptınız. Eğer onların yoluna sadık kalacaksanız her Müslümana Kuran okutmanız ve onların din hususunda kendi kendilerine karar vermelerini sağlamanız gerekir. Yani onların üzerindeki tahakküme bir son vermeniz… Ve ayrıca sizin kurmuş olduğunuz bu siyasi iktidarın Ebu Hanife, Maturidi ve İbn Arabi açısından şöyle şöyle temel kusurları var,” bu şartlar altında Türkiye’deki Ehl-i Sünnet kısmen çıkarlarına ve güç hesaplarına dokunduğu için, kısmen de taassupları Ebu Hanife’yi, Maturidi’yi ve İbn Arabi’yi böyle yorumlamaya izin vermediği için bir blok halinde bu adama savaş açarlar. Bilgisiz ve mutaassıp halk da bu güruha sonuna kadar katılır. Bunun örneklerine bugün şahit oluyoruz.

İşte bu adamın Ehl-i Sünnet karşısındaki tutumu neyse, Muhammed’in Medine’deki Yahudiler karşısında tutumu buydu. Her iki adam da hakkı ve adaleti temsil ederler. Ve her iki adama karşı da haksız bir biçimde taassuptan ve güç ve çıkar ilişkilerinin zedelenmesinden ötürü savaş açılır. Çünkü bin yıllık bir geleneği ve konsolide edilmiş bir iktidar yapısını bir anda bırakıp da hakperestçe olaya yaklaşmak mümkün değildir.

Muhammed’in Yahudilerle temel kavga sebebi buydu. Dinlerin çoğulculuğu karşısında duruşu 20. Yüzyılın sonlarında yazmış büyük liberal düşünür John Gray’inkinden daha ileride bir duruştu. John Gray de kültürlerin birbirine indirgenemez çoğulculuğunu kabul eder. Fakat Muhammed bir adım daha atar ve bu çoğulculuğu kutsar: her biriniz ayrı bir metafizik ufka bakıp ayrı bir dini perspektif geliştiriyorsunuz. Biliniz ki temel esaslarınıza sadık kaldığınız müddetçe hepiniz Allah’a yönelmiş durumdasınız. Hepinizin metafizik duruşu kutsaldır.

Fakat dediğim gibi 1.000 yıllık kurumlaşmış bir geleneğin ve iktidarın dayatması Yahudilerin meseleye hakperestçe yaklaşmasını engelledi. Ve Muhammed’le kavgaya başladılar.

Eğer iş dini bir tartışmadan ibaret kalsaydı kavga savaşa dönmeyebilirdi. Fakat Muhammed Medine’ye girdiğinde şehrin iktisadi ve siyasi yapısını değiştirdi. Önce Yahudilerle bir dostluk sözleşmesi imzaladı. Herkes dininde serbest olacak. Dini tartışmalar özgür bir atmosferde gerçekleşecek. Ve her kesim (Yahudiler ve Müslümanlar) birbirine bir güvenlik sözü verecek. Yahudiler ve Müslümanlar asla birbirine karşı silah çekmeyecek. Ve dışarıdan bir grup içerideki gruplardan birine saldıracak olursa içerideki diğer grup öbür grubu koruyacak.

Bu Hobbesçu güvenlik sözleşmesinin bir adım ötesiydi. Hobbes’da da sivil toplum ve devlet böylesi bir sözleşmeyle kurulur. Yani taraflar birbirine karşı silah çekmemeye yemin ederler. Ve tüm silahlı gücü devlete bırakırlar. Devlet de onları iç ve dış tehlikelere karşı korur. Hobbes için bu sözleşmeye ihanetin bedeli idamdır. Yani halkın güvenliğine kast eden devlet öncesi doğa durumuna, yani herkesin herkese düşman olduğu herkesin herkesi öldürmesine izin olan bir duruma dönüş yapar. Bu sebeple sözleşmeyi bozan idamı kabul etmek zorunda kalır adalet mantığı gereği. Fakat Muhammed’inki bu sözleşmenin bir adım ötesiydi. O bu sözleşme aracılığıyla, Yahudilere ve Müslümanlara birbirini kollama görevi verdiği için her iki tarafı siyasal yoldaş kılmıştı. Yani bu sözleşmeye ihanet Hobbes’un sözleşmesine ihanetten daha ağır bir kusurdu. Sadece birbirine silah çekmek yasaklanmamıştı. Birbirlerini kollamak da zorundaydılar.

Fakat iş sözleşmeyle kalmadı. Muhammed Medine’ye geldiğinde Medine piyasası tekelci Yahudi şirketlerinin elindeydi. Ve bu tekelcilik aracılığıyla Medine ekonomisinin ve Medine’nin Yahudi olmayan halkının kontrolünü ellerinde tutuyorlardı. Medineli Müslümanlar zaten ticaretten anlamadığı için bu durumu değiştirme şansları yoktu. Muhammed Medine’ye geldiğinde piyasaya el attı. Mekke’den Medine’ye göçen Müslümanlar ticaretten anlıyorlardı. Muhammed onları pazara soktu. Onlar Yahudilere rakip oldular. Ve Muhammed iktisadi pazarı tam anlamıyla liberal bir hal soktu. Bundan sonra piyasada tekelcilik, fiyat kontrolü, stokçuluk gibi rant yaratan mekanizmaların tamamı yasaklandı. Ve liberal temellerde düşük karlarla satış yapan Müslüman tüccarlar Yahudilerin piyasa kontrolünü yok etti.

Bu şuna benzer. Bugün dünya ekonomisi tekelci bir görünüm arz eder. Her sektörde başını ABD’nin çektiği beş altı firma piyasayı kontrol eder. Bu firmalar kendi aralarında gizli anlaşmalar yaparlar. Ve 30 liraya satacak olsalar bile hayli kar edecekleri bir malı 100 liradan aşağıya satmazlar. Otomobil, sigara, buzdolabı, vs her sektörde durum aynıdır. Bu durum sadece piyasanın kontrolünü ve rant elde etmeyi sağlamaz. Ekonomi üzerinden dünya siyasetinin ve kültürünün kontrol edilmesi sonucunu da verir.

Şöyle bir hayali senaryo düşünün. Bir İslam ülkesi ABD’nin sahip olduğu teknolojik birikime ulaşsın. Ve dünyaya kendi otomobilini, kendi buzdolabını vs sunsun. Ve bunu tekelci fiyatlarla yapmasın. Tamamen liberal temellerde yapsın. Yani normal karın üzerinde bir rant elde etmeye çalışmasın. Bu ülke çok kısa bir süre içerisinde ABD ekonomisinin dünya hakimiyetini yıkar. Haliyle ABD firmaları ve ABD siyasi iktidarı bu İslam ülkesine düşman olur. Ve kendi halklarını da bu düşmanlık ekseninde yeniden inşa eder, gücünün yettiği kadarıyla. Hele ki bir de dini temellerden kaynaklanan bir tartışma varsa (yukarıda söylediğimiz gibi) bu halk da taassubu gereği kendi çıkarının aleyhine olmasına rağmen ABD tarafında saf tutar. Ve bu İslam ülkesi ABD halkının menfaatine çalıştığı halde ABD halkı bu İslam ülkesine düşman kesilir.

İşte Muhammed’in Medine’de Yahudilerle yaşadığı siyasi sıkıntının kaynaklarından biri buydu. Muhammed ekonomiye getirdiği liberal ilkelerle tekelci Yahudi sermayesinin ve bu sermayeye dayalı egemenliğin gücünü hayli sarstı. Ve yaşanan dini kavga bu iktisadi ve siyasi kavganın üzerine tuz biber ekti.

Dikkat ederseniz gerek dini kavgaya, gerekse de siyasi-iktisadi kavgaya hak, adalet ve vicdan perspektifinden bakacak olursak Muhammed’in vicdanı bu konularda alabildiğine rahattır. Çünkü hakkı ve adaleti kusursuzca temsil etmektedir. Ve kendini herhangi bir Yahudi’ye ifadede, onun gönlünü kazanmaya çalışmada bu konularda en küçük bir vicdan rahatsızlığı duymayacaktır. Yani Muhammed o gün o çadırda Safiye’yle bu konuları konuşurken vicdanı alabildiğine rahat durumdadır.

Yahudilerle kavgada bir sebep daha verip geçelim. İslam ve Muhammed gelmeden önce Medineli Araplar birbirleriyle savaş halindeydi. Ve Medineli Yahudiler bu savaşları kullanarak Medineli Araplar üzerinde hegemonya kurmuşlardı. Muhammed Medine’ye geldi. Medineli Arapları barıştırdı. Medine Arapları Müslüman oldu. Ve Medineli Yahudiler Araplar üzerindeki tahakkümlerini ilelebet yitirdiler. Bu şuna benzer: bir Müslüman çıkar. Sünniler ve Şiiler arasındaki bin yıllık düşmanlığı bitirir. Ve Rusya ve ABD gibi büyük güçler Ortadoğu’daki Şii-Sünni kavgasına dayalı tahakkümlerini ilelebet yitirirler. Haliyle bu tahakkümü yitiren ABD ve Rusya bu Müslümana karşı ilelebet düşmanlık yapmak ister. Hak ve adalet bu Müslümanın yanındadır. ABD ve Rusya tamamen haksızdır. Fakat artık savaş kaçınılmaz olur. Ama bu savaşta da bu Müslüman vicdanı rahat olan taraftır. Çünkü hak ve adalet namına savaşmaktadır. ABD ve Rusya gibi güç ve çıkar için değil.

Kısaca Muhammed hakikate, adalete ve insanlığın esenliğine bir devrim gerçekleştiriyor olduğu için Yahudiler tarafından düşman ilan edilir. Nasıl bir devrim bu? Buradaki yazılarda bir konuyu detayıyla ortaya koydum sanırım. Muhammed’in mesajı Kuran, bugün bile heyecan uyandıracak çapta bir kadın hakları savunusudur. Feminizmin bugün geldiği noktayla atbaşı ve herhangi bir feminist kuramcıdan çok daha fazla çok boyutlu bir kadın hakları savunusudur bu. Marx’ın Simiti adlı kitabımda da Kuran mesajının iktisadi boyutunu ortaya koymaya çalıştım. Orada söylediğim şuydu: Kuran’ın iktisadi vizyonu modernitenin en gelişkin iktisadi barışı olan Refah Devleti idealinden en az üç adım ileride sürdürülebilir bir iktisadi adalet tasarısıdır. Şeriat Mekke’de Tamamlandı adlı kitabımda ise şunu ileride sürmüştüm: Kuran’ın toplumsal ve siyasal vizyonu 21. Asırda bile yeryüzünün temel sorunlarına kalıcı bir çözüm getirecek ve inansın inanmasın tüm insanlıkta hala heyecan uyandırabilecek bir barış tasarısıdır. Dinlerin barışından özgürlükçü siyasete, Bordieucu bir kast sistemi karşıtlığından dinle barışık sekülarizmin tesisine kadar bu böyledir.

Ve kırk yaşında tek başına meydana atılmış bu adam, 7. Asrın koşulları ve sınırları içerisinde bu barışı hayata dökmeyi de bilmiştir. Onun ne Truvalı Hektor gibi kendine sadık bir halkı vardı. Ne Kral Leonidas ve Aşil gibi arkasında ölüme koşan bir muhafız alayı. O ne Cennetin Krallığı’ndaki Baljan gibi kendisine itaat edilen yüksek bir ünvana sahipti. Ne de William Wallace, Jeanne D’arc ve II. Elizabeth gibi düşmanla savaşmaya azmetmiş bir halka. O bütün bunları sıfırdan yaratmak zorundaydı. Takipçilerinin sadakatını sıfırdan ve salt kendi yetenekleriyle yaratmak ve korumak zorundaydı. Bunu başardı da. Onun için sinema filmlerinde kahraman olunmaya layık bulunmuş ve bizi erkek ya da kadın olalım büyüleyen ve kendine aşık eden tüm bu figürlerin ötesindedir Muhammed’in kişiliği. Otuz yıl içinde dünyanın en medeni iki ülkesine diz çöktüren ve bu ülkelerin halklarını hiçbir baskıya maruz bırakmadan kendine gönülden bağlayan kolektif güç işte tamamen bu bireysel karakterin ürünüdür.

İşte bu heyecan verici idealler demeti ve işte bu büyüleyici kişiliktir ki babayı oğuldan, kardeşi kardeşten koparmıştır. Onun dinine giren insanların kişiliğinde muazzam bir devrim gerçekleştirmiştir. Geleneksel değerlerinin taassubuyla altı yol boyunca Muhammed’e düşmanlıkta ilk sıraları teşkil eden Ömer, onun mesajını birkez hakperestçe dinledikten sonra bu idealin ve bu kişiliğin bir numaralı fedaisi olmuştur. Ona yıllarca düşmanlık eden İkrime ve Halid, birisinin babası İslam’ın azılı düşmanı Ebu Cehil olduğu halde, diğerinin babası İslam’a düşmanlığın stratejisini çizdiği için bizzat Kuran tarafından ağır hakarete uğramış olduğu halde, bir kez Muhammed’le ve Muhammed’in mesajıyla hakperestçe karşı karşıya kaldıklarında Muhammed’in idealleri için savaşın en önünde gelen isimleri olmuşlardır. Medine’deki münafıkların lideri Ubey bin Selul’ün çocukları Cemile ve Abdullah oldukça iyi birer Müslümandır. Azılı kafirlerden ve Bedir savaşından sonra Muhammed’in emriyle öldürtülen Ukbe’nin kızı Ümm Gülsüm Mekke hayatının başından itibaren her türlü çileye göğüs germiş çok iyi bir Müslümandır. Muhammed’in amcası ve Kuran tarafından lanetlenmiş Ebu Leheb’in kızı Dürre de…

Bunlar sadece birer örnek. İslam’ın ilk tarihi, İslam mesajı yüzünden ailelerin parçalanmalarının tarihidir. Ve zaten Mekkeli müşriklerin Muhammed’e savaş açmalarının sebeplerinden biri budur: “sen toplumu ve aileleri parçaladın.” Parçalanmak zorundaydı. Çünkü Muhammed adaleti ve hakikati getirmişti. Ve sınıf ayrımı gözetmeden tüm hakperest vicdanlar bu mesajın büyüsüne kapılıyordu. Kapılmayan ya güç ve çıkar ilişkilerinde zarara uğrayacağını bildiği için ya da kemikleşmiş bin yıllık geleneğin taassubunu üzerinden atamadığı için Muhammed’e düşmanlık ediyordu.

İşte Hayber Savaşından sonra Safiye’nin durumu da az çok bu minvaldedir. Evet Muhammed babasını ve kocasını öldürmüştür. Fakat Muhammed’in mesajı ve Muhammed’in kişiliği ona tarafsızca bakabilen herhangi bir insanı büyüleyecek düzeydedir. Cesur Yürek’in William Wallace’ından daha gelişkin bir mesaja ve kişiliğe sahip bir adamdan bahsediyoruz.

Hikayemize dönelim. Muhammed’in Medineli Yahudilerle macerası nasıl gelişti? Bedir Savaşından sonra Beni Kaynuka Yahudileri Muhammed’e karşı savaşa hazırlandı. Ve Mekke müşrikleriyle ittifak için ciddi girişimlerde bulundu. Kaynukalıların lideri şair Kab bin Eşref bu sebeple öldürüldü, başka bir sebeple değil. Muhammed’i hicvettiği için hiç değil. Ve Kaynukalılar Müslümanlarla yaptıkları güvenlik sözleşmesine ihanet etmiş oldukları için Medine’den sürüldü. Başka bir sebeple değil. Hele ki Muhammed’in Medine’yi kontrol arzusundan dolayı hiç değil. Bu elbette ki üzücü bir hadisedir. Fakat olan biten şey adalettir. Vicdanın bu kararı verirken huzurunu yitirmeyeceği bir karardır bu. Adaletin temeli “kendine yapılmasını istemediğin şeyi başkasına yapma” düsturudur. Ve eğer aynı evi paylaşan ve birbirini ölümüne korumaya söz vermiş iki kişiden biri ortada hiç bir sebep yokken bu söze ihanet ederse evi terk etmek zorundadır.

Safiye’nin babası Huyey’in yönettiği Beni Nadir Yahudilerinde de durum aynıdır. Bu sefer Uhud Savaşında Müslümanlar yenilince vuku buldu bu olay. Yine aynı senaryo… Nadir Yahudileri Müslümanlara savaş açmaya hazırlandılar. Mekkeli İslam düşmanlarıyla görüşmelere başladılar. Ve bir bahane bulup Muhammed’e suikast tertip ettiler. Ve bunlar açığa çıktı. Muhammed’in gerekçesi yine aynı gerekçeydi. Ve yine adalet mantığına dayanıyordu: “Aynı şehri paylaşan ve birbirini ölümüne korumaya söz vermiş iki halktan biri ortada hiçbir haklı sebep yokken diğerinin canına kastederse o şehri terk etmek zorundadır. Çünkü artık bu iki halk aynı çadırı paylaşamaz.”

Şunu anlatmaya çalışıyorum. Muhammed Beni Kaynuka ve Beni Nadir Yahudilerini sürgün etti. Bunlar için üzgün olduğunu Safiye’yle konuşmalarının bize aktarılan yerlerinden dolayı biliyoruz. Fakat verdiği her iki karar da evrensel adalet ilkelerinin buyurduğu kararlardı. Yani vicdanı alabildiğine rahattı. Bu kararlardan dolayı vicdanını ve kişiliğini kirletmek zorunda kalmamıştı. Ve bu konuları rahatlıkla ve yüzünü yere eğmeye gerek duymadan ve zerre kadar utanç duymadan konuşabilecek durumdaydı. Ortada çok ciddi bir sözleşme vardı. Bu iki kavim bu sözleşmeye hiçbir haklı sebebe dayanmayarak ihanet etmişlerdi. Ve böylesi bir ihanetin cezası da bulunduğu şehirden sürgündü.

