" I tedeschi non sono più i baldanzosi occupanti che si sono visti marciare a Parigi: sono banditi che rapinano i passanti e razziano i negozi, ridendo e insultando. Le persone assistono inebetite. Joyce è frustrata e furiosa, lei che conosce il tedesco capisce cosa dicono delle donne italiane quei rozzi crucchi e non lo sopporta. Ripensa al coltello a serramanico che ha imparato a usare nel suo addestramento inglese per la guerriglia cittadina. «Un’arma terribile: dove prendevi prendevi, ammazzavi di sicuro». Gira dunque ore per la città con il coltello in tasca cercando l’occasione giusta per ammazzare un tedesco. È un pensiero che da quando le si è formato in testa non l’abbandona. A differenza di Parigi, dove tutti erano stati presi alla sprovvista ed erano quasi in stato di shock, ora si arrivava da anni di guerra e si cominciava a sapere qualcosa sulle torture e sui campi di sterminio. Joyce è decisissima ad agire, «mi trovavo in uno stato di psicosi». Si vuole proprio «togliere il gusto» di ammazzare uno di quei banditi. Ma quando ne becca uno da solo, a vicolo Scanderberg, magrolino, malridotto, nonostante l’occasione favorevole, al sentirlo starnutire improvvisamente ha un ripensamento. «Quel gesto così umano mi ha fatto dileguare la rabbia», mi ha spiegato quando me lo ha raccontato (precedentemente, in un suo testo, aveva detto che era stato l’arrivo di una pattuglia a sventare il suo attacco). Fatto sta che, tornata a casa, si confronta con Emilio su questa sua pulsione terribile, ed Emilio si arrabbia e le fa delle gran prediche che però non la acquietano del tutto. L’indomani mattina ci proverà ancora una volta (qui forse, nel fatto che i momenti sono diversi, sta la spiegazione delle due versioni). “
Silvia Ballestra, La Sibilla. Vita di Joyce Lussu, Laterza (collana I Robinson / Letture), 2022¹; pp. 116-117.
EEN NOBODY DIE SOMEBODY WIL ZIJN, ONGEZIEN EN TOCH GEZIEN
Dacht dat ik een boek te lezen gekregen had over de kwade genius Ono, de heks die The Fab Four in 1969 had laten splijten zoals een houthakker een boomstam klieft. Hard en meedogenloos. De uitgave blijkt echter een verkapte biografie van de band rond Lennon en McCartney en behandelt zijdelings de vrouw waarop men veronderstelde dat de groep stuk liep. Want zij was natuurlijk niet de enige oorzaak en reden dat The Beatles het officieel in 1970 voor gezien hielden, dat zou te kort door de bocht zijn en te veel eer voor de vrouw die hunkerde naar erkenning en via de roem van anderen op de voorgrond meende te staan. Volgens dat boek echter stond ze naast The Beatles en is Yoko Ono altijd minder dan tweederangs gebleven. Ook in dit boek krijgt ze niet de volledige aandacht die ze dacht bij leven en welzijn te verdienen. Inmiddels is de dame 93 jaren oud en nog altijd in de weer om zich te bewijzen.
Op Wikipedia krijgt ze de pluim op de hoed die ze volgens auteur Eddy Daniels bij lange na niet verdient. Zijn boek is dan ook een tirade tegen het fenomeen Ono, waarbij John en Paul in haar kielzog ook van hun troon vallen. Vooral Paul McCartney blijkt niet de beminnelijke man waarvoor de fans hem aanzien. Volgens John maakte hij na The Beatles alleen nog maar 'omamuziek'. Maar op de internetencyclopedie dus, wordt Yoko de hemel in geprezen nog voordat ze het tijdelijke voor het eeuwige heeft ingewisseld. Ik citeer: "Yoko Lennon Ono is een in Japan geboren Amerikaans multimedia kunstenares en muzikante, songwriter en vredesactiviste. Haar werk breidt zich uit tot performancekunst en films maken. Ono was deel van de Fluxusbeweging en is een van de pioniers van de conceptuele kunst.” Hoewel de mij te lezen voorgelegde uitgave in de titel haar naam draagt – Het verschijnsel Yoko Ono – gaat de tekst voor een groot deel over de band en de meest voorname groepsleden.
Het fenomeen Yoko Ono wordt afgedaan als weinig terzake doend. Wel blijkt de vrouw te triomferen in en met de abnormaliteit. Het ongewoon zijn is haar handelsmerk en daarmee heeft zij menigeen in eerste instantie om de tuin geleid. Ook al gezien de lof die haar wordt toegedicht op Wikipedia. Maar wie het boek van Eddy Daniels leest, dat is uitgegeven bij Aspekt, komt van een koude kermis thuis.