[bilimislam-blog]

65 Yaşında Kuran'ın Türkçesini Okuyup Ateist Olmak

http://www.bilimislam.com/65-yasinda-kuranin-turkcesini-okuyup-ateist-olmak/

65 Yaşında Kuran'ın Türkçesini Okuyup Ateist Olmak

Uzun zamandır Bedük’ün ortağı olan Baldudak’ı göremiyoruz. Reportajı Bedük yapmış. Bu amcamız 65 yaşına kadar dini bütün bir şekilde yaşamış, namaz kılıp ibadet etmiş. 65 yaşında Kuran’ın türkçesini okuyup anladıktan sonra ise Deist olmuş. Şimdi bu amcaya saldırmadan önce bilinmesi gerekenler var.

1- Allah kelimesi kökeni Allah kelimesi, islamiyetten önce arap yarımadasında yaygın bir inanış olan çok tanrılı putperestlikteki tanrılardan, en kutlu sayılan Ay Tanrısı’ndan gelmektedir. “Al İlah / El İlah” daha sonra tek ilah olmuştur.

2- Selamın Aleyküm kelime kökeni Selamun aleyküm’ün aslı ibranice “şalom aleküm”dür ve yahudiler tarafından en az 2500 yıldır kullanılır.

3- Muhammed ve Mustafa kelime kökeni Aşağı yukarı 2200 – 2600 yıldır (yani islamdan çok önce) kullanılan bir isimdir. Şükür etmek, teşekkür etmek anlamına gelir. Henüz İslam yeryüzüne inmeden önce de kullanılan bir isimdi, İslam peygamberi de peygamber olmadan önce, yani müslüman değilen yine Muhammet diye anılıyordu. Mustafa ismi ise en az 2800 yıldır (yani islamdan çok çok öncesinden bu yana) araplar tarafından kullanılıyor.

4- Miraç kelime kökeni Bilinen tarihe göre en az 3000 yıldır kullanılıyor. Anlamı yükseğe çıkmaktır. Aynı zamanda İslam ‘ın kutsal kitabı Kur-an’ı kerim’de yazan hikayenin aynısı, olduğu gibi 2600 yıl önce var olan Zerdüştlük dininde de bulunmaktadır. İncelemek için tıklayınız.

Şimdi biraz karşılaştırma yapalım.

İslam ile Zerdüştlük karşılaştırması.

1- Zerdüştlüğün ilahı Ahura Mazda herşeyden üstündür = Allah herşeyden üstündür.

2- Ölenler Cinvat köprüsünde özel bir sınavdan geçer = Ölenler sırat köprüsünde özel bir sınavdan geçer.

3- 30 – 40 yaşlarında peygamber oldu = 40 yaşında peygamber oldu.

4- Güneş veya ateş kıble alınır = Kabe Kıble alınır.

5- Zerdüşt miraca çıktı = Muhammed miraca çıktı.

6- Miraçta 5 vakit ibadet farz kılındı = Miraçta 5 vakit namaz farz kılındı.

7- Miraçta Vohumenah ve diğer melekler ile görüştü = Miraçta Cebrail ve diğer melekler ile görüştü.

8- Miraçta Ahura Mazda ile görüştü = Miraçta Allah ile görüştü.

Devam ediyoruz. Kelime kökenlerine baktık. Bugün bizim için kutsal kabul edilen kelimeler (Allah, Kuran, Muhammed, Miraç, Selamın Aleyküm vs.) İslam dininden çok önce de vardı, isimler de öyle. Bölye olunca biraz büyüsünü kaybediyor. Düşün ki müslüman olmayan bir putperest, adını Muhammed koyduğu helvadan yapılmış bir put’a tapıyor ve “Allah’ım bana bereket bahşeyle” diyor. Bunu arapça söylüyor. Arapça bilmediğimiz için / anlamını bilmediğimiz için etkileyici gelebilir ama herif fıstıklı helvaya tapıyor? Kelimeler aynı. Üstelik ne Muhammed doğmuş, ne kitap inmiş, çok çok eski bir tarihten bahsediyoruz.

Madem anlamını bilmiyoruz, biraz değiştirelim. Varsayalım kutsal din arap çöllerine değil zamanın İngiliz Krallığına indi. Neden olmasın? Allah’ın takdiri değilmi? Böyle de karar vermiş olabilirdi.

Şöyle dua edecektik: God, please forgive me (Bryan Adams’a selam olsun)

Müslüman olmak için şunu söylememiz gerekecekti: There is God. Muhammad is the messenger of God.

Şöyle salavat getirecektik: Prayer of God be upon him and his family and peace.

Tekbir getirirken şunu bağıracaktık: God is greater! God is greater!

Onlar gibi giyinip konuşmaya çalışacaktık, anadilimizin büyük çoğu ingilizce kelimelerden oluşacaktı, kültürümüz onlara benzeyecekti. Aynı şeyi Fransızca, Almanca, İspanyolca vs. için de düşünebilirsiniz. Bu bir peşin peşin kabullenme hali.

Peki Kur-an’da “siz anlayasınız diye Arapça indirdik” diyor. Anlıyormusun? Böyle dediğine göre önemli olan anlamak. Tekrar soralım, anlıyor musun? Eğer anlamıyorsan Kur-an amacına ulaşmamış demektir. O halde ya anadiline çevrilmiş halini okuyup anlayacaksın, ya da Arapça öğreneceksin.

Peki Arapça öğrenmek yeterli mi? Hayır değil çünkü Arapça yaşayan bir dil. Yaşayan (yani bir millet tarafından kullanılmakta olan) diller değişir ve gelişir. Burayı okuyorsan Türkçe biliyorsun. Peki 1500 yıl öncesine gitmeye gerek yok. 80 – 90 yıl önce Türkçe yazılmış olan metinleri anlayabiliyor musun? Mesela Atatürk’ün gençliğe hitabesini düşün. Kelimeler ne kadar yabancı değil mi? O dönem yabancı değildi, şimdi ise farklı geliyor ve anlamak zor. Çünkü Türkçe’de yaşayan bir dil. Bu yüzden Tıp’da, şu an yaşamamakta olan Latince tercih edilmiştir. Hastalıklar, teşhisler, ilaç isimleri vs. olduğu gibi latincedir. Bu yüzden değişmez, 100 yıl sonra da, 1500 yıl sonra da o ilacın adı değişmeyecek.

Peki Arapça? Çokdan değişti. Bugün eline kitabı alıp 1500 yıl (birazda kavmin yöresel lisanı ile) yazılmış bir kitabı eksiksiz anlaman mümkün değil!. Yapabileceğin en iyi şey, Türkçe’ye çevrilmiş olan tüm tasvirleri okumak / incelemek. İslam’ı anlamak adına yapılabilecek en iyi şey bu ve bunu yapanların büyük çoğu ateist veya deist oldu.

Ben yine de bunu yapmak yerine İslam’ın zamanın Almanya’sına indiğini hayal etmeyi tercih ediyorum.

Daş is hayne şaynen şlüfte!. Şayze!.

[bilimislam-blog]

Ayna Nöronlar ve Empati

http://www.bilimislam.com/ayna-noronlar-ve-empati/

Ayna Nöronlar ve Empati

Diğer insanların, hatta diğer canlıların duygularını anlamak, onlarla duygudaşlık kurabilmek ve sosyal iletişimimizi sağlıklı biçimde yürütebilmek için sahip olduğumuz en önemli yetenek, “digerkamlık” yahut “empati” olarak bildiğimiz yeteneğimizdir. Empatinin üç önemli aşaması vardır: önce gözlemleme sonucunda “o”nun gibi bakabilmek, sonra “o”nun gibi hissetmek ve düşünebilmek, son olarak da “o”na bunu ifade edebilmek.

Yüksek empati sahibi kişiler çok duygusaldırlar. Bu nedenle de karşılarındaki kişilerin acılarından daha çok etkilenirler. Örneğin, bu insanlar bir kitabı sadece okumazlar, onu yaşarlar.

Taklitçi hücreler

İnsan bedeninin ve beyninin empatide olduğu gibi keşfedilmesi gereken milyonlarca faaliyeti vardır. Gülmek, esnemek, ağlamak, karamsarlık, neşe, coşku, hüzün vb. gibi pek çok davranış ve duygu biçimi insanlar arasında kolayca yayılabilen ve taklit edilen duygulardır.

İnsan beyninin işlev gören kısmı nöronlardan oluşur ve bu nöronlar elektrikle çalışır. Her bir nöron elektrik atımlarıyla haberleşir. Bu atımlara “aksiyon potansiyeli” adını veriyoruz. Beynimizde bulunan yaklaşık yüz milyar sinir hücresinin çalışmasıyla açığa çıkan enerji çok yüksektir. “Beyin bu yüksek miktarda enerjiyi nasıl kullanıyor?” sorusuna cevap aramak için yapılan araştırmalar, bir kaç yıl yıl öncesine kadar bilinmeyen bir sistemin keşfedilmesini sağladı.

Ayna nöronların keşfi

İtalya’da Parma Üniversitesi’nden Giovanni Rizzolatti, Vittorio Gallese ve ekibi 1996’da, makak maymunun beyninin ön lobunda “ayna nöron” adını verdikleri değişik bir motor nöron hücresi keşfettiklerini duyurdular. Yakın zamana kadar, motor nöronların yalnızca salgı bezleri ve kas devinimlerini denetleyen uyarıları gönderen sinir hücreleri olduğu sanılırdı. Bilim insanlarının, maymunların fıstık alırkenki nöron aktivitelerini gözlemlediği bu araştırmada, bir gün maymunlar hareket etmeden dururken bir bilim insanı fıstıklara uzandı ve maymunun  nöronları sanki kendileri uzanıp alıyormuşçasına aynı aktiviteyi gerçekleştirdi. Bu durum şunu açıklığa kavuşturuyordu: Bir şeyi görmek ve bir şeyi yapmak aynı şeydi!

Biri katıla katıla gülerken kendimizi alamayıp gülmeye başlarız.  Çevremizde biri esnese çok geçmeden başka esneme sesleri ardı sıra dizilir. Bununla ilgili olarak, mutlu yüzlere bakanların yüz kaslarının, kızgın yüzlere bakanların ise kaş kaslarının görüntüleri ilk görme anını takip eden 700 milisaniye içinde kımıldadığını biliyoruz. İnsanın ayna nöron sistemi, maymunlardan farklı olarak sol yarı kürede ve özellikle dille bağlantılı Broca alanında yoğunlaşmış gibi gözüküyor.

Yeni araştırmalar

• Sürü psikolojisinin temel nedeninin ayna nöronlar olduğu konusunda iddialar vardır. Bilkent Üniversitesi Psikoloji Bölümü Başkanı Yard. Doç. Dr. Emre Özgen, bir konferansta Fransa Jean Nicod Enstitüsü öğretim üyesi Pierre Jacob’un ekip çalışmasına dayanarak, çete davranışları ve sürü psikolojisi gibi durumların altında yatan sebebin ayna nöronlar olduğunu belirtti.

• Ayna nöronlarla ilgili bir başka çarpıcı iddia, otizmli çocukların ayna nöron mekanizmasının arızalı olduğu yönündedir. Otizm, Yunanca autos (kendi) sözcüğünden geliyor. Otizmli çocuğun çektiği temel zorluklardan biri, metafor (eğretileme) ve metonim (düzdeğiştirmece) gibi söz oyunlarını anlayamamalarıdır. Örneğin, “Yumruğunu sık!” denildiğinde, çocuk bir eliyle yaptığı yumruğu öbür eliyle sıkıyor.

Empati, hayatımızın pek çok alanında doğru dozda kullanılması ve geliştirilmesi gereken bir yetenektir. Azlığında duyumsamazlık, egoizm, iletişim sorunları, otizm, vicdansızlık, utanmazlık gibi hiç de istenmeyen negatif psikolojik olgulara neden olur. Gereğinden fazla ve tek taraflı kullanıldığında kişisel başarısızlık, yalnızlık, mutsuzluk gibi duygularla yaşamaya mahkum eder. Dozunda kullanılıp geliştirildiğinde başarı ve çekicilik getiren bir sürü yeteneğe sahip olmayı sağlar. Empati hemen her ilişkide hüküm sürer. En güzel aşklar empatinin gelişmesiyle zirveye çıkar ve uzun süre yaşar. Empatisiz ya da tek taraflı empatinin olduğu aşkın en tutkulusu bile bitmeye mahkumdur. Empati olmadan aslında oyun bile oynayamayız. Sanatçı kurduğu empati yoluyla yapıtını ortaya koyar ve izleyen bu yapıtla kurduğu empati yoluyla baştaki yaşanmışı yaşar. Utanç, mahcubiyet, haysiyet, şeref duyumlarının ardında da empati vardır. Belki en çarpıcı olanı, kendimizde bir başkasını yaşatarak, bu bölünmenin aynı konuda karşıt duygular yaşamamıza yol açmasıyla, vicdan dediğimiz duygulanımı olanaklı kılmasıdır.

[bilimislam-blog]

Beyni Zinde Tutmak

http://www.bilimislam.com/beyni-zinde-tutmak/

Beyni Zinde Tutmak

Beyinin limitsiz bir bilgi alanına sahiptir. Beyinle ilgili bilgilerin bir kısmını biliyorsunuz. Peki ya beyninizin kapasitesini zorlamayı hiç denediniz mi?

Beyninizi egzersiz yaparak güçlendirebilirsiniz. Bu şekilde bilgilerinizi taze tutabilir, beyninizin nöronlar arasında yeni yollar keşfetmesini sağlayabilir ve Alzheimer hastalığından korunabilirsiniz. ABD’de yayımlanan Men’s Health dergisi beyini daha güçlü hale getirmenin yollarını açıkladı. Buna göre hepimizin uygulayabileceği yöntemler ile beynin daha sağlıklı bir yapıda tutulabileceği düşünülüyor.

Egzersiz yapmak beyin hücrelerinin gelişimini sağlayan proteinlerin salgılanmasını artırır. Doktor John J. Ratey, “Bu kalbinizin de beyninize daha fazla kan pompalamasını sağlar. Beyne çıkan glikoz ve oksijen de nöronların en uygun şekilde çalışmasına yardımcı olur” diyor. Birçok araştırma ayrıca egzersizin hafızayı güçlendirdiğini ve depresyonu engellediğini gösteriyor.

Haftada 3 kez 40 dakikalık aerobik egzersiz 1 yıl boyunca yapıldığında yetişkin birinin beynindeki hafıza ve bilgi depolamadan sorumlu sistem olan hipokampüsün yüzde 2 oranında büyümesini sağlar.

Kavrama performansı 20’li yaşların ortalarından itibaren düşmeye başlar. Teksas Üniversitesi’nden Dr. Denise Park, bunu geliştirmek için zihinsel olarak karmaşık yeni şeyler öğrenmenin gerekli olduğunu söylüyor.

Beyindeki dil, hafıza ve dikkat alanlarının gelişmesini sağlayan gri maddeyi artırmak için de egzersizler bulunuyor. Bunlar, dans dersi almak, yoga ve meditasyon yapmak, müzik aleti çalmayı öğrenmek, yabancı dil öğrenmek, kavrama geliştirici oyunlar oynamak ve satranç oynamak olarak açıklanıyor.

  Beynin sağlıklı olması için nasıl beslenmeli?

Beynin sağlıklı olması için kalbe iyi gelen yiyeceklerle aynıları tüketilmelidir. Bunlar protein, iyi yağlar, tam tahıllılar ve antioksidan açısından yüksek yiyeceklerdir. Meyve ve sebze de tüketilmelidir.

Kahvaltıda yumurta ve yulaf tüketilmelidir. Yumurtadaki kolin adlı madde beyin fonksiyonunu güçlendirir. Yulaf da lif açısından zengindir. Bu da kan şekerini düzenler.

Kahvaltı sonrası atıştırmalık olarak 8 badem ve 1 avuç yaban mersini tercih edilmelidir. Yaban mersini kan akışını artırır, bademde lif ve protein bulunur.

Akşam kahverengi pirinç, patlıcan, soğan ve brokoli tercih edilebilir

Yağ kalp için ne kadar zararlı olsa da beyin için yararlı bir besin türüdür. Miyelin de dahil olmak üzere insan beyninin yarısından fazlası yağdan oluşmuştur

15 dakikada bir su yudumlamak yorgunluğu alır.

[bilimislam-blog]

Kansere Yakalanmayan Hayvanlar

http://www.bilimislam.com/kansere-yakalanmayan-hayvanlar/

Kansere Yakalanmayan Hayvanlar

Kanserin tedavi yollarını araştırırken düşük oranda kansere yakalanan ya da hiç kanser olmayan hayvanları incelemek belki de daha yararlıdır. Filler ve tüysüz köstebek faresi üzerinde yapılan çalışmanın altında da bu düşünce yatıyor.

Kanserin asıl nedeni bir grup hücrede meydana gelen mutasyonlardır. Fillerde kanserin çok nadir görülmesinin sırrı TP53 geninde gizli. Fillerde insanda bulunan hücre sayısının 100 katı kadar hücre bulunuyor. Yirmi filden birinde kanser görülürken bu oran insanlarda beşte bir . ABD’li araştırmacılar bu konuyu mercek altına aldı ve Journal of the American Medical Association dergisinde yayımlanan çalışmalarının sonucunda hasarlı DNA’yı tamir etme yeteneği olan TP53 isimli genin fillerde insandan 20 kat daha fazla olduğunu tespit etti.

Tüysüz köstebek faresinde ise durum çok daha hayret verici. Çünkü tüysüz köstebek fareleri hiç kanser olmuyor. Üstelik bilim insanlarının laboratuvar ortamında bu farelerde kanseri tetiklemeye ve farelerin kanser olmasını sağlamaya çalışmalarına rağmen. Son günlerde yapılan bu çalışmaya göre, tüysüz köstebek fareleri doğal bir mekanizma kullanarak mutasyonla mücadele ediyor ve kansere göz açtırmıyor. Bu mekanizmada hyalüronik asit isimli bir polimer rol oynuyor. Araştırmacılar, bu polimerin tüysüz köstebek faresinden uzaklaştırıldığında kanserin normal seyrinde yayıldığını gördü. Tüysüz köstebek faresinde insandakinden 5 kat daha fazla hyalüronik asit polimeri olduğu için fareler kansere yakalanmıyor. Nature dergisinde yayımlanan yine bu çalışmalarıyla ilgili bir başka makalede ise araştırmacılar tüysüz köstebek faresinin cildinde yüksek yoğunlukta hyalüronik asit bulunduğunu, bunun fareye yerin altındaki tünellerde yaşayabilmesi için gerekli deri esnekliği sağladığını belirtti. Biyolojik bir sıçrama olarak kabul edilen bu bulguların kanser tedavisi geliştirme çalışmalarında hayati önemi olacağı düşünülüyor.