Het doopceel van John Lennon en Paul McCartney wordt door Daniels uit den treure gelicht. George Harrison en Ringo Star worden amper belicht, enkel wanneer dat in het verhaal van Lennon zo uitkomt en toepasbaar is. En natuurlijk schrijft de auteur over de vrouwen in het leven, de managers die dat leven regelen, de vrienden waardoor het leven draaglijk is. En ja, de historie van Yoko Ono komt uiteraard aan bod, want het boek gaat tenslotte over haar. Maar zij is en blijft enkel de kapstok waaraan de dikke jas van het verhaal hangt. De auteur heeft door andere biografen te raadplegen en te citeren, memorabilia en getuigenissen door te nemen, het wel en wee van de groep en de leden kunnen samenstellen. En daaruit gepuurd wat anderen over de Japanse splijtzwam zeggen en hebben gezegd dan wel geschreven. En daar komt zij niet voordelig in uit.
Op zich geeft het Yoko Ono onnodig veel betekenis om het uit elkaar vallen van The Beatles in haar schoenen te schuiven. Al eerder ging het stroef tussen de leden in de band en was zij de bekende druppel. Want er was nogal wat abnormaal wel en wee achter de schermen van de succesvolle muziekgroep. Het is maar goed dat op het actuele moment dit allemaal niet onder de massa was, want het doet je met andere ogen kijken naar The Greatest Band of All Time. En de teksten van de songs klinken tevens anders in de oren nu ik de feitelijke achtergrond weet. En is een lovesong niet zomaar een liefdesliedje. Vooral het Hey Jude wordt in het boek ontrafelt als kritiek van Paul op John, hoewel men dacht dat John's zoon Julian ermee werd aangesproken. En zo zijn er meer mysteries die ontraadselt worden. Het boek is alleen daarom al interessant om te lezen en zeker niet alleen voor de diehard fans van The Eternal Four.
Naast de tumultueuze levensbeschrijving van het songduo wordt hun kwaliteit ook bekeken vanuit de tijd van leven. De roerige jaren 60 van de vorige eeuw zijn een smeltkroes aan veranderingen, waarin The Beatles het voortouw nemen wat de muziek betreft. Maken zij in eerste instantie melodieuze popmuziek die zelfs de oudere garde aanspreekt, later gaan ze experimenteren en improviseren, daardoor wordt hun muziek meer creatief en interessant. Alsof ik in de studio bij de muzikanten aanwezig ben of bij John dan wel Paul op de bank in de huiskamer zit, zo gedetailleerd en zonder verfraaiing wordt hun leven beschreven. Het is waarlijk een kijkje tussen de coulissen, achter de schermen van een roemrijk bestaan dat zo nu en dan roemloos in de kleedkamer ten onder dreigt te gaan. Wat dat betreft is de triomf van de abnormaliteit, zoals de ondertitel van het boek luidt, geen overwinning op het buitengewone. Yoko Ono wenst wel bijzonder te zijn en boekt succes over de ruggen van anderen, door op hun schouders te staan zonder zelf begaafd te zijn of talent te hebben. Haar gave is het uit de schaduw te treden, excentriek gedrag te vertonen en daarmee het spotlicht op zich gericht te krijgen. In de appendix tot het boek somt de auteur criteria voor de karakterisering van narcisme en psychopathie op. Een checklist waarin het fenomeen Ono vorm krijgt.
Eddy Daniels bespreekt in zijn boek de verkilde keerzijde van een broeierige populariteit. Het is in zijn schrijven meer dan duidelijk dat hij niets opheeft met de verschijning Yoko Ono. Alleszins probeert hij haar van het zichzelf aangemeten voetstuk te halen. Uit welk nest ze komt en hoe haar dit heeft getekend. Wel bewoog ze zich al voor de ontmoeting met John Lennon op het artistieke toneel, maar had weinig tot geen succes met haar bizarre en extravagante creaties. Ze sloot zich aan bij de Fluxusbeweging, dat sprak haar aan waarschijnlijk omdat in die kunststroming het idee meer belangrijk is dan het resultaat. En ideeën heeft ze genoeg, maar kundigheid veel minder. Daniels vindt voldoende aanwijzingen in gevorste levensbeschrijvingen en somt in zijn eigen biografie tal van voorbeelden op die Yoko Ono tot mislukt artiest maakt, hoewel ze het daar zelf en velen met haar absoluut niet mee eens zal zijn.
Behandelt de auteur bij de figuren Lennon en McCartney de muziek voor, tijdens en na The Beatles, aan de persoon Ono kleeft de beeldende kunst. Daniels maakt helder dat hij vraagtekens zet bij het moderne kunstgebeuren, want is de wat zichzelf benoemde artiest uitricht nog wel kunst. “Wie bakent eigenlijk de grenzen af tussen creatieve inspiratie en charlatanerie? (…) De eigenlijke kunst wordt dan de kunstenaar, iemand die het vermogen bezit om een persona te creëren die niet uit zijn rol valt als hij uit zijn nek kletst. Of helemaal niets zegt.” Deze anti-kunst noemt Yoko Ono ‘zelfdestructieve kunst’. Maar niet heeft Ono het eigen merk afgebroken, maar heeft zij de mensen en de wereld om zich heen verwoest. Wat blijft is een zielig lijkend hoopje mens dat op hoge leeftijd nog voortdurend teert op de vermoorde onschuld die Lennon probeerde te zijn. De abnormaliteit schijnt in haar te triomferen, het manifesteert zich tot ver in de nieuwe tijd. Het boek trekt dat in twijfel en waagt ogen te openen door een heldere blik op het gebeuren te geven. Een interessant verhaal derhalve over een nobody die somebody wil zijn, een onbekende grootheid die een voetafdruk in de geschiedenis wil nalaten.
Het verschijnsel Yoko Ono. De triomf van de abnormaliteit. Eddy A.M. Daniels. Uitgeverij Aspekt, 2025.
Elvis Presley a avut origini foarte umile și s-a înălțat devenind unul dintre cele mai mari nume în rock'n'roll, numit, de obicei "regele" genului muzical. Pe la mijlocul anilor 1950, a apărut la radio, televiziune și în filme. Pe 16 august 1966, în vârstă de 42 de ani, a murit din cauza unei insuficiențe cardiace, care a fost asociată cu dependența sa față de medicamente. De la moartea sa, Presley a rămas una dintre cele mai populare imagini ale muzicii pe plan mondial.
I'm sure I'm going crazy again. I feel we cannot face another of these terrible episodes. And I won't recover this time. I start hearing voices and can't concentrate. So I'm doing what feels like the best thing to do.
You gave me the greatest possible happiness. You've been in every way everything anyone could be. I don't think but two people could have been happier up until this point, before that a terrible disease came. I can't fight anymore. I know I'm ruining your life: without me you could work. And you will See, I can't even write properly. I can not read. What I want to say is that I owe all the happiness in my life to you.
You have been incredibly patient with me and incredibly good. I want to say it: everyone knows it. If anyone could have saved me, he would have and it was you. It all depended on me but certainty is your goodness. I can't go on ruin your life again. I don't think two people could have been more happier than we were."
Ich habe am 9 November 1914 geboren in Wien. Ich name Hedy Kiesler und Ich habe am 19 Januar 2000 in Florida gestorben. Ich bin eine österreichische Filmschauspielerin und Erfinderin. Ich habe die drahtlose Fernkommunikation erfunden.
Meine Mutter hat in Budapest geboren und sie ist Konzertpianistin gewesen. Mein Vater ist in Leopolis geboren und er Direktor der Creditanstalt gewesen. Ich bin die einzige Tochter einer Ehe säkularisierter Juden gewesen. Meine Eltern sind stammten aus hochklassigen jüdischen Familien gewesen.
Meine Errungenschaften: Ich habe eine Technologie erfunden, die uns sehr geholfen hat. Ich habe gemacht: wifi, gps, bluetooth.
Meine merkwürdigen Fakten:
Ich habe eine harte Kindheit gehabt.
Ich bin ein öffentlicher Skandal gewesen.
Ich bin vor einem Film davongelaufen gewesen.
Ich habe ein Kreuzfahrtschiff versenkt.
Ich bin gerade aus meinem Haus gekommen.
Meine Studien:
Ich habe ein Ingenieurstudium begonnen.
Hobbys:
Ich habe telefonieren und im Fernsehen gemocht.
Filme:
Ich habe viele Jahre in Hollywood gearbeitet und ich habe vielen Filmen mitgespielt.
Liebe:
Ich bin sechsmal verheiratet und scheiden gewesen von: Friedrich Mandl, Gene Markey, John Loder, Ernest Ted Stauffer, W. Howard Lee y Lewis J. Boies, später scheiden und ledig mit fünfunddreißig.
Meine Ereignisse
Ich bin eine Tochter von Bankier und Pianistin gewesen. In meine Kindheit Ich habe in gut die Internat in Österreich und Schweiz gezüchtet, wo Ich habe mit gut die Ausbildung bekommen.
Schlussfolgerung
Hedy Lamarr ist eine Frau, die viele inspiriert hat. Obwohl viel Mann haben versucht, ihm die Anerkennung zu entziehen, sie ist immer nach vorne gegangen. Sie ist eine Frau dass verdient das Gerücht dass sie erreicht dafür wie mutig er immer war.
Mówi się, że nieszczęścia chodzą parami. Dla tych, którzy już w pełni świadomie pojmowali świat w roku 2020, wiadome jest, iż dwie przykre niespodzianki zdarzające się w krótkim czasie to żadna granica dla doglądającej człowieka opatrzności. Wielu, przebywając w ścianach zamkniętego mieszkania, długimi godzinami pomstowało ku wyraźnie nieprzychylnemu im niebu.
Boże, czegośmy dożyli..
Izolacja,…
“There is no explaining this simple truth about life: you will forget much of it. The painful things you were certain you’d never be able to let go? Now you’re not entirely sure when they happened, while the thrilling parts, the heart-stopping joys, splintered and scattered and became something else. Memories are then replaced by different joys and larger sorrows, and unbelievably, those things get knocked aside as well.”
Waldman, Katy. 2023. „Ann Patchett’s Pandemic Novel [Rez. Ann Patchett, «Tom Lake»]“. The New Yorker, 31. Juli 2023. https://www.newyorker.com/magazine/2023/08/07/tom-lake-ann-patchett-book-review.
In “Tom Lake,” Patchett returns to a familiar subject: the ambivalent interpersonal dynamics of closed groups.