[bilimislam-blog]

Hayvanların Deprem Sezgisi

http://www.bilimislam.com/hayvanlarin-deprem-sezgisi/

Hayvanların Deprem Sezgisi

Türkiye’de olduğu gibi bir çok ülkede de hayvanların depremleri önceden hissebildiği konusunda yaygın bir inanış bulunmakta. Gel gelelim bu durum milattan önce 373 yıllarına kadar uzanıyor.

Büyük depremlerden bir iki gün evvel önce yılanların, sonra fare ve sansarların sürü halinde Helike şehrini terkettiğine dair Yunan tarihçilerinin notları bulunmakta. Deprem öncesi hareketlerinde değişiklik görülen hayvanlar yalnızca bunlardan ibaret değil. Arıların kovanlarını bırakıp gitmesi, balıkların çok daha süratli yüzmesi, tavukların yumurtlamaya ara vermesi de bu durumlara örnek olarak gösterilir. Tayland ve Sri Lanka’da fillerin, 2004 yılında insanları rakım’ı yüksek olan yerlere taşıması, tsunamiye sebep olan su altı depreminden hemen önce gerçekleşmiştir ve insanlar bu şekilde kurtulmuştur. Amerika Birleşik Devletleri istatistiklerinde yapılan araştırmalara göre deprem ve sismik aktivite öncesi gazete ve dergilere verilen kayıp ilanlarında bir artış olduğunu göstermiştir.

Eldeki verilere bakınca, hayvanların depremi önceden hissetmesi durumu güçlü bir teori. Bu durumda sormamız gereken “Sismografların ıskaladığı nokta nedir?” sorusu. Bu önemli kısmı, yani özetle, hayvanların sezgilerinin deprem tahmini konusunda nasıl bu kadar isabetli olduğunu anlayabilseydik eğer, deprem tarihi ve şiddeti tahminlerinde daha başarılı olur, daha başarılı önlemler alabilirdik.

[bilimislam-blog]

3 Boyutlu Yazıcı İle Üretilen Kafatasının Nakli

http://www.bilimislam.com/3-boyutlu-yazici-ile-uretilen-kafatasinin-nakli/

3 Boyutlu Yazıcı İle Üretilen Kafatasının Nakli

Kronik kemik deformasyonu olan, kafatası kemik kalınlığı 1,5 cm’den 5 cm’e kadar artmış, görme yetisinin azalması ve şiddetli baş ağrılarından şikayetçi olan Hollandalı bir kadının kafatasının üst bölgesi çıkartıldı. Yerine 3 boyutlu yazıcı ile üretilmiş kafatası yerleştirildi.

University Medical Centre Utrecht’deki beyin cerrahlarından oluşan bir ekip operasyonu gerçekleştirdi. Üniversite, bu 3 boyutlu kafatasının bir hasta tarafından reddedilmeyen ilk başarılı örnek olduğunu söylüyor.

Operasyon için 3 boyutlu yazıcı ile üretilen kafatası implantı

Dr. Bon Verweij öncülüğünde gerçekleşen operasyon 23 saat sürdü. Eğer bu operasyon gerçekleştirilmesedyi 5 cm’e ulaşmış olan kafatası kalınlığı ciddi beyin hasarlarına ve hatta ölüme yol açabilirdi.

Dr. Bon Verweij şöyle söylüyor:

“Kritik beyin fonksiyonlarının tehlikeye girmesi an meselesiydi ve bu yüzden de hastayı kaybedebilirdik.”

Ameliyat zorunluydu ve 3 boyutlu yazılmış implant tekniğinden daha güvenilir ve ideal bir tedavi yöntemi de yoktu. Kafatası hastaya uyumlu ve dayanıklı malzemeden üretildi. Operasyonun yapıldığı günden bu yana, hasta görme yeteneğini tamamen geri kazandı, hastalığının semptomlarından kurtuldu ve günlük hayatına geri döndü. İleri tarihlerde implant kafatasının yenisi ile değiştirilip değiştirilmeyeceği henüz bilinmiyor.

Baş cerrahın, kafatasının 3 boyutlu olarak yeniden yapılması konusunda deneyimi vardı ancak böylesine büyük bir implantın yerleştirilmesi daha önce başarılamamıştı. Dr. Verweij üniversitenin resmi açıklamasında şöyle söyledi:

“Böylesine bir ameliyatı yapmak neredeyse imkansızdı.”

Bu operasyon diğer kemik bozukluğu yaşayan hastalar için de yeni bir umut ışığı oldu. Bu teknik ayrıca, tümör veya kaza ile oluşan kafatası hasarlarının onarımında da kullanılabilir.

Operasyon Şubat 2014’te gerçekleştirildi ancak hastane ameliyat ile ilgili detayları yeni aktardı.

[bilimislam-blog]

Beyinin çalışma özelliği! Fiziksel ve biyolojik alışkanlıklar...

http://www.bilimislam.com/beyinin-calisma-ozelligi-fiziksel-ve-biyolojik-aliskanliklar/

Beyinin çalışma özelliği! Fiziksel ve biyolojik alışkanlıklar...

Bedenimizin doğal alışkanlıkları vardır, bazen bizim tarafımızdan inşa edilen alışkanlıklarımız da vardır. Özellikle doğal alışkanlıklarımızı yerine getirmediğimiz zaman o alışkanlığımız ile ilgili beynimiz devamlı olarak o alışkanlıkla ilgili uyarı sinyallerine maruz kalır. Bu sinyaller yüzünden beyin odak noktasını sürekli olarak bu duruma çevirir. Bu yüzdende doğrudan düşünceleriniz etkilenir ve sağlıklı düşünemezsiniz. Örnek: açlık. Besin bedenin tamamı ile ilgili olduğu için beyin çok fazla sinyale maruz kalır. Bu yüzden aç insan bilgi olarak birşey üretemez. Birde buna susuz kalan beynin zarar görmesinden kaynaklanan ağrı da eklenince artık bir noktada her işi bırakır hale gelirsiniz. Buna en güzel örneklerden biriside şehvet halidir. Şehvet durumuda beynimizi doğrudan etkileyen bir haldir.

Bir de kendimiz oluşlturduğumuz alışkanlıklarımız vardır. Sigara bağımlılığı ve bununla birlikte nikotin ihtiyacı. Sigarada iki tür alışkanlık vardır. Dudak tirkaykisi dediğimiz bir fiziksel hareket alışkanlığı, ikinciside sigara içmekten kaynaklanan nikotin bağımlılığıdır. Sigara bağımlılığı olan insan sigara içmezse diğer alışkanlıklardaki gibi sinirli olur. Bu doğaldır çünkü beyin buna odaklanmışken eğer sen beyine başka veriler girmeye çalışırsan tepki verir. Bu da seni sinirli gösterir. Bu üçüne benzer birçok fiziksel ve biyolojik alışkanlıklar vardır. Bunları yerine getirmeden asla sağlıklı düşünemeyiz.

Kuran denilen kitap da zamanla değiştirilmiş ancak bu konu ile ilgili olan “şehvetli iken namaza yaklaşmayın” metnini barındırıyor. Bu metin aslında tamamen yukarıda bahsettiğim konu ile ilgili iken şehvet sadece seks ihtiyacına çevrilmiş, namaz ise düşünce hareketinden fiziksel bir ayine çevrilmiştir. Bu nedenle kuranın bu metni anlamını, değerini, özelliğini kaybetmiştir. Biyolojik alışkanlıklar ve ihtiyaçlarla savaşmayın. Onları en doğru şekilde yerine getirin. Diğer türlü tanrı ile savaşmış olacaksınız. Ve bunun size hiçbir faydası olmayacaktır.

[bilimislam-blog]

Muhammed’in Ayşe ile Evliliği -2

http://www.bilimislam.com/muhammedin-ayse-ile-evliligi-2/

Muhammed’in Ayşe ile Evliliği -2

MUHAMMED’İN AYŞE’YLE EVLİLİĞİ II

Esat ARSLAN

Biraz 7. Asrın gözleriyle bakalım. Muhammed’in davasında başarısız olması için müşriklerin başarması gereken tek şey vardı: Muhammed’in karizmasını kesin bir biçimde çizmek. Ki otoritesini herhangi bir gelenekten almayan ve tüm geleneklere savaş açmış bu adamın karizmasının çizilmesi (Max Weber’i hatırlayacak olursak) her şeyini yitirmesi anlamına gelir. Bugün bir şeyh, büyük bir suç da işlese karizması çizilmiyor. Çünkü otoritesini bin yıllık geleneksel tarikat kurumundan alıyor. Ve cahil müritler o şeyhin şahsında o geleneksel otoriteye tapıyor. Şeyhe isyan bin yıllık bir otoriteye isyan anlamına geldiğinden zaten gelenek tarafından tanrılaştırılmış olan şeyhin her hatasını hayra yoruyor. Oysa Muhammed tüm geleneklere baş kaldırarak kendi karizmasını sıfırdan kendi yaratan bir adam. Ve takipçileri özgür ve şüpheci bir kafayla sürekli Muhammed’i gözetleyerek “sahtekar mı dürüst mü” diyerek Muhammed’e bağlanıyorlar. Böylesi bir durumda kişisel karizmasını korumak Muhammed için en hayati iş. Muhammed’in yaşamına baktığımızda karizmasının çizilmek istendiği bazı durumları buluyoruz. Ayşe’ye atılan zina iftirası hadisesi. Ya da evlatlığının eşi olan Zeynep’le evliliği. Fakat Ayşe’yle evliliği konusunda müşrik liderlerden zerre kadar itham yok. Ortada kendi çağı için utanç verici bir durum olsa bu evlilik Muhammed’i bitirir. Fakat bu konuda kayıtlı tek bir rivayet yok.

Demek ki 7. Asır müşrikleri Muhammed’e düşman da olsalar bu evliliği utanç verici olarak görmüyorlar. Şu denebilir: iyi de zaten müşrikler kadın düşmanıydı. Fakat buradaki bir ayrım gözden kaçar burada. Araplar iki tabakaydı: aristokratlar ve avam tabaka. Kadın düşmanı olan kesim avam tabakaydı. Aristokratlar arasında kadının saygın bir konumu vardı. Muhammed’in eşi Hatice, Ebu Süfyan’ın eşi Hind, Ebu Leheb’in eşi Ümm Cemil oldukça saygı duyulan kadınlardı. Ve toplumun yönetiminde söz sahibiydiler. Aristokratlar kendi aralarında bunu kurmuşlardı. Fakat avamın kadınlarını ikinci sınıf kılmaları üzerinden bir otorite tesis etmişlerdi. Ve bunun bozulmasına izin vermiyorlardı. Bugün de böyledir. ABD’de aristokrat kesimler arasında kadın saygı duyulan bir varlıktır. Fakat yeryüzünün avam kesiminde kadın bizzat ABD egemenleri tarafından sömürülür. ABD egemenleri de avamın bu sömürüsü üzerinden iktidar uygular. Ve bu sömürünün bozulmasına izin vermez. (Örn: Doğu Asya’dan her yıl kaçırılan altı milyon kız çocuğu kadın hakları şampiyonu ABD’nin legal porno siteleri tarafından fahişe olarak kullanılır. Ve hiçbir ABD’li egemen bu ağır problemi kendine dert etmez. Çünkü kendileri de bu sektörden nemalanmaktadır.)

Şunu demeye çalışıyorum. Ebu Süfyan gibi müşrik liderler 9 yaşındaki Ayşe’yle evliliği utanç verici olarak görseydi bunu kesin olarak kullanırdı. Ebu Süfyan bunu yapmadığı gibi, bunun tam da aksine kendi kızı Ümm Habibe, Muhammed’le evlenince, o sırada Muhammed’le düşman olmalarına rağmen bundan gurur duymuştur.

O halde mesele şuna geliyor: bu konuyu kültürel görelilik temelinde mi ele almamız gerekir? Yani bizim kültürümüzün değerleriyle başka kültürleri yargılamama. Yani bizim kültürümüzde 9 yaşındaki bir kız çocuğuyla ilişki sapıklık olabilir. Fakat bambaşka bir kültürde bu sapıklık olmak zorunda değildir. Zaten Levi Strauss’dan beri biliyoruz ki bizim en ilkel ve vahşi dediğimiz kültür, doğru bir bakış açısıyla yaklaşıldığında bizden çok daha ileri olarak kavranabilir.

Bunu dediğimiz zaman modern aklımızın modern ahlakımızın, modern adaletimizin ve feminist değerlerimizin mutlaklığını sorgu altına almış oluruz. Ve bir çırpıda bunu demek şu saçmalığa da götürür: “iyi o zaman ölüsevicilik de kültürel göreliliğe tabi diyelim. İyi o zaman masum bir insanı öldürmek de başka kültürlerde doğru olabilir diyelim, iyi o zaman cinsel istismar da kültüre göre değişir diyelim” vs…

Haliyle bunu diyemeyiz. Ama kültürel göreliliği bu çağda en iyi tartışan düşünürlerden John Gray kültürel görelilik idealine zarar vermeden evrensel değerleri nasıl ele alabileceğimizi gösteriyor. Kabaca dediği şu: evet kültürel görelilik bir gerçektir. Ve bir değerdir. Kendi kültürümüzün değerleriyle başka bir kültürü yargılamak zulümdür. Ama evrensel kötülük diye bir şey vardır. Bugün Afrikalılalara yapıldığı gibi bir insanın acından ölümüne seyirci kalmak evrensel kötülüktür. Masum bir insanı öldürmek de böyledir. Irza tecavüz de böyledir. Hangi kültürde olursa olsun bunun bir zulüm olduğunu söyleyebilmeliyiz.

Buradan bakalım. 9 yaşındaki bir kız çocuğuyla evlenmek evrensel bir kötülük müdür? Eğer iş bir tecavüz veya cinsel istismarsa bu kesin olarak böyledir. Bunu yapan Muhammed de olsa. İyi de cinsel istismar veya tecavüz dışında 9 yaşındaki bir kız çocuğuyla nasıl cinsel ilişkiye girilebilir ki? Bu insan doğasına aykırı.

9 yaşındaki Ayşe’nin evliliği bir evrensel kötülük olacaksa, bu, bu evliliğin insan doğasına aykırı olmasından kaynaklanır. Eğer insan doğasına uygunsa, bu bizim modern kavrayışımıza ters düşse bile, hislerimiz bunu kabul etmese bile, bizim kültürümüz için bu bir sapıklık olarak lanetlenecek olsa bile, bunun 7. Asırda bir zulüm veya sapıklık olduğunu söyleyemeyiz.

Peki insan doğasına aykırı mı bu evlilik? Eğer 18. Yüzyıl Aydınlanma Avrupa’sında yaşasaydık ve ezeli ve ebedi bir insan doğası fikrine bağlansaydık, bunu kesin bir dille söyleyebilirdik. Evet aykırıdır. Fakat sonra 19. Yüzyıl geldi ve tüm değerlerin tarih içerisinde şekillendiğini, ezeli ve ebedi bir insan doğası olmadığını söyledi. Sonra 20. Yüzyıl geldi. Ve insan doğası kavramının siyasi iktidarlar tarafından ve insanları denetlemek için inşa edilmiş kötü niyetli bir kurgu olduğunu söyledi. Foucault, Derrida, Castoriadis, Baudrillard, Laclau, düşüncemize bugün ışık tutan her kim varsa az çok aynı şeyi söylüyor.

Ben insan doğası var mı yok mu konusuyla ilgilenmiyorum bu yazıda. Sadece insan doğasının olduğunu varsayıyorum. 9 yaşındaki bir kız çocuğunun evlenmesinin bu doğaya aykırı olup olmadığını soruyorum. Bu evliliği kültürel görelilik mi yoksa evrensel kötülük mü bağlamında ele almamız gerekir bunu sorguluyorum.

Burada Foucault’nun Cinselliğin Tarihi kitabına göz atmakta fayda var. Kitabı okumayan insanlar bir eşcinsel olan Foucault’nun bu kitapta eşcinselliği övdüğünü sanarlar. Oysa o çok daha radikal bir şey yapar. Antik Yunanlıların cümle alem yaptığı, bu işe Sokrates ve Platon’un da ortak olduğu bir şey: yani 40 yaşına gelmiş olgun bir erkekle henüz 10 yaşında olan, tek bir sakal teli bile çıkmamış bir çocuk arasındaki aşk, erotizm, seks ve ömür boyu süren dostluk ilişkisi. Dostluk ve çocuğun eğitimi ömür boyu sürer. Fakat seks ilişkisi çocukta tek bir sakal teli çıktığında sona erer. Foucault şunu da söylüyor. Bu basit bir seks ilişkisi değildi. Çocuğun ömür boyu eğitimine adanmış dostluk dolu bir erotik ilişkiydi. Yani işin ciddi manevi tarafı vardı.

Buradan bakmaya çalışalım. Konum biseksüellik değil. Onun için bunu tartışmayacağım. Konum 9, 10 yaşındaki bir çocukla cinsel ilişkiye girmenin insan doğasına aykırı mı sayılacağı? Evrensel bir kötülük mü sayılacağı? Hangi toplumda olursa olsun lanetlenmeye layık bir eylem mi sayılacağı? Yoksa başka bir şey mi sayılacağı?

Pek çok modern Batılı düşünür okudum. Bunların arasında Hannah Arendt gibi kadınlar da var. Ve neredeyse hepsi Antik Yunan’ı kendi medeniyetlerinin döl yatağı olarak kutsarlar. Onlardan akan hikmeti, edebiyat, siyaset, bilim vs kutsarlar. Ve bir sefer olsun Antik Yunanlılar, hele Sokrates ve bu konuyu kitaplarında açık açık teşvik ederek işleyen Platon sübyancı birer sapıktı demezler.

Bizim Muhammed düşmanı ateist, agnostik Batıcılarımız da böyledir. İlhan Arsel ya da Turan Dursun dahil, bizdeki bu insanlardan da Antik Yunan’ı lanetleyen pek bir söz işitemezsiniz.

O zaman durup düşünmek gerekiyor. Antik Yunan’a, Platon’a Sokrates’e tavır buysa Muhammed’e tavır çifte standart olmuyor mu, diye… Ama bunu dememek lazım. Çünkü gelenekten tevarüs ettiği kadarıyla Muhammed kadın karşıtı bir dinin önderi. Ve Ayşe’yle evliliği de bu kadın karşıtlığının bir parçası olarak okunuyor bu çevrelerde. Müslümanların önce bu kadın karşıtı algıyı düzeltmesi lazım.

Ama Antik Yunan’ı böyle kutsayabiliyorsak ve dahi benim “Kuran’da Kadın Tartışması”nda gösterdiğim üzere Muhammed kadın karşıtı olmak şöyle dursun tam bir kadın hakları aktivistiyse o zaman Muhammed’in 9 yaşındaki Ayşe’yle evliliğini de aynı Sokrates ve Platon’un çocuk sevdası gibi okuyabilmek lazım. Hakkaniyet bunu gerektiriyor.

Ama bundan önce bu işin insan doğasına aykırı olup olmadığını ciddi bir biçimde sorgulamak lazım.

Ve sanıyorum modern akıldan kopmadan bu sorgulamayı yapabiliyoruz. Psikanalizin temel meselelerinden biridir çocuk cinselliğinin bastırılması meselesi. Biz modern medeniyet olarak bunu sistematik olarak yapıyoruz. Ama psikanalizcilere göre bunu yapmakla medeniyete ve çocuğa ciddi zararlar veriyoruz. 68 Devriminin mimarlarından Wilhelm Reich Cinsel Devrim kitabında bunu uzun uzun tartışıyor. Çocukların bir cinsel yaşamı var. Biz onu bastırınca çocuk bu duygularını bilinçdışına itiyor. Ve bastırılmış bu duygular çocukta sağlıksız bir bilinçdışı ve karakter gelişimine yol açıyor. Oysa cinselliği bastırılmamış çocuklar çok daha sağlıklı ve güçlü karakterler geliştiriyor, diyor Reich. Ve Reich için çocuk cinselliğini özgürleştirmek cinsel devrimin bir parçası.

Şimdi Reich kafasını sekse takmış bir sapık diyebiliriz. Ama aynı tema radikal feminizmin kurucusu Shulamith Firestone’un yazdığı Cinselliğin Diyalektiği adlı kitapta da var. Firestone daha radikal. Ve çocuk kategorisini tümden reddediyor. Yani biz onların cinselliklerini bastırmakla kalmıyoruz. Onların özgür, muhakeme sahibi, kararlarını kendi başlarına verebilen, bizim vesayetimize ihtiyaç duymayan özerk birer kişilik olduklarını reddedip onlara köle muamelesi ediyoruz, diyor Firestone. Oysa ona göre çocuklara her yönüyle yetişkin muamelesi yapan toplumlar vardı. Ve bu toplumlardan oldukça güçlü bireyler çıkıyordu. Firestone için de bu çaba kendi feminist devriminin özsel bir parçası.

Çocuğun cinselliği var. Çocuk muhakeme sahibi, kendi ayakları üzerinde duran özgür bir insan. Hatta o çocuk bile değil o bir yetişkin. Ve cinselliğinin bastırılmaması gerekiyor. Bunlar geleceğin normları olarak sunuluyor bu kitaplarda. Ve bizim modern çağımız bu açıdan oldukça kusurlu olarak resmediliyor. Buradan bakınca, eğer bu söylenenlerin bir kıymeti olduğunu varsayacaksak, artık Ayşe için 9 yaşında masum bir kız çocuğu diyemeyiz. Ayşe 9 yaşında cinsel arzuları olan özgür bir kadındı, demek zorundayız.

Burada birşeyi aktarmak gerekiyor. Yani 9 yaşındaki Ayşe’yle evlenen Muhammed ve 10 yaşındaki Ümm Gülsüm’le evlenen Ömer bu ilkeleri gözetiyor muydu? 21. Asrın bile ilerisinde olduğu söylenen bu ilkelerden haberleri bile var mıydı, diye sormak gerekiyor. Ömer Ümm Gülsüm’le evlenmek istediği zaman Ali’yle konuşur. Ve ikna eder. “Bana Ümm Gülsüm’ü gönder. Evlenecek yaşta mı bakayım” der. (Bu sırada Ali’nin oğulları Hasan ve Hüseyin de Ali’ye şunu demiştir: “Ümm Gülsüm kocasını seçecek yaşta. Onun evliliğine biz karışmayalım.” Yani 10 yaşındaki Ümm Gülsüm abileri tarafından da kocasını seçecek olgunluğa gelmiş olarak kabul edilmektedir.) Ümm Gülsüm Ömer’in yanına gelir. Ömer onunla konuşurken onu imtihan etmek için bir hareket yapar. Asasıyla Ümm Gülsüm’ün eteğini kaldırır. Ve bacaklarına bakar. Ümm Gülsün öfkelenir ve şöyle der: “Eğer halife olmasaydın sana yapacağımı bilirdim.” Bunun üzerine Ömer Ümm Gülsüm’ü Ali’ye gönderir. Ümm Gülsüm’ün evlenecek yaşa gelmiş olduğunu söyler. Ali Ümm Gülsüm’le konuşur. Ümm Gülsüm de evliliği kabul eder. Ve evlilik kurulur.

Bu olay Ömer’in sapıklığı olarak dilden dile dolaşır. Ve yeryüzüne adalet götürmüş bu insanın bu sapıklığı Müslüman vicdanı da rahatsız eder. Fakat dediğim gibi o bunu bastırma ve bilinçdışına atma tercihini yapar. Fakat şimdiye kadar anlattıklarımızdan hareketle bakacak olursak ortada bir sapıklık filan yoktur. Ömer bu çağın da ilerisinde olduğu söylenen bir ilkeyi gözeterek bu işi yapmıştır. Nedir bunlar? Ömer asasıyla yaptığı o hareketiyle iki şeyi birden ölçer: (1) Ümm Gülsüm’ün cinsel duyguları var mı? Yani bacaklarının erkeklerden gizlenmesi gereken mahrem bir dünya olduğunun farkında mı? (2) Ümm Gülsüm cinsellik söz konusu olduğunda utanıp kızarıp susuyor mu? Yoksa istemediği zaman net bir şekilde “hayır!” diyebiliyor mu? Yani özgür iradesini ortaya koyabiliyor mu?

İki nitelik birden… Çünkü Ömer’in Ümm Gülsüm’le ilişkisinin bir tecavüze ya da cinsel istismara dönüşmemesinin tek yolu Ümm Gülsüm’de bu iki niteliğin birden var olmasıdır. Yani harekete geçmeyi bekleyen cinsel duygular ve istediği zaman “hayır” diyebilecek ahlaki özerklik. Kısa konuşursak ve buradan bakarsak, Sokrates ve Platon 10 yaşındaki erkeklerle ilişkiye girdiğinde nasıl yadırganmıyorsa, Ömer’i, Osman’ı ve Muhammed’i 9, 10 yaşındaki kadınlarla evlendi diye yadırgayamayız, Ebu Bekir’i, Ali’yi ve Hasan ve Hüseyin’i de 9, 10 yaşlarındaki kızlarını ya da kızkardeşlerini yaşlı erkeklere peşkeş çektiler diye yadırgayamayız. Bu ilişki bizim modern yaşam biçimimizde kabul edilemezdir. Fakat modern aklın, modern ahlakın, adalet kavrayışımızın ve feminist hassasiyetlerimizin bizi vardırdığı nokta itibariyle kabul edilebilirdir ve sonuna kadar meşrudur. Hatta Reich’ı, Foucault’yu ve Firestone’u ciddiye alacaksak çağımızdan bile ileridir.

Şunu söylemeye çalışıyorum. Bugün bizim modern toplumumuzda bir erkek 9 yaşında bir kız çocuğuyla evlenmeye kalkarsa onu lanetlemek sonuna kadar hakkımızdır. Bu bugün için bir sapıklıktır. Çünkü biz bugün ne çocuklarımızı ne de büyüklerimizi bu değere göre yetiştirmedik. Ve onların bilinçleri, duyguları, hayalleri, karakterleri, bilinçdışıları böylesi bir ilişkiyi normal ve sağlıklı bir biçimde sürdürmek üzere şekillenmedi. Fakat Reich’ı, Foucault’yu ve Firestone’u ve insan doğası hakkında konuşan bütün çağdaş filozofları düşünecek olursak, kültürün zaman içinde aşama aşama değişmesiyle, belki 25. Yüzyılda bu evlilik tarzı aynı 7. Asır Arabistanı ve 2500 yıl öncesinin Antik Yunan’ı gibi yeniden hayata dökülebilir. Ve yine bu perspektiften bakınca 7. Asırda Muhammed’in, Ömer’in ve Osman’ın yaptığı bu evlilikler o kültürün koşullarında hiçbir biçimde zemmedilmeyi hak etmezler. Çünkü bizim kültürümüzün kaldırabileceğinden daha ileri bir noktayı temsil ederler.

Şimdi bu evlilik sonrasında Ayşe’nin nasıl bir karakter kazanmış olduğuna bakalım. Ali’ye karşı savaşta Talha ve Zübeyr’in bile önüne geçerek onlara liderlik yapabilecek yüksek bir kişiliğe sahipti. Kendi çağında geçerli olan ilimlerde (sadece Kuran ve Hadis değil, Tarih ve Şiir gibi seküler ilimlerde de) önde gelen tüm Müslüman erkeklerin kendisinden ders almak zorunda olduğu bir ilmi kişilikti. Muhammed’le evlendiği günün en mutlu günü olduğunu söylerdi. Ve sırf bu yüzden gençleri evlendiği ayda evlenmeye teşvik ederdi. Ve bütün hadis ve siyer kaynaklarını tarayın herhangi bir tecavüzün ya da cinsel istismarın tek bir izine bile rastlayamayacaksınız.

İyi de sansürlemiş olamaz mı duygularını? Tarihi belgelerde söylenenlerin arkasında gizlenenleri yakalama ve okuma mahareti kazanmış tarihçiler ve insanların söylediklerinden hareketle onların söylediklerinin arkasındaki bilinçdışı komplekslerini okuma yeteneğini kazanmış psikanalistler sansüre uğramış belgelerin ve sansüre uğramış duyguların bile arkasında gizlenmiş olana ulaşmanın mümkün olduğunu bilirler. Buradan bakıldığında Hadis ve Siyer kitapları pür dikkat okunduğunda, Ayşe’den Muhammed sevgisi dışında bir bilinçdışı çıkmaz. Ve zaten Ayşe’nin peygamber dostlarının en seçkini olan Ali ayarında bir önder ve alim olabilmesi de ancak ve ancak Muhammed’le arasındaki uzun süreli dostluğa dayanan aşk ilişkisidir. Tecavüz ve cinsel istismar bir çocuk için basit vakalar değildir. Eninde sonunda etkilerini kişilik bozukluğu ya da travma olarak güçlü bir biçimde gösterirler. 24 saati tarassut altında olan bir kadının bunu ölene kadar saklaması ihtimali pek yoktur.

Modern aklı sonuna kadar kullanırsak, modern ahlak ve adalet düşüncemizi, feminist hassasiyetlerimizi, vs sonuna kadar götürürsek, bir bütün olarak modern değerlerimizin hiçbir şeyinden kopmaya gerek olmadan Muhammed’in Ayşe’yle evliliğine hak veririz. Bundan dolayı suçlanması gereken hiç kimse yoktur. Bu erdemli bir evliliktir. Ve belki çağımızın da ilerisindedir. Çağımızın önyargılarının yarattığı hislerimiz bunu kabul etmeyebilir. Ve aklımıza ve adalet kavrayışımıza rağmen hislerimiz isyan etmeye devam edebilir. Ama hisler kimsede evrensel bir hakikat uyandırma yeteneği olmayan beğeni yargılarından ibarettir. Alevilerin hisleri Sünnileri çirkin buluyor. Sünnilerin hisleri de Alevileri. Hislere göre adaleti ve erdemi tartamayız. Önyargılarımızı ve hislerimizi bir kenara atalım demiyorum. Önyargılarımızın yarattığı bu hisler, bizi bugün başımıza gelecek belalardan korur. Ve bugün, bundan dört asır sonra olmayabilse de bugün, 9 yaşındaki kız çocukları hiçbir biçimde evlendirilmemelidir. Ama başka bir insanı ya da başka bir kültürü anlamak istiyorsak önyargılarımızın çizdiği dar sınırların da ötesine geçebilmemiz gerekir. Önyargılarımızı gözden geçirmemiz… Ve bugün, İslamofobi’nin yeryüzünü kuşattığı özellikle bugün, Muhammed’in yargılanmaya değil, anlaşılmaya ihtiyacı var.

Muhammed’in anlaşılmaya ihtiyacı var. “Muhammed 400 Yahudi’yi öldürttü. Allah belasını versin.” “Muhammed kendini hicveden şairi öldürttü. Vay köpek!” “Muhammed evlatlığının karısına göz koydu. Orospu çocuğu!” “Muhammed babasını kocasını öldürttüğü kadınla seks yaptı. İğrenç herif!” “Muhammed iki adama işkenceyle öldürttü. Vay domuz!” vs vs vs… İslam’ın halihazırdaki vaziyeti o kadar içler acısı ki, hiç kimse bu sözleri dile getiren bir insanı yargılayamaz. IŞİD’in Kuran’dan ve Sünnet’ten hareketle yaptıklarına vicdanınızla bakın. Hak vereceksiniz.

Bu sözlerin sahipleri yargılanmamalıdır. Ama bu sözlere sessiz de kalınmamalıdır. Azılı bir kafir olan Ömer’in Muhammed’le diyalogu böylesi hakaretlerle başlamıştı. Bu hakaretlerin sonunda Ömer Muhammed’in ve onun davasının en güçlü iki dayanağından biri oldu. Kafir Ömer’i Müslüman Ömer olmaya götüren bir konuşmanın başlangıcı olmak koşuluyla böylesi hakaretlerden kimseye zarar gelmez. Yeter ki İslamofobi’nin yeryüzünü kuşattığı günümüzde bu hakaretler bir konuşmanın sonu ve bir savaşın başlangıcı olmasın. Ve bu konuda Müslümanlara da ateistlere de, agnostiklere de, Batılılara da, Doğululara da çok ciddi sorumluluklar düşüyor.

Muhammed’in hayatından içinizi sıkan herhangi bir sahneyi alın. Sonra Muhammed’i anlamaya çalışarak bu sahnenin arka planını göz önüne getirmeye çalışın. Bu derinlik gözler önüne serildikçe önünüzdeki insanın 21. Asrın insani değerlerinden daha öte bir değeri temsil ettiğini göreceğinizden emin olabilirsiniz. Eğer tüm çabanızı gösterdiğiniz halde göremiyorsanız, Muhammed’e düşmanlık etmek Allah katında hakkınızdır. Elbette şunu unutmadan: Muhammed 21. Asrın medeni insanlarıyla konuşmuyordu. 7. Asrın vahşetinde yaşayan kafir Ömer gibi bir domuzlar sürüsünü insan olmaya çağırıyordu: Domuz Ömer’i Halife Ömer olmaya çağırıyordu… Öldüğünde bile bu misyonu tamamlanmış değildi. Ve bir insanla konuşmak ile bir hayvanı tımar etmek arasında dağlar kadar fark vardır. Bu farktan dolayı bir hayvana bazen bazı konularda hoşgörü göstermek gerekebilir. Ve bu fark özellikle Muhammed’i anlamaya çalışırken dikkate alınmayı bekler.

[bilimislam-blog]

İstanbul'da Dağıtılan Yeni Anayasa Kitapçığı

http://www.bilimislam.com/istanbulda-dagitilan-yeni-anayasa-kitapcigi/

İstanbul'da Dağıtılan Yeni Anayasa Kitapçığı

İstanbul Eyüp semtinde dağıtılan Yeni Anayasa Kitapçığı. Bu sitede siyaset yasak. Yalnızca din – bilim konuları işlenmekte. Bu yüzden yorum yapmadan, olduğu gibi aktaracağım. Etkileyici bir kapağı var. Üzerinde “Diriliş Başkanları” yazıyor. Tam anlamıyla The Purge tadında.

İlk sayfaya isminizi, iletişim bilgilerinizi, telefon ve mail adresinizi yazmanız isteniyor. (Evet önce İletişim Bilgileri, sonra Telefon ve Mail)

Önsöz kısmında şöyle diyor (imla hatalarıyla birlikte aktarmaktayım):

  [vc_row][vc_column][vc_cta h2=”” style=”flat”]

“Kardeşlerim, Kıymetli Vatandaşlar.. Anayasa ile ilgili teklif edeceğiniz fikir ve düşüncelerinizi…görüşlerinizi DİRİLİŞ BAŞKANLARININ öncülüğünde sizlere ulaştırılan bu çalışmaya kaydediniz. Sonrasında yazdığınız bu kitabı ücretsiz olarak bize geri gönderiniz. Eski Londra Asfaltı No: 137/A Bayrampaşa İstanbul adresine başta PTT KARGO olmak üzere diğer bütün kargo firmaları vasıtasıyla ulaştırabilirsiniz. Kitap sizlere dağıtıldıktan sonra 15 gün içerisinde iadeyi gerçekleştirmelisiniz ki çalışmanız DİRİLİŞ BAŞKANLARI VE GENÇ HUKUKÇULAR PLATFORMU bilim kurulunca değerlendirmeye alınabilsin.

Sevgili Kardeşim;

Yeni Anayasa için şimdilik aklımıza gelen teklif edilebilecek prensip maddeleri yazdık. Peki Anayasayı siz yazacak olsaydınız, nasıl bir Anayasa yazardınız? Sizce Yeni Anayasa hangi maddeleri içermeli? Anayasa neleri kapsamalı? Yeni Anaysa’nın sınırları olmalı mı? Anayasa ile ilgili genel manada düşünceleriniz nedir? Ayrıca Başkanlık Sistemine ne dersiniz? Düşüncelerinizi bizimle paylaşmak ister misiniz?”

[/vc_cta][/vc_column][/vc_row]

      Yeni Anayasa taslağı Alak Suresi ile başlıyor.

  [vc_row][vc_column][vc_cta h2=”” style=”flat”]

“Yaratan Rabbinin adıyla oku! O, insanı “alak” dan yarattı. Oku! Senin Rabbin en cömert olandır. O, kalemle yazmayı öğretendir, insana bilmediğini öğretendir.

Mademki anayasadan bahsediyoruz toplumsal uzlaşının mutabakatın, consessüs ün vesikası yani. Medine vesikası mı magna carta mı neyin consensüs ü ya da asker vesayetinin ve batılı şer güçlerin güdümlediği şekillendirdiği metinlerle yıllar tüketen türkiye toplumu SİVİL ANAYASA üretebilecek olgunluğa erişti mi? Bizce de Yeni Türkiye ye Yeni Anayasa pek de yakışır doğrusu! Kafalar eski ise ne yapacağız peki? Toplumumuz ya da idarecilerimiz yeni türkiye algısında gözetilmesi gereken hususların eşliğinde öngörümüzü, aşağıdaki metnin refaketinde idraka hazır mıdır sizce de? Yeni Anayasaya Yeni Başkanlık Sistemi monte edilebilecek midir peki? Anayasayı hallettik diyelim. Peki medeni hukukun, aile hukukunun, ceza hukukunun v.s. üzerindeki “Roma” nın nüfuzu kırılabilecek mi? Şer i hukuk mu, Mer’i hukuk mu, Örfi hukuk mu? Derken seküleritenin ahvali “securty” şeklinde mahfuz mu kalacak mahfillerin gizli anayasalarında?

[/vc_cta][/vc_column][/vc_row]

    Sonra ilkelere geçiyor. İlk maddede şeriat ilan ediliyor.

[vc_row][vc_column][vc_cta h2=”” style=”flat”]

1-Hakimiyet kayıtsız şartsız BİZİ TARİH BOYUNCA BİZ YAPAN geleneksel inanç olgunluğuna erişmiş, cehaletten ve fakirlikten arındırılmış milletin öz değerlerine aittir. Öncelikli olarak kültürel öze dönüş projesi başlatılmalıdır. ilim kültür sanat edebiyat ve ahlak açısından milletin vizyonu belirlenmeli ve bu uğurda operasyonlar tasarlanmalı ve uygulamaya konulmalıdır. İlay-ı Kelimetullah milli kimliğimizdir.

[/vc_cta][/vc_column][/vc_row]

İkinci maddede kanunların din, gelenek ve ilime göre yapılması gerektiği söyleniyor.

[vc_row][vc_column][vc_cta h2=”” style=”flat”]

2-Kanunlar, “İnanç, Akli Gelenek ve İlmi Gerçekler” göz önünde bulundurularak kaynak değerler çerçevesinde yapılmalıdır. İstişare ve analiz komisyonları tamamen ilmi heyetlerden ibaret olmalıdır. Devlet başkanı, Hükümet başkanı, Senato, Meclis ve STK kurulları devletin organlarını oluşturacaktır.Üniversite öğretim üyelerinden oluşan bir danışma meclisi ayrıca kurullara referans kurul hizmeti görecektir.

[/vc_cta][/vc_column][/vc_row]

Üçüncü maddede Ulus Devlet ve Türkçe gömülüyor. Birleştirici güç olarak hakim olan inanç, yani din, yani İslam getiriliyor.

[vc_row][vc_column][vc_cta h2=”” style=”flat”]

3-Devlet; ülke, dil ve soy gibi beşeri esaslar üzerine değil, toplumumuzun hakim inanç değerlerinin belirlediği evrensel insani değerlerle kaimdir.

[/vc_cta][/vc_column][/vc_row]

Dördüncü madde de dini merkeze alıyor.

[vc_row][vc_column][vc_cta h2=”” style=”flat”]

4-İnanç, ahlak e değerlerimizin emir ve yasaklarını icra; iyiliğe yönelik hal ve hareketlerin teşviki, kötülüklerin ise yasaklanması temel esastır.

[/vc_cta][/vc_column][/vc_row]

İlk dört maddede gevelenen Cihad, beşinci maddede kendini salıyor. Devletin en önemli görevi inanç kardeşliği?

[vc_row][vc_column][vc_cta h2=”” style=”flat”]

5-İnanç kardeşliğini tesis etmek, devletin en önemli görevidir. Bu doğrultu aynı zamanda bütün mahlukata karşıda hoşgörü, merhamet ve anlayış hukukunu edinmeyi de şart kılar.

[/vc_cta][/vc_column][/vc_row]

Beşinci maddede Cihad ilan eden kalem vicdan yapıyor ve sosyal devletin herkese yardım etme zorunluluğuna değiniyor.

[vc_row][vc_column][vc_cta h2=”” style=”flat”]

6- Devlet, sınıf ve din farkı gözetmeksizin, zaruri ihtiyaçlarını temin edemeyenlere yardım elini uzatmakla mükelleftir. Devletin görevi insanlar üzerinde bir hakim zümre oluşturmak değil, adaletin tesis ve paylaşımından ibaret olmalıdır.

[/vc_cta][/vc_column][/vc_row]

Gerisini olduğu gibi aktarıyorum.

[vc_row][vc_column][vc_cta h2=”” style=”flat”]

7- Vatandaşlar fırsat eşitliğine sahiptir ve bütün hak ve hürriyetlerden eşit olarak istifade ederler. “Empati ahlakı ve refleksi” oluşturmak devlet eğitim şiaarının en önemli özelliğidir.

8- Toplumsal ortak inanç değerlerinin müsaade ettiği istisnai haller dışında, sözkonusu haklara tecavüz edilemez ve cezalandırmada da şahsilik prensibi esas alınır.

9- Meşruiyeti kabul edilen bütün toplumsl müntesipler, toplumsal hak ve hürriyetinden tam olarak istifade ederler. Hak arayışında olanların kendini ifade etmelerine genel toplumsal ahlak anlayışında gerekli imkan ve kolaylık sağlanır.

10- Türkiye toplumunun genel ekserisi dışındaki küçük topluluklar, din ve vicdan ve fikir hürriyetine sahiptirler; ahval-i şahsiye konusunda isterlerse kendi hukuklarını devletin güvence ve kontrolünde tatbik edebilirler.

11- Devlet genel manada toprakları dahilindeki bütün fert ve toplulukların hamisi pozisyonundadır. Aynı zamanda dünyadaki bütün insani olaylarında mazlumlardan yana tarafıdır.

12- Devlet reisinin seçimindeki usul şöyledir. Bütün iller bazında siyasi partilerin dışında STK lar aracılığı ile ortak üçisim belirlenir.İktidar partisinin belirlediği diğer üç isimle birlikte seçime gidilir. Ana muhalefet yapıyı temsilen de bir kişi bu adaylar arasındadır. Yine ilk üç isim yedi coğrafi bölgenin içindeki illerin temsilcileri ile ön meclisi oluştururlar. Bunlar da kendi aralarında belirledikleri üç isimle yedi bölgenin her birinşn belirlediği bir senato oluşturur. Bu senato kendi içlerinden belirledikleri üç adayı seçim için halkın huzuruna sunar. Halk da bu üç adaydan birini 7 yıllığına devlet reisi olarak seçer. Ayrıca siyasi partilerin oluşturduğu meclis ve meclisin kendi içinden seçtiği bir hükümet başkanı icra ile yükümlüdür. Merkez, sağ, sol başlıkları altında üç temel siyasi partinin oluşumu söz konusudur.

13-Devleti yürütme gücünün başı devlet reisidir; ancak yetkilerinin bir kısmını ferdlere yahut kurullara devredebilir. Kendi istişare kurullarını oluşturabilir.

14-Devlet reisi, devleti şura usulüne uygun olarak idare etmekle mükelleftir.

15- Devlet reisi anayasayı ilga edemez ve istibdad yoluna başvuramaz.

16-Devlet başkanı seçme hakkına sahip olanlar, azletme hakkına da sahiptirler.

17- Devlet reisi medeni haklar açısından diğer vatandaşlar gibidir, kanun dışına çıkamaz.

18 Devlet ricali de dahil olmak üzere bütün vatandaşlar için tek kanun vardır, bunları da sadece mahkemeler tatbik eder.

[/vc_cta][/vc_column][/vc_row]

[vc_row][vc_column][vc_cta h2=”” style=”flat”]

19- Yargı bağımsızdır.

[/vc_cta][/vc_column][/vc_row]

[vc_row][vc_column][vc_cta h2=”” style=”flat”]

20-Devlet nizamına aykırı olan, kötülüğü ve anarşiyi teşvik eden ve toplumun inanç değerlerini tahkir eden yayınlara müsaade edilemez.

21- Ülkenin vilayet ve eyaletleri, devletin idari üniteleridir., kabile dil ve soya soya dayalı ünitelere müsaade edilemez.

22-Anayasanın hiçbir hükmü, toplumun inanç değerlerinin aleyhine aykırı olarak tefsir edilemez.

23-

24-

25-

RAKAMLARI UZATMAK SENİN ELİNDE! BİRİLERİ SENİN YAZGINI YAZMASIN ARTIK TÜRKİYE’M! YENİ ANAYASA BU KEZ HALKINANAYASASI OLMALI

[/vc_cta][/vc_column][/vc_row]

Şu sayfayı da unutmayalım. Kısaltılmış link veya QR Code koymak varken tarayıcıdaki linki kopyalayıp Anayasa Kitapçığına kopyalamışlar.

Sonrası boş yapraklar şeklinde devam ediyor. İlk sayfaları yırttım, not defteri olarak kullanmaktayım. En azından bir işe yaradı.

Bu Anayasa’yı isteyen kitlenin neden Şeriat arzuladığını bilemem ancak neden arapça istediğini anlayabiliyorum çünkü Türkçe yazamıyorlar. 60 sayfalık defterin ilk hepi topu 6 sayfası dolu ancak toplam 77 tane imla hatası var.

Bu sahneyi yeniden çekiyoruz.

6 sayfası yazılmış Türkçe Anayasa Kitapçığı’nda toplam 77 tane imla hatası var.

[bilimislam-blog]

İmanın Şartı

http://www.bilimislam.com/imanin-sarti/

İmanın Şartı

İman’ın şartı denilerek alta alta maddeler sıralanır, burada din inancının olması için gerekenler idda edilir. Halbuki şart, şartname tercihe bağlıdır. Girersin, girmezsin şeklindedir. Din ise gelenekselleşmiştir. Doğduğun andan itibaren bir din çerçevesinde yetiştiriliriz, burada dine bağlılık şartından çok dayatması vardır. Ortalama dindarlık için bu böyledir. Bir de din önderlerinin dayatmaları vardır. Bu dayatma öyle bir dayatmadır ki ne dayatan dayatığının farkındadır, ne de dayatılan dayatıldığının. O denli laf cambazlığı vardır ki asla bir hocanın söylediği, bir tarikatın, mezhebin, dinin, hülasa din ile öğretici tarzındaki öğretenlerin vs, neredeyse iki aynı fikirdeki alim bulmak imkansız gibidir.

Maddeler ile ilgili değildir bu farklılıklar. Maddeler bağlamındaki uyulması gereken, yerine getirilmesi gereken ibadet tarzı günahtan kaçınma yada sevaba girmek gibi konulardadır farklılıklar. Bunun nedenleri İslam coğrafyasında dinin meta olmasındandır. Din, ahiret ile ilgili konuları ve neyin ne olduğu öldükten ve bir daha “bu söylediğin gibi değilmiş yalancı” diyemeyeceğimiz için din üzerinden herkes bir şeyler sıralamış ve bu yolla dünya hayatını kazanmış, dini kazanç kapısı yapmışlar.

Din. Direkt ve sadece insanların üretici ve tüketicisi olduğundan ve kurallar manzumesini de içerdiğinden din kriterlerine uyulmadığı düşünüldüğünde anında yaptırımlara başvurulmuş. Tarih boyunca binlerce örneği vardır ve halende devam etmektedir. Adeta insanların bir kısmı kendini din adına çoban ve diğer genel kitleleri de koyun varsayarak yaşamın din adına sınırlarını belirlemişlerdir.

Bu durum, ikdidar, hükümdar durumundakilerinin de işine gelmiştir. İster aşağıdan yukarı, ister yukardan aşağı düşünülsün, firavunun piramitinden farksızdır. Bazen düşünürüm, illahi kudret, insanlar görsünde ibret alsın diye mi halen ayaktadır? Zira henüz yapımı vs “nasıl oldu” gibilerinden tartışılır ve zamanın teknolejisiyle açıklanamaz gizem devam etmektedir. Halbuki iman konusu kişinin kendi aklıyla ilgilidir. Kabul eder ya da etmez. Bir kısmını kabul eder, bir kısmını etmez. Böyle kartel bir din olamaz. Allah’ın varlığını kabul edersin, meleklerine inanmayabilirsin. Kaderin, hayr-ın ve şerrin Allahtan olduğuna inanmayabilirsin, zaten inanılmamasıda lazım. Kur-an’da söyler: biz kulların kaderini boynuna astık diye.

Din öğreticisi, ibadet ettiricisi kişiler, kurumlar olmamalıdır; fakülteler, doçentler, proflar, ilahiyatçı dekanlar, tüm bu ünvanlar pozitif bilimle ilgilidir. Herhangi bir akademik kariyerin pozitif bir amacı mutlaka olmalıdır. Bugün Nasa dahi dünyanın bir gün yok olacağını, en fazla bin yıllık ömrü kaldığı gibi gerçekleşmesi mümkün yada na mümkün bir amaç doğrultusunda uzay çalışmalarını sürdürmektedir.

Tanrının varlığını ispat edemeyecek ve [beklenilmeyen] tanrının gönderdiği kitabın tam zıttı öğretilerle ve dinlerin asıl amacının adalet ve sosyal adalet olmasına rağmen özellikle peygamberden 200 – 300 sonrası ile başlayan ve günümüzde halen pek çok din adamının ve diyanetinde refarans aldığı hadisler üzerine inşa edilen bir din anlayışı ile din yaşanamaz

Kimse tanrı inancı dayatamaz, şart- şartname öne süremez, sınır çizemez, test edemez, kimsenin buna yetkisi de hakkı da yoktur. Esas iniş amacı hukuk eksenli olan dinin, modern dünyada hukuk düzeninde, din ve tanrı inancı kişisel maneviyattır sadece. İslam coğrafyası artık bunu görmeli ve kabul etmelidir.

Günümüzün din adamları hukukçulardır, dinler hukuksuzluklara karşı inmiştir, din adamları ise camilerden başlayan otoriter bir sistemin parçasıdır. Otoritenin ilk basamağıdır, gıybet ve iftirayı din karşıtı göstererek gıybeti iftira pozisyonuna getirerek adeta kendilerine kalkan oluşturmuşlardır.

Gıybet eleştiriye, örgütlenmeye karşı bir kalkan olarak öne sürülmüştür. Bunun kuranda da yasaklandığı söylenilse de ben kelimenin iniş tarihindeki anlamının farklı olduğu düşüncesindeyim. Çünkü gıybet ile iftira aynı cümlede dahi kullanılamıyacak kadar zıttır. İftira herkesçe de bilinir, dine gerek yok, atılan iftiranın boyutuna göre insanlık suçudur. Ancak gıybet otorite sağlamanın aracı olarak kullanılmıştır, eleştirilmeyecek hoca, imam efendi, ne derse kabul edilecek, dinin içeriği özü tartışılmayacak, imamın her dediği kabul edilecek bir mekanizmaya dönüşmüştür.

Kur-an’da yasaklandığı söylenilse de bence Kur-an’da gıybet var, “onlar şunu şunu yaparlar, onlar şöyle şöyle yaptılar” demek gıybettir. Adeta din öğreticisinin karşısına dizilip saflar halinde o genelde yüksekçe bir yerde tahtımsı bir kürsüde, otoriterliğin terbiyecisi durumundadırlar. Asla eleştirilmez, sorgulanmaz bir din yaratılmıştır.

İnancın, inanması ile de tezat oluşturmaktadır. Bırak adam düşünsün, sorsun, sorgulasın, kendisine verilmiş olan beyni kullansın? Hayır, asla..

Bu bilinçli bir operasyondur ve islam coğrafyası, islam öncesi de dahil, dincilerin oluşturdukları dinler yüzünden insanları din üzerinden üretim ve tüketim aracı yapmıştır. Yaşanan tüm sorunların kaynağı budur. Bu din ekseninden çıkılmadığı sürecede düzelmiyecektir. Batıda olanlar, son 600 yılda gerçekleşen din ekseninden çıkış ile olmuştur. Dünyanın yuvarlaklığının ispatlanması ve dinin herşeyin başlangıcı ve bitişi olmadığı, asıl olanın adalet olduğu ve bu temel de dünyevi bir hukuk sisteminin oluşmasıyla sanayide, bilimde, teknolojide gelişmiş, refahı ve sosyal bölüşümü artmıştır. Köleliğin islam ile değil, gelişmişlikle kalkmasının dahi nedeni din ekseninden çıkış ile olmuştur.

Zaten birkaç kez de belirttiğim gibi dinlerin iniş gayesi de budur. Adalet ve sosyal adalet.. Bu yola girmek tanrının varlığını kabul etmekle de eş anlamlıdır. Çünkü tanrı da bunu istiyor. Adalet ve sosyal adalet. Recm etmekle, kafa kesmekle, kendi dinini kurmuş olursun ki asıl şirkte budur.

Saygılarımla.

Hüseyin Öztürk.

[bilimislam-blog]

Politik Luis Quiles İlustrasyon Arşivi

http://www.bilimislam.com/politik-luis-quiles-ilustrasyon-arsivi/

Politik Luis Quiles İlustrasyon Arşivi

Luis Quiles yeni işleriyle tekrar karşımızda. Yaptığı illüstrasyonlarla modern toplum eleştirileri yapan ve oldukça rahatsız edici çalışmalarıyla insanlarda farkındalık yaratan sanatçı anlaşılan o ki dozu hiç düşürmemiş ve cinsiyet ayrımcılığı, homofobi, kapitalizm, çocuk istismarı, sansür gibi konulara yumruğunu indirmeye devam ediyor.

[bilimislam-blog]

"Tanrı'ya Nereden Gidilir ?"

http://www.bilimislam.com/tanriya-nereden-gidilir/

"Tanrı'ya Nereden Gidilir ?"

Bugün, masal kitaplarında anlatılan dinlerin taraftarı olan dinciler ve bu dinlerin bir masaldan ibaret olduğunu bilen dinsizler için ortak bir masal anlatmak istiyorum. Tabii ki her masalın olduğu gibi bu masalın da bir yazarı var; (Her ne kadar peygamber olmasa da) Michael Schmid-Salomon.

Şimdi Domuzcuk ve Kirpi’nin ibretlik masalını okuyalım.

Domuzcuk ve küçük Kirpi küvette oturmuş, içtenlikle ve neşeyle gülüyorlardı. Tıpkı güneş parladığı ya da yağmur yağdığı zamanlarda hep yaptıkları gibi. “Ne güzel değil mi!” dedi Domuzcuk.

“Daha iyi olamaz!” diye yanıtladı Kirpi ve kollarını iyice açarak gerindi. “Bütün dünyayı kucaklayabilirim!”

Domuzcuk, “harika bir fikir!” diye yanıt verdi. “Ama önce gidip biraz elma toplayalım. Kurt gibi açım.”

“Güzel” dedi Kirpi.

kisi de evden çıktıklarında, tuhaf bir şey dikkatlerini çekti. Geceleyin birisi kulübelerinin duvarına bir afiş yapıştırmıştı. Üzerinde; “Tanrı’yı bilmeyen, bir şeyleri kaçırıyor demektir.” yazıyordu. Okulda pek de dikkatli olmadığı için, yazılanları Kirpi’ye Domuzcuk okudu.

Kirpi; “Domuzcuk, Tanrı’yı tanıyor musun?” diye sordu. “Hayır”, dedi Domuzcuk. “Ben de”, dedi küçük Kirpi. Bu, ikisini de oldukça korkutmuştu. Bir şeyleri kaçırdıklarından hiç haberleri olmamıştı. Bu nedenle, gidip Tanrı’yı aramaya karar verdiler.

Domuzcuk, “Tanrı’yı nerede bulabiliriz?”, diye yolda rastladıkları her hayvana sordu. Fakat Kaz, Tavşan, Köstebek, hiç kimse Tanrı hakkında hiç bir şey duymamıştı. Fakat kurnaz Tilki yanıtı biliyordu.

“Bir keresinde, insanların Tanrı hakkında tartıştıklarını duymuştum”, dedi Tilki. “Tapınak dağının tepesinde ona bazı büyük evler inşa ettiler”. Kirpi; “neyi tartışıyorlardı?” diye sordu. Tilki; “Sanıyorum, Bay Tanrı’nın hangi evde yaşamakta olduğu konusunda anlaşamıyorlardı” diye yanıtladı ve sessizce ekledi: “Bana sorarsanız oraya gitmeyin! Oradaki insanlar çıldırmış!”

Domuzcuk ve küçük kirpi bu güzel tavsiyesi için Tilki’ye kibarca teşekkür ettiler. Fakat çok meraklı oldukları için, bu uyarıyı dinlemeyerek dağa tırmandılar. Ne kaçırdıklarını öğrenmeleri gerekiyordu!

Dağa tırmandıklarında yanyana duran çok büyük üç tane ev gördüler. Daha önce bu kadar büyük hiç bir şey görmemişlerdi. “Bu Bay Tanrı bu evlere ihtiyaç duyduğuna göre, dev gibi bir şey olmalı” dedi Kirpi. Aynı zamanda da korkmuştu, “Domuzcuk, eve dönsek daha iyi olmaz mı?”, dedi.

“Saçmalama, Kirpi!”, dedi Domuzcuk. “Buraya kadar geldiğimize göre Beyefendiyle tanışmalıyız!” Bu çok yürekli bir cümleydi ama gizliden gizliye Domuzcuk da biraz korkuyordu. Bunu Kirpiye belli etmek istemedi.

Kirpi ve Domuzcuk birinci eve yaklaştılar. Komik bir şapkası, siyah ve uzun bukleleri olan bir adam, evin önünde duruyordu. “Tanrıya nereden gidilir?” diye sordu Domuzcuk. “Burası Efendi’nin tapınağıdır, bir sinagog”, diye açıkladı adam. Adam neden söz ettiğini iyi biliyordu, çünkü o bir “haham” yani Yahudi din bilginiydi.

“Çok iyi!” dedi Kirpi. “Beyefendi evde mi? Onunla kısa bir görüşme yapabilir miyiz? Çok vaktini almayız…” “Eğer anneniz bir Yahudi kadınıysa!” diye yanıtladı haham. Domuzcuk; “Benimki sadece bir domuz” dedi.

“Üzgünüm!” dedi haham. Bu törensel yordam sırasında, tapınağa sadece Yahudiler girebilir. Küçük domucuklar ise asla giremezler!”

“Bu hiçte nazikçe değil!”, dedi Domuzcuk. “Her şeye kaadir olan Tanrı, nazik değildir”, dedi haham. “Her şeyi bilir ve çok bağışlayıcıdır ama On Emrini dinlemeyen olduğunda çok da kızabilir!” diye ilave etti ve bunu kanıtlamak için onlara büyük Tufan hikayesini anlattı.

“Bir gün” dedi haham, “Tanrı, Efendimiz, insanlar tarafından çok kızdırıldı ve dünya üzerindeki tüm yaşamı yok etmeye karar verdi.”

“Tüm yaşamı mı?” diye sordu Domuzcuk korkuyla. “Bütün bebekleri, bütün büyükanneleri ve bütün hayvanları mı? Domuzcuklar, Kirpiler, Kelebekler ve küçük Gine Domuzcuklarını da mı?” “Evet, tüm yaşamı” dedi haham. “Sadece her türden bir çift hariç. Nuh, bu türleri yaptığı gemide topladı. Bu, Nuh’un gemisidir. Sonra Tanrı kalan bütün insanlar ve hayvanlar boğulana dek yağmur yağdırdı.”

Kirpi ve Domuzcuk bir süre sessiz, kalakaldılar. Herhalde bu kadar çok boğulmuş bebek, büyükanne, domuzcuk, kirpi ve Gine Domuzcuğunu hayal edemediler. “Bu çok acımasız” diye düşündü Domuzcuk ve eğer Bay Tanrı ile karşılaşırsa, onun ayağına çok kuvvetli şekilde basmayı kararlaştırdı.

Küçük Kirpi merakla; “insanlar boğulmalarını gerektirecek kadar kötü ne yapmışlardı?” diye sordu. Haham; “başka tanrılara tapmışlardı” dedi. Kirpi hayretle “Aa, öyleyse başka tanrılar da var?” dedi. “Hayır” dedi haham, “İnsanlar bunu sadece uydurdular. Gerçekte bu tanrılar, sadece mavi ve yeşil renkli hayaletler kadar gerçektiler.”

Domuzcuk bir süre düşündükten sonra; “Eğer insanlar tanrılar uydurabiliyorlarsa”, diye konuşmaya başladı ve ağır ağır devam etti, “sizin de Tanrınızı uydurmadığınızı nasıl bilebiliriz?”

Bu gerçekten çok güzel bir soruydu! Ama maalesef haham bunu hiç bir biçimde takdir etmedi. Müthiş kızdı, ve o kadar bağırarak bir şeyler söylemeye başladı ki, Kirpi ve Domuzcuk olabildiğince hızlı bir şekilde oradan kaçtılar.

“Bahse girerim, o hikayeyi bizi korkutmak için uydurmuştur!” dedi Domuzcuk nefes nefese kaçarlarken. “Kim böyle bir hikayeye inanacak kadar aptal olabilir?” “Bazı insanlar hayalet gördü diye küçük Gine Domuzcuklarını boğan bir Tanrıya kesinlikle inanmıyorum!”, dedi Kirpi.

Sonra Kirpi ve Domuzcuk ikinci eve gittiler. “Bana gelin, ey zayıf ama yükü ağır olanlar!” dedi evin önünde duran adam. Komik, mor bir şapka giyiyordu ve yere kadar uzanan garip bir giysisi vardı.

“Tanrıya nereden gidilir?” diye sordu Domuzcuk. Adam, ne dediğini bilen gerçek bir piskopostu.

“Burası Tanrı’nın evidir, bir kilise!” diye açıkladı piskopos. “Efendimizin adıyla bir araya geldiğimizde, o da aramızdadır.” “Güzel!” dedi Kirpi.

Hep birlikte kiliseye girdiler.

İçerisi oldukça karanlıktı ve tuhaf kokuyordu. Domuzcuk; “E, nerede Bay Tanrı?” diye sordu. Piskopos ileride bir yeri işaret etti. Kirpi ve Domuzcuk, ellerinden ve ayaklarından bir haça çivilenmiş yarı çıplak bir adamın korkutucu görüntüsüne baktılar. Başının üzerinde dikenli bir taç vardı ve vücudunun her yanı kanla kaplanmıştı.

“Of!” dedi küçük Kirpi. “Bu çok fena acıtmaz mı?” “Efendimiz Tanrı, bize günahlarımız için çarmıha gerilerek ölen, oğlu İsa’yı gönderdi.!” Diye açıkladı piskopos. Küçük Domuzcuk; “Ama Beyefendi bunu yapmak zorunda değildi” dedi. “Küçük Kirpi ve ben her zaman iyi olduk…”

“Tanrı günahlarımızı İsa’nın kanıyla yıkayıp temizledi!”, dedi piskopos. “Kanıyla? Hık!” dedi Domuzcuk. Kirpi de şaşkınlıkla; “Ben her zaman sabunla yıkanmak gerektiğini düşünürdüm.” dedi .

“Tanrı bize müjdeledi ki; eğer onun yolundan gidersek, cennetin kırallığı bizi bekliyor olacak!” dedi piskopos.

Domuzcuk; “Buradaki insanlar pek de mutlu görünmüyorlar” diye düşündü. “Neşesiz ve kederli görünüyorlar!” Hayır, Domuzcuk burada daha fazla kalmak istemiyordu. Fakat sonra kendisini çeken bir şeyi farketti. Bir sürü kurabiye! Öndeki masanın üzerinde, büyük, altından bir tabağın içindeydiler. Domuzcuk aç olduğu için bir kaç tanesini ağzına atıverdi.

Fakat bu piskoposun hoşuna gitmedi. “Tanrı aşkına, ne yapıyorsun orada!” diye öfkeyle bağırdı. “Bir kaç tane kurabiye yiyorum, çünkü çok açım” dedi Domuzcuk. “Ama onlar kurabiye değil, İsa’nın bedeni!” diye homurdandı piskopos. Haçtaki adamı işaret ederek; “Onlar kendini bizim için feda eden İsa’nın etidir!” Bu Domuzcuk’u gerçekten kötü hissettirdi. Elma, havuç ve mantar yemeyi severdi ama çok uzun yıllar önce ölmüş bir adamı değil! Çabucak tuhaf kurabiyeleri tükürdü ve Kirpi’nin elini yakalayıp “Buradan hemen uzaklaşalım!” diye haykırdı. “Bunlar Yamyam! Bay Tanrı’nın oğlunu bile yiyorlarsa küçük kirpi ve domuzcuklara kim bilir neler yaparlar…”

Kiliseyi terk ettikten sonra küçük Domuzcuk ve küçük Kirpi, üçüncü eve bakmayı pek istemiyorlardı. Diğer yandan, gerçekten ne kaçırdıklarını da öğrenmeyi çok istiyorlardı. Bu nedenle bütün cesaretlerini toplayıp son bir şans daha denemeye karar verdiler.

Üçüncü evin önünde kocaman sakallı bir adam duruyordu. Başının üzerine, Kirpi’ye büyük annesi Frieda’yı hatırlatan bir kumaş örtmüştü. Elbette büyük anne Frieda’nın sakalı yoktu.

“Tanrıya nereden gidilir?” diye sordu Domuzcuk. “Bu caminin içinde Efendimiz Allah’la karşılaşabilirsiniz” dedi adam. Adamın bir bildiği olmalıydı çünkü o bir müftü, yani islam bilginiydi. “İçeri gelin!”, dedi müftü.

Küçük Kirpi, büyük kapıdan camiye girerlerken; “Bizi burada nelerin beklediğini merak ediyorum”, diye fısıldadı. Küçük Domuzcuk başını sallayarak onayladı.

“Tanrıyı, yani Allah’ı bilmek için Müslüman olmanız gerekir!” diye açıkladı müftü. “Nasıl Müslüman olunur?” diye merakla sordu küçük Kirpi. “Önce islami sadakat sözünü tekrarlamanız gerekir” dedi müftü. “Sonra da Allah’ın emirlerini içtenlikle yerine getirmelisiniz. İlk ve en önemlisi, günde beş kere ibadet etmelisiniz!”

“Beş kere mi?” diye sordu küçük Domuzcuk. “Evet”, dedi müftü. “İbadet etmeden önce de kendinizi iyice yıkamalısınız!”

“Kendimizi günde beş kere yıkamak mı?” Küçük Kirpi’nin gözlerini şaşkınlıkla açıldı. “Bu, haftada otuzbeş kere, ayda yüzelli kere yıkanmak demek!” Küçük Kirpi yılda kaç defa yıkanmak gerektiğini de hesaplamak isterdi ama bu onun için oldukça zordu.

Küçük Domuzcuk; “Acaba Bay Tanrı’nın temizlik takıntısı mı var?” diye kendi kendine düşündü. Kirpiyle haftada bir kere küvete girmek oldukça yeterliydi ama haftada otuzbeş defa değil.

“Kesinlikle günde beş defa ibadet etmem!” dedi küçük Kirpi. “Yapacak başka işlerim de var!” Müftü; “O zaman Müslüman olamazsın!” dedi. Kirpi; “Ben de oluruna bırakırım!” diyerek omuz silkti. “Bu o kadar da kötü olamaz…”

“O kadar kötü olamaz mı?” Müftünün gözleri ateş saçıyordu. “Eğer Efendimize boyun eğmezseniz, sonunuz cehennem olur ve cehennem ateşinde sonsuza kadar pişersiniz!” Küçük Domuzcuk merakla; “Sadece kendimizi yeteri kadar sık yıkamadığımız için mi?” diye sordu.

“Allah’ın peygamberi Muhammet’e verdiği emirlere uymadığınız için!” dedi müftü.

“Peki, bunu sizin Muhammetinizin uydurmadığını nereden bilelim?” diye sordu Domuzcuk. “Belki de o peygamber değildi, sadece sizinle eğleniyordu…”

Küçük Domuzcuk keşke bunu söylemeseydi! Çünkü müftünün duyguları incinmişti; “Sizi kahrolası inançsızlar!” diye haykırarak çılgınca Domuzcuğun ve Kirpi’nin üzerine doğru koşmaya başladı. İkisi birden koşabildikleri kadar hızlı, caminin kapısına yöneldiler.

Fakat, eyvah. Dışarıda haham ve piskopos onları bekliyordu. “Yakalayın onları!” diye bağırdı haham. “Tanrıya küfrettiler!” Piskopos da; “İsa’nın vücudunu kirlettiler!” diye kükredi. Camiden dışarı fırlayan müftü de; “Peygamberi aşağıladılar” diye haykırdı.

Kirpi ve Domuzcuk korkudan donmuşlardı. Domuzcuk; “Sanırım sonumuz geldi!” diye kekeledi.

Piskopos; “Onları şeytan delirtmiş ama şimdi o şeytanı çıkaracağım!” diye bağırdı. Haham; “Hayır! Sizin varolmanızdan çok önce biz şeytanları kovduk!” dedi. Müftü ise; “Peygamber, inanmayanlara nasıl davranılacağını gösteren ilk kişidir!” diye yanıtladı. “Her neyse, bizim cehennemimiz sizinkinden çok daha sıcaktır!” “Ne yüzsüzlük!”, piskopos bağırarak müftünün kafasına incili indirdi. “Bizim cehennemimiz en, en kötüsüdür!” Böylece Tanrının üç hizmetkarının arasında ciddi bir kavga başladı. Birbirlerini çılgınca yumruklarlarken, Kirpinin ve Domuzcuğun sessizce süzülüp uzaklaştıklarını fark edemediler. Eve döndüklerinde Kirpi; “Domuzcuk, şimdi kaçırdığımızın ne olduğunu biliyorum…” dedi. “Neymiş o?” diye sordu Domuzcuk. “Tanrı olmayınca korkmamıza da gerek yok!” dedi Kirpi. “Bu doğru!” dedi Domuzcuk. “Korkmayı özledin mi?” “Hayır!” diye yanıtladı küçük Kirpi. “Tuhaf hizmetkarlarıyla Bay Tanrı gerçekten benden uzak olsun!”

Kirpi ve Domuzcuk esrarengiz afişe bir daha baktılar. Küçük Domuzcuk; “Sanırım bazı harfler fazla yazılmış!” dedi ve kalın bir kalemle “bilmeyen” kelimesindeki “mey” harflerinin üzerini karaladı. “Şöyle demeliydi: ‘Tanrı’yı bilen, bir şeyleri kaçırıyor demektir!’ Tam olarak buradan…” diyerek kafasını işaret etti.

Küçük Kirpi başını sallayarak onayladı. “Tapınak Dağındaki insanlar gerçekten çıldırmış! Gerçekte Tanrı’nın olmadığına inanıyorum. Eğer olsaydı, kesinlikle o hayalet şatolarında yaşamazdı!”

“Kesinlikle haklısın, Kirpi!” dedi küçük Domuzcuk. “Peki şimdi bu afişi ne yapalım?” Burada bırakalım mı?” “Hayır!” diye yanıtladı Kirpi. “Daha iyi bir fikrim var!” Afişi duvardan söktü ve küçücük, minicik parçalara böldü. Sonra küçük Kirpi ve küçük Domuzcuk parçaları gök yüzüne, çok yükseklere savurdular. Çok eğlendiler. Sonunda ikisi de yeniden içtenlikle ve neşeyle gülüyorlardı. Tıpkı güneş parladığı ya da yağmur yağdığı zamanlarda hep yaptıkları gibi.

Dinsiz ve Tanrısız Günler Dileğimle.

Saygılarımla,

Poyraz BULUT

[bilimislam-blog]

Muhammed’in Ayşe ile Evliliği -1

http://www.bilimislam.com/muhammedin-ayse-ile-evliligi-1/

Muhammed’in Ayşe ile Evliliği -1

Müslümanların yaşadığı küçük bir problem var. Bu problemi ateist ve agnostikler de yaşıyor. Problem de şu: hangi hadis kitabına bakarsak bakalım, hangi siyer kitabına göz atarsak atalım, rivayet kimden gelirse gelsin, ve anlatılan olay ne olursa olsun Muhammed’in 55 yaşındayken 9 yaşındaki bir kız çocuğuyla evlenmiş olduğunu görürüz. İleride Müslümanlara önderlik yapacak olan Ayşe’yle… Modern düşünceyle şurasından burasından hemhal olmuş her hangi bir insan için travmatik bir durumdur bu. 9 yaşındaki bir kız çocuğuyla evlenmek olacak şey değil. Bu ya sistematik bir ırza tecavüz ya da bir cinsel istismardır. Bu bir sapıklıktır. Bunun aksi mümkün olamaz. Böylesi bir adam da peygamber olamaz. O olsa olsa şehvet düşkünü bir sahtekardır.

Bugün modern düşüncenin bir yerinden nüfuzuna uğramamış herhangi bir Müslüman yok. 19. Yüzyıldan önce böyle değildi. Müslümanlar kendilerine yaşam ve ışık sunan bir insana ve onun mesajına sorgusuz sualsiz bağlanmışlardı. Kadın hakları fikri onlarda gelişmemişti. Ve tam da peygamberleri 9 yaşındaki bir kız çocuğuyla evlenmiş olduğu için, onlar da onu taklit ederek 9 yaşındaki kız çocuğuyla evlenmeyi doğal ve normal görüyorlardı ve bilfiil evleniyorlardı.

Fakat bugün durum bu değil. Ve Müslümanlar modern değerleri bir yerinden benimsemiş olarak bu durumu kabullenmekte zorlanıyorlar. İşte bu sebeple bazı modern Müslümanlar bu travmayı atlatmanın bir yolunu buldular. Kenarda kıyıda kalmış bir hadisteki işarete dayanarak Ayşe’nin evlendiği zaman en az 17 yaşında olması gerektiğini ve zaten Arapların kız çocuklarının yaşını saymaya ancak 9 yaşından sonra başladıklarını bu mantıkla Ayşe’nin yaşının 9+9=18 olması gerektiğini söylediler. Pek çok Müslüman da bu iki kanıtın inandırıcılığına dayanarak bu travmayı atlatmış oldu.

Yalnız burada şöyle bir sıkıntı doğuyor, bu hadisteki işaret dışında tüm hadisleri yalan saymak dışında. Doğum ve evlilik tarihlerine bakıldığında Muhammed kızı Rukiyye’yi ancak ve ancak 9 yaşındayken Osman’la evlendirmiştir. Daha fazlası değil. Yine Muhammed, kızı Zeynep’i ancak ve ancak o 11 yaşındayken Ebü’l-As ile evlendirmiştir. Daha fazlası değil. Ve yine doğum ve ölüm tarihlerine bakıldığında Ömer, Ali’nin kızı Ümm Gülsüm’le ancak ve ancak o 10 yaşındayken evlenmiştir. Daha fazlası değil. Yani Ayşe’nin Muhammed’le 18 yaşında evlendiğini varsaysak bile kendi kızını 11 ve 9 yaşında evlendiren bir Muhammed’le, kendi kızını 10 yaşında evlendiren bir Ali’yle, 10 yaşında bir kızla evlenen Ömer’le, 9 yaşında bir kızla evlenen Osman’la ve kendi 9 yaşındaki kızını, Ayşe’yi, Muhammed’le evlendiren bir Ebu Bekir’le karşı karşıyayız. Yani İslam’ın kendine önder ve örnek olarak seçtiği beş isim, Muhammed, Ebubekir, Ömer, Osman ve Ali ya kendisi bir çocukla evlenen ya da kendi çocuğunu yaşlı bir erkeğe peşkeş çeken birer adam durumuna düşüyorlar. Yani İslam’ın kuruluşu bir sapıklık üzerine dayanıyor.

Bu koşullarda Muhammed’in Ayşe’yle o 18 yaşındayken evlenmiş olması ihtimali de suya düşüyor. Yani bu konudaki hadislerin güvenilirliği pek de yabana atılacak gibi değil. Böylesi bir durumda ateist de olsak Müslüman da, bir tercihle yüz yüze kalırız. Ya Muhammed’i ve onun en yakın arkadaşlarını sapık ilan edeceğiz. Ve İslam’ı tümden reddedeceğiz. Ya da bu travmayı atlatmanın, bastırmanın ve bilinçdışına atmanın bir yolunu bulacağız.

İlk yol kolay bir yoldur. Yaygın olan da budur. Turan Dursun gibi tertemiz ve hakperest insanların da İslam’a düşman olmayı seçmesinde böylesi akıl yürütmeler büyük rol oynamıştır. Fakat bunun tam anlamıyla hakkaniyetli bir tercih olması için bizim edindiğimiz modern aklın, modern ahlakın, modern adalet kavrayışının, modern feminist duruşun sağlam bir biçimde temellendirilmesi gerekir. Aksi takdirde kendi kültürümüzün değer yargılarına göre başka kültürleri yargılamış oluruz ki bu apaçık zulümdür.

Fakat bu temellendirme rahatlıkla yapılabilir. Bugün yeryüzüne ve insanlığa değer katan ne varsa modern dünyanın ürünüdür. Oysa eğer Müslümanlara bakacak olursak kendilerine bile faydası olmayan bir grup zavallıyla karşı karşıya olduğumuzu görürüz. Kimi çok eşliliği ve kadın dövmeyi fazilet sayar. Kimi kendi dinine mensup olmayan herkesi kafir ve düşman sayar. Kimi intihar bombacısıdır. Cihad ediyorum diye sivil öldürür. Kimi felsefeye, bilime ve sanata düşmandır. Kimi şeyhini tanrı sayar. Kimi, vs… Bir de kendi aralarındaki ilişkilere bakalım: sünniler şiileri kafir sayar. Şiiler sünnileri kafir sayar. Selefiler her ikisini de. Birbirine saygı duyan iki tarikat bulmak mümkün değildir. Yeryüzünün ve insanlığın meseleleri için çırpınan bir tek Müslüman bulabilmek mümkün değildir. Bir bütün olarak bakıldığında İslam ümmetinin insanlığa ve yeryüzüne zerre kadar katma değeri yoktur. Bunlar bir bok deryasında doğmuş ve onun dışında başka bir dünyanın mümkün olduğunu bilmeyen ve diğer domuzlarla didişme halinde kendi parçasına düşen tezekle keyif yapan bir domuz sürüsüne benzer. Ve tüm bu pisliğin arkasında kim ve ne ve hangi adam ve hangi kitap var derseniz Muhammed’den ve onun kitabı Kuran’dan başka bir şey bulamazsınız. Bunların hepsinin mesnedi bu adam ve bu kitaptır. Suç İslam ümmetinde değil, bu ümmeti bu hale düşüren adamdadır. Birinde suç bulunacaksa, biri kabahatli bulunacaksa, birinde yanlış aranacaksa, bu, modern akıl ve modern değerler değil, hatta İslam ümmeti de değil, ancak ve ancak tüm bunları yaparken bir yandan da 9 yaşındaki bir kız çocuğuyla evlenmiş bu sapık adamdır.

Böyle diyebiliriz. Ve bu hakkaniyetli olur. Ama ancak kısmen. Müslümanlar altın çağlar yaşadı. Ve o altın çağlardaki değerleri de tamamen Muhammed’e ve onun mesajına dayanıyordu. Ve bu altın çağlarda Avrupalılar uygarlığı Müslümanlardan öğreniyordu. Yani o zaman Müslümanlar bir tezek tarlasındaki domuzlar gibi görünmüyordu. Aksine, bugün biz Müslümanlar, ya da ateist, agnostik Batıcılar Avrupa’ya nasıl hayran hayran bakıyorsak o altın çağlarda da tüm dünya İslam dünyasına o gözlerle bakıyordu. Müslümanların bugün zor durumda olduğu ve insanlık ve yeryüzü namına bir şey vaat etmedikleri doğrudur. Fakat burada iki ana etmen rol oynar. (1) İslam’a bir zamanlar altın çağ yaşatmış bir gelenek bugün alabildiğine arkaik bir hale gelmiştir. Ve bir geleneği dönüştürmek oldukça ama oldukça güç bir iştir. (2) Dış dünya, Batı 19. Yüzyıldan beridir İslam ümmeti üzerine öylesine çöreklenmiştir ki İslam ümmeti kendi sorunlarından başını kaldırıp insanlığın ve yeryüzünün sorunlarına çözüm vaat edecek bir imkan bulamamıştır.

Bu iki koşul beraber ele alındığında İslam ümmetinin çabası henüz sonucuna ulaşmamışsa da insanüstüdür ve takdire değerdir. Fakat mevzumuz İslam ümmetini problemlerini tartışmak değil. 55 yaşındaki bir adamın 9 yaşındaki bir kız çocuğuyla yaptığı evliliği tartışıyoruz. Ve bir Müslümanın bu travmayla nasıl baş ettiğiyle. 18 yaşında değil, 9 yaşında. Modern kafaya sahip bir Müslüman mecburen bunu bir sapıklık olarak görecektir. Fakat canı gibi bağlandığı Muhammed’den vaz da geçemeyecektir. O halde bu travmayla nasıl baş etmeli?

Peki ama aslında bir Müslüman bu sapıklığa rağmen neden Muhammed’den vaz geçemez? Ona yapılan bu duygusal yatırım neden bu kadar güçlüdür. Ve vaz geçilemezdir?

Biraz Muhammed’in biyografisine girmek gerekiyor. Ama ben size önce 2116 yılında yazılmış bir tarih kitabından bir sayfa aktarayım. Sayfa şöyle: “2016 yılıydı. İslam dünyası perişan bir haldeydi. Bölük pörçük devletler ve mezhepler halinde herkes birbirine düşmandı. Bu da yetmezmiş gibi Batılı (Avrupa ve ABD) ve Doğulu (Rusya, Çin, Hindistan) süper güçler İslam dünyasını kendilerine oyuncak edinmişti. Kültür olarak da İslam dünyası berbat bir haldeydi. En büyük düşünürleri bile süper güçlerin kültürlerinin ezikliği altındaydı. En büyük düşünürler bile taşeronluktan öte bir meziyete sahip değildi. Bilim ve teknoloji de tamamen ithaldi. Bu ümmet içerisinde bağımsız düşünce yeteneğine sahip tek bir adam bulabilmek mümkün değildi. İşte Ahmed 40 yaşındayken tam da bu sırada kavgasına başladı. Ahmed bir tüccardı ve hayatı tefekkürle geçmişti. Kitabi bir kültürü yoktu fakat derinlikli sohbetler yapmayı seven ve tüm dünyayı gezerek görerek öğrenmiş bir adamdı. Yeryüzünün ve insanlığın temel problemleri onun huzurunu kaçırmıştı. Mutlu bir evliliği vardı. Ve o güne kadar çevresinde son derece erdemli bir insan olarak tanınıyordu. Yalan söylediği de görülmemişti. İşte Ahmed tefekkürlerinden birinin sonunda 40 yaşında “Allah benimle konuşuyor. Ve bana Kuran mesajının böyle böyle olduğunu söylüyor. Size Allah’ın her alanda emirleri var. Hepsini teker teker sayıyorum. Muhammed’in müjdelediği Mehdi benim. Ve mesajımı kabul ederseniz ABD, Avrupa, Hint, Çin Rusya demeden yeryüzünü fethedeceksiniz ve tüm dünya halkları bu mesaja koşacaklar” diyerek insanlarla konuşmaya başladı. Toplum üzerinde hiçbir otoritesi yoktu. Dayandığı hiçbir maddi veya manevi güç yoktu. Tek başınaydı. Allah’ın dini adına söylediği şeyler o güne kadar duyulmamış şeylerdi. Ve bir anda kendini bütün İslam dünyasıyla kavga eder halde buldu. Ve Ahmed tüm zorluklara dayanarak onlarla mücadele etti. Ahmed’in tek başına başlattığı bu kavga 23 yıl sürdü. 23 yılın sonunda paramparça ve berbat haldeki İslam dünyasına barış getirdi. Eski düşmanlarının tamamı onun dostu ve yoldaşı oldular. Ve hemen sonra Ahmed Doğulu ve Batılı süper güçlerle savaşı başlattı. O öldükten 7 sene sonra da takipçileri Hindistan, Çin ve Rusya’yı fethetti, Avrupa ve ABD’nin yarısını fethetti. Ve aradan on onbeş yıl geçmeden bu süper güçlerin halkları hiçbir baskı altında kalmadan eski dinlerini bırakıp Ahmed’in dinine girdiler. Ve yüz yıl içerisinde Ahmed’in ümmeti tamamen Ahmed’in her alanda koymuş olduğu ilkelere dayanarak o güne kadar görülmüş en gelişkin medeniyeti yarattılar. Bilimi, sanatı, felsefesi, hukuku, çevre bilinci vs ile… İşte 2116 yılında yaratmış olduğumuz eşi benzeri görülmemiş bu muhteşem medeniyet bize her yönüyle Ahmed’in, Ahmed’in Allah’la konuşmasının ve Ahmed’in kişiliğinin eseridir”

Bu hikaye gerçek olsaydı Ahmed hakkında ne düşünürdük? Allah’la gerçekten konuşuyor mu konuşmuyor mu bu mühim değil. Ama hikaye gerçekten böyle olsaydı hiç kuşkusuz Ahmed’in oldukça ama oldukça yüksek bir şahsiyet olduğunu ve yeryüzünün gördüğü göreceği en nadir yaratılışlardan biri olduğunu düşünürdük. Ve ona hayranlık duyar onun büyüsüne kapılırdık. 2016 yılında böylesi bir Ahmed yok. Fakat 610 yılında 40 yaşındayken mücadelesine başlamış Muhammed’in başardığı bundan ibaretti. Hikayeyi zerre kadar abartmadım. Bugün İslam dünyası ne durumdaysa o gün Arap halkı o durumdaydı. Bugün İslam karşısında Batı ve Doğu’nun gücü ne durumdaysa o gün Arap’lar karşısında Roma ve İran’ın gücü aynı durumdaydı. Ahmed bugün neyi başardıysa Muhammed o gün onu başardı. İran ve Roma halkları seve seve İslam’a girdi. Ve 100 yıl içinde İslam her yönüyle yeryüzünün en gelişkin medeniyetini kurdu. Bilim dahil her alanda ilkeler Muhammed’den alındı. Çünkü İslam dünyasına bilimi sokan ana figür Cafer-i Sadık, Muhammed’in torunu olarak Muhammed’in koyduğu ilkelerden hareketle kurduğu Muhammedi üniversitede bilimi İslam dünyasında yeşerten ilk insanlardan biri oldu.

Bir Müslümanın 9 yaşındaki bir kız çocuğuyla evlenmiş olmasına rağmen Muhammed’den vazgeçememesinin ana sebebi işte bu işi başarmış karakterin sahip olduğu büyüleyicilik ve yüceliktir. İsa’nın hayatını ister İncil’den, ister Günaha Son Çağrı’dan okuyalım, İsa bizi büyüler, ele geçirir ve yaşamımız onun hayatı ekseninde şekillenir. Sokrates’in yaşamını okumuş herhangi bir düşünür Sokratesçe yaşamayı hayatının en yüksek ideali görür. Bu sebeple Muhammed’in yaşamını ve mesajını anlayarak okumuş bir Müslüman bir yobaz olarak değil, bağımsız karaktere sahip bir insan olarak o karakterden ve o mesajdan büyülenir.

Size üç isim vermek istiyorum. Aslında liste çok uzun ama bu üç isim yeterli. Bu üç isim de yeryüzüne ve insanlığa büyük değer katmış insanlar: Hallac-ı Mansur, Selahaddin Eyyubi ve İbn Rüşd. Bunların her üçü de çağlarını çok iyi tanıyan insanlardı. Fakat bunların her üçünün de yaşamlarında ve düşüncelerinde nihai ilham kaynağı Muhammed’in yaşamı ve onun mesajıydı. Selahaddin’i Selahaddin yapan bütün yüksek niteliklere bakın. Sonra Kuran’ı ve Muhammed’in savaş ve diplomasi ahlakını etüt edin. Haçlıları kendine hayran bırakan Selahaddin’in eksiksiz ve fazlasız Muhammed’in mucizesi olduğunu göreceksiniz. Hallac’ın Massignon’u büyüleyen mesajına ve yaşamına bakın. Sonra Kuran’ı ve Muhammed’i bu gözlerle yeniden etüt edin. 7 yaşından itibaren sıkı bir Kuran okuru olan Hallac’ın Muhammed’in mucizesi olduğunu göreceksiniz. Sıkı bir İslam hukukçusu da olan İbn Rüşd’e “senin yeryüzü düşüncesine katkın nedir” diye sorun. O size “Aristo felsefesinin de ötesinde duran şu hikmete sahibim. O hikmeti sadece Kuran’dan öğrendim. Başka bir yerden değil. Ve Kant’tan Gadamer’e ve Deleuze’e pek çok Batılı benim Kuran’dan alıp insanlığa sunduğum bu hikmetin meyvesidir” diyecektir.

Örnekler uzatılabilir. Fakat şunu anlatmaya çalışıyorum. Müslüman’ın Muhammed’e yaptığı duygusal yatırım çok yoğundur. Ve bu çok haklı temellere dayanır. Ve bu sebeple pek çok Müslüman 55 yaşındaki Muhammed’in 9 yaşındaki bir kız çocuğuyla ilişkisini sapıklık olarak görmemeye çalışır. Bu duygu onu etkisi altına alsa bile o bu duyguyu bastırır ve bilinçdışına iter. Peki bu ahlak nasıl bir ahlaktı? Ve nasıl olup da insanları büyüleyebiliyordu. Bunun için klasikleşmiş herhangi bir hadis kitabına müracaat etmek yeter. Bir hadis kitabını elinize alın. Ve ona şunu deyin: “ben inançsızım. İman, namaz, oruç, vs beni ilgilendirmiyor. Hukuk kuralları da beni ilgilendirmiyor. Ben senden sadece Muhammed’in nasıl bir ahlaka sahip olduğunu öğrenmek istiyorum. Bana bunu söyle.” Karşınıza çıkacak manzara şudur. Kuran’la, Muhammed’in yaşamıyla ve diğer hadislerle çelişkili bazı mide bulandırıcı sözlerle karşılaşacaksınız. Ama bunu dert etmeye gerek yok. Çünkü bunlar klasikleşmiş bir hadis kitabının en fazla %10’unu tutar. Ve sorgulayıcı bir akılla bunları elemek kolaydır. Bir de kendi çağının kısıtları içinde değerlendirilmesi gereken hadisler vardır. Çünkü Muhammed medenilerle konuşmuyordu. Domuzları eğitiyordu. Ve bazen onların durumuna göre konuşuyordu. Bunu dikkate almak lazım. Ama onun dışında geri kalan %90’lık hadiste bulacağınız ahlak son derece gelişkin ve hayatı her yönüyle kuşatan ve sadece söze değil, eyleme dayanan yani bilfiil Muhammed’in yaşadığı bir ahlak olacaktır. Bir öğretmen olarak, bir baba olarak, bir dost olarak, bir siyasetçi olarak, bir eş olarak, vs oldukça gelişkin bir ahlak. Ve yeryüzünün ahlak önderleriyle kıyaslandığında bu önderlerin de üzerine çıkan bütünlüklü, çok boyutlu, güzel ve yüce bir ahlak.

Ebu Hanife ve İbn Teymiye birer İslam hukukçusuydu. İslam hukukunun bu çağ için arkaik olduğunu düşünebilirsiniz. Çağdaş Batılılar da Thomas Aquinas’ın fetvalarının arkaik olduğunu düşünürler. Fakat eğer bu hukukun dışında hadisten beslenerek kişiliklerini oluşturmuş bu iki insanın yaşamını bir sinema filmi olarak gözler önüne getirirseniz bu iki isme aynı Thomas Aquinas gibi hayranlık duymaktan başka bir şey yapamazsınız. Ve onların ahlakı başka hiç bir şeyin değil Muhammed’in Kuran’dan ve hadisten akan ahlakıdır.

Bir notu daha eklersem bir Müslümanın neden 55 yaşındaki Muhammed’in 9 yaşındaki bir kız çocuğuyla sapıkça bir ilişki kurmuş olmasını bastırma ve bilinçdışına itme ihtiyacı duyduğunu tam olarak anlatmış olurum. Kuran bütünlüklü bir kitaptır. Tanrı’yla ilişki, siyaset, ekonomi, kültür, kadın hakları, seküler hazlar, dinler arası barışın koşulları, uluslararası ilişkiler, ceza hukuku, savaş hukuku, vs. Geleneğimiz kendi çağının idraki kısıtlarında Kuran’ı yaşama taşıdı. Ve ondan bir hukuk, bir ekonomi, bir siyaset, bir tasavvuf, vs türetti. Ve gelenek kendi çağı için o kadar gelişkindi ki, Haçlılar ve Moğollar İslam topraklarını işgal ettiler. Fakat büyülenmiş olarak İslam’ın değerlerini kendilerine mal etmek zorunda kaldılar.

Fakat Kuran’a geleneğin gözlükleriyle bakacaksak Kuran miadını doldurmuş bir kitaptır. Ama eğer Kuran’a “çağımızın problemlerine” ne söylüyor bu kitap diye bakacaksak Kuran’ın çağımızda hala aşılamamış ve hala taptaze olduğunu görürüz. Ben burada “Kuran’da kadın tartışması” serisinde Kuran feminizminin çağımızdaki herhangi bir feminist ekolden çok daha çok boyutlu ve en az onlar kadar güncel olduğunu göstermeye çalıştım. Marx’ın Simiti adlı kitabımda tamamen Kuran’dan türetilecek bir iktisat siyasetinin liberalizm ve sosyalizmin tam ortasında ve ne kapitalizm gibi sömürgen ne komünizm gibi totaliter olmayan ve çağdaş dünyanın şimdiye kadar yarattığı en adil barış olan “Refah devleti” projesinden en az üç adım ileride bir iktisadi barış projesi olduğunu göstermeye çalıştım. Ve bu siyaset bir ütopya değildir. Sürdürülebilirdir. Yani Kuran’ın iktisat siyaseti alabildiğine günceldir. Onun dışında Kuran’ın toplum yaşamının başka pek çok alanında ne kadar güncel olduğunu “Şeriat Mekke’de Tamamlandı” adlı kitabımda göstermeye çalıştım.

Şunu söylemeye çalışıyorum. Kuran eğer pürdikkat okunursa insanı büyüleyen bir kitaptır. Ve pek çok Müslüman düşünür de Kuran’ın bu büyüsünden bir parçayı kapar, onu düşüncesine merkez yapar ve etrafındaki büyüyü böylece oluşturur. Ve haliyle Kuran’a ve onu getiren Muhammed’e derin bir bağlılık duyar. Çünkü Aristo gibi dâhilerin bile fikirleri eskiyebiliyorken 7. Asırda yaşamış bir tüccar ona 20. Ve 21. Asırda mürşitlik yapmaktadır.

İşte tüm bu sebeplerle, pek çok Müslüman Muhammed’in 9 yaşındaki Ayşe’yle evliliğini bir sapıklık, bir tecavüz, bir cinsel istismar olarak görmez. Görmek istemez. Ve modern aklı, modern ahlakı, feminist değerleri ona aksini buyursa da bu duyguyu bastırır ve bilinçdışına iter.

Bu konuda Müslüman yalnız da değildir. Muhammed’in yaşamını kaleme dökmek isteyen pek çok Batılı yazar da tam da dediğim sebepleri bir yere kadar kavramış olması yüzünden ve Müslümanlara yalakalık yapma ihtiyacını hiç hissetmediği halde Muhammed’in büyüsüne kapılır. Ve 9 yaşındaki Ayşe’yle 55 yaşındaki Muhammed’in evliliğinin Muhammed’e olan hayranlığını etkilemesine izin vermez. 20. Yüzyılda yazan Maxime Rodinson ve Montgomery Watt gibi erkek yazarları geçiyorum. Birer agnostik olan ve kadın duyarlığı ile Muhammed’e yaklaşmış olan Lesley Hazleton ve Karen Armstrong’un 21. Yüzyılda yazdığı Muhammed kitaplarına bakın bunu göreceksiniz.

O zaman burada 9 yaşındaki Ayşe’yle evliliğin mahiyetinin ne olduğunu yeniden düşünmek gerekir. Çünkü bu sapık evlilik ve Muhammed’in bahsettiğim büyüleyici kişiliği birbiriyle çelişiktir. Unutmadan, 9 yaş evliliği sadece Muhammed’i değil, Ebu Bekir’i, Ömer’i, Osman’ı ve Ali’yi de ilgilendirir. Ortada bir insanlık suçu varsa İslam’ın ilk önderlerinin tamamı suçludur.

[bilimislam-blog]

Hepimiz Mars'lıyız. Panspermia Teorisi

http://www.bilimislam.com/hepimiz-marsliyiz-panspermia-teorisi/

Hepimiz Mars'lıyız. Panspermia Teorisi

Panspermia, yaşamın dünyaya dış gezegenlerden geldiğini savunan teoridir. Dr. Neil DeGrasse Tyson ise oldukca ikna edici şekilde “hepimizin Mars’lıyız” diyor. buyrun.

Evrenin Element Zenginliği

Tamam sadece bir düşünce. Birisi son derece kozmik, diğeri ise büyüleyici ve huzur bozucu. Bence kararını siz verin. Son 60 yılda öne çıkan birkaç belli başlı gerçeği ele alalım. Eğer 50 yıl önce kimya öğretmeninize sınıfta asılı olan o gizemli kutucuklarla dolu tabloya (Elementlerin Periyodik Tablosu) bakıpta sorsaydınız, “Bu elementler nereden geldi” kimya öğretmeninizin size verebilecek bir cevabı olmazdı. Derdi ki “işte topraktan kazıyorlar” hayır geldikleri yer orası değil. Kimyasal elementlerin kaynaklarını Modern Astrofizik sayesinde tespit edebildik. Yıldızları inceledik, merkezlerinde ne olduğunu biliyoruz, inflak ediyorlar, içeriklerini açığa çıkarıyorlar ve keşfettikki, bu periyodik tablodaki elementler -aynı zamanda bizler de bu elementlerden yapıldık- yıldızların bu hareketlerinden elde ediliyor. Bu yıldızlar elementleri ürettiler, inflak ettiler, bu zengin içeriklerini galaksi boyunca saçtılar, etraflarındaki gaz bulutlarını kirlettiler, daha doğrusu zenginleştirdiler ve daha sonra yeni nesil yıldızları oluşturdular.

İnsan Özel Değildir

Etraflarına yerleşmiş gezegenler, muhtemelen yaşam ve evrenin içindeki elementlere baktığınızda 1 numaralı bileşen Hidrojen, bir sonraki Oksijen ve bir sonraki Karbon. Bunlar evrendeki başlıca elementler. Derlerki; “Tamam bu ilgi çekici ve dünyaya bakarız (çünkü bizim “özel” olduğumuzu düşünmeyi severiz, ve deriz ki ‘Hey biz özeliz, ee bizlerin hammaddeleri ne?” Vücutlarımızdaki bir numaralı molekül nedir? Su? Ee suyun hammaddesi nedir? H2O. Hidrojen ve oksijen. Hmm. Aslında eğer insan vücudundaki elementleri sıralarsak, kimyasal olarak etkisiz olan Helyum hariç, insan vücudundaki 1 numara Hidrojen, evren ile uyuşuyor. İki numura Oksijen, evren ile uyuşuyor. Üç numara Karbon, evren ile uyuşuyor. Dört numara Nitrojen, evren ile uyuşuyor. Geçtiğimiz 50 yıl içinde öğrendik ki, bizler bu evrenin bünyesinde yer alıyoruz ancak aynı zamanda evren de bizlerin bir parçası. Eğer Bizmutun nadir bir izotopundan meydana geliyor olsaydık o zaman “biz özeliz” düşüncesini savunabilirdiniz. Ancak bu fikir bazı insanları üzüyor. Diyorlar ki “yani bu özel olmadığımız anlamınamı geliyor?” Bence özeliz ancak başka şekilde. Gece gökyüzüne baktığınız zaman sadece biz buradakiler ve onlar olarak değil de, aslında biz oradakilerin bir parçasıyız. Öğrendiklerimiz sayesinde gece gökyüzüne bakmak ve bir ait olma hissi bulmak.

Şimdi kendimize soruyoruz “evrende yalnızmıyız?” Orada bulunan en yaygın malzemeden yapılmışız ve kimyamız karbona odaklı. Karbon, periyodik tablodaki bütün elementler içinde kimyasal olarak en aktif olandır. Eğer “yaşam” gibi kompleks birşey için gerekli kimyayı oluşturacak olsaydınız bunu Karbon’u baz alarak yapardınız ve Karbon evrende en çok bulunan dördüncü element. Biz “nadir” değiliz. Karbon kullanılarak yapabileceğiniz molekül sayısı diğer bütün moleküllerin toplamından daha fazladır. Bu yüzden kendimize sorarsak “evrende yalnızmıyız?” evrende yalnız olduğumuzu savunmak yersiz bir şekilde bencillik olur. Kimya yalnız olduğumuzu ilan etmek için çok zengin, evren çok muazzam. Evrende bulunan yıldız sayısı, dünyadaki bütün sahillerdeki kum tanelerinin toplamından daha fazla. Hayır henüz dünya dışında yaşam bulamadık, araştırıyoruz, fazla uzağa bakamadık. Ama araştırıyoruz. Peki dünya üzerindeki yaşamın oluşması neden zor olsun ki? Bizim bir laboratuarda oluşturamıyor olmamız doğanın da sıkıntı yaşadığı anlamına gelmez. Bu bilgiyle beraber, her yerde bulunabilen doğru malzemeler ile belki de yaşam kaçınılmazdır? Kompleks kimyanın kaçınılmaz bir sonucu… Eğer öyleyse, kendi güneş sistemimize bakıyoruz, Mars’a bakıyoruz. Oradaki tüm kanıtlar gösteriyor ki Mars bir zamanlar ıslak, verimli bir yerdi. Bir vaha. Kurumuş ırmak yatakları var, taşkın ovaları, nehir deltaları, menderesler… Hepsi köküne kadar kurumuş. Mars’ta kötü birşeyler olmuş. Onun ortamında birşeyler ters gitmiş ve şu anki haline dönüşmüş. Venüs’te de bazı şeyler ters gitmiş (Sera Etkisi) Venüs’de 900 fahrenhayt derece. Birşeyler Venüs’te de ters gitmiş. Venüs bizim güneş sistemimizdeki kötüye giden gezegenlerin en iyi örneği.

Öğrendik ki bir göktaşı çarptığında, etrafa kaya parçaları saçabiliyor. Uzaya doğru, kaçış hızıyla. Yani fırlatıldığı gezegene geri dönmemek üzere. Eğer Mars bulgularında doğruladığı gibi dünyadan daha önce ıslak ve verimli bir yer ise (ki kanıtlar öyle söylüyor) ve eğer Mars Dünya’dan önce yaşam barındırıyorsa, bu uzaya fırlatılan kaya parçalarının çatlaklarının çatlaklarında bazı kaçak bakterilerin bulunması muhtemeldir. Zaten Dünya’da bildiğimiz bazı dirençli bakteriler var. İnanılmaz sıcaklıklarda, basınç altında, kupkuru donmuş ortamda, radyasyonda bile hayatta kalabiliyorlar. Uzaydaki ölümcül ortam bu bakterilerin bazılarına dokunmaz bile. Belkide Dünya’daki hayatın tohumları bu Mars’tan gelen kaya parçasındaki kaçak bakteriler tarafından ekildi? İşte bu “Panspermi” denen akla yatkın bir senaryodur. Yaşamın bir gezegenden diğerine transfer olması. Eğer böyle olduysa bu hepimizin atalarının Mars’lılar olduğu anlamına gelir.

    Şimdi, size rahatsız edici bir fikir daha vereyim ve orada bırakayım. Genetik olarak insanlara en yakın akrabalarımıza, Şempanzelere bakarsak %98’in üzerinde özdeş DNA’yı paylaşıyoruz. Şempanzelerden zekiyiz. İnsanları özgün kılacak bir zekilik ölçüsü icat edelim ve diyelimki, zekilik; şiir ve senfoni yazabilmek, sanat yapabilmek, matematik ve bilim yapabilmek olsun. Bunu zekiliğin anlamı olarak kabul edelim (şimdilik)

Şempanzeler bunların hiçbirini yapamıyor. Yine de onlarla DNA’larımız %98 oranında ortak. Yaşamıi en zeki Şempanze belki biraz işaret dili yapabiliyordu. Bizim bebeklerimiz de bunu yapabilir. Bebekler..

Beni derinden endişelendiren şey şu: Bizi Şempanzelerden ayıran herşey DNA’larımızdaki %1 farktan doğuyor. Öyle olmak zorunda çünkü fark bu kadar. Hubble teleskobunun icadı bile o %1 DNA farkının içinde. Belkide bizlerde olupta Şempanzelerde olmayan herşey, şempanzerele göre düşündüğümüz kadar da zekice değil? Belki de bir şempanzenin işaret dili olarak iki parmak hareketi yapabilmesi arasındaki fark, belki de aradaki bu fark o kadar da büyük değil? Biz büyük olduğunu düşünüyoruz. Bu farkın çok olduğunu düşünüyoruz ama belki de neredeyse hiç yok? Buna nasıl karar verebiliriz?

Başka bir yaşam biçimi düşleyin. Bizlerden DNA olarak %1 farkı olan. Bizim Şempanzeler ile olan farkımız ile aynı yönde. DNA olarak bizlerden %1 oranında daha ileride. Düşleyin. Biz %1 fark oranı ile hubble teleskobunu inşa ediyoruz. %1 daha ilerleyin. Biz onlara göre neyiz? Onların yanında belki de salyalar akıtan birer aptal gibi görünürdük. Evet aynen böyle olurduk.

Stephen Hawking’i alır ve araştırmacı öğrencilerinin önlerine geçirip; “bu onların arasında en parlak olanı çünkü astrofiziğe benzer birşeyler yapabiliyor”

– ay çok tatlı, bizim ufak çocuk da yapabiliyor. hatta bizimki geçenlerde yapmıştı, bunu ilkokulda yapmıştı.

Bir hayal edin, ne kadar zeki olurlardı? Kuantum mekaniği onların bebekleri için içgüdüsel olurdu. Çocukları senfoniler yazabilirdi.

Zeki bir yaşam formu bulacağız ve onlarla iletişim kuracağız düşüncesi.. En son ne zaman durup bir solucan ile muhabbet ettiniz? Ya da bir kuş ile? Tamam belki yapmışsınızdır ama bir cevap beklediğinizi düşünmüyorum. Dünya’da ortak DNA’larımız %98 olan bir canlı türü ile iletişim kuramıyoruz ve bir zeki yaşam biçiminin bizimle iletişim kuracak kadar ilgilendiğine inanıyoruz…

  Dr. Neil DeGrasse Tyson