Bazen insanlık, büyük sözlerde değil; sessizce uzatılan bir elde saklıdır.
Bir sokak köşesinde, acı içinde yürümeye çalışan küçük bir cana eğildiğin an başlar her şey. Onun dili yoktur anlatmaya, ama gözleri vardır… Ve o gözlerde, dünyaya karşı kırılmış bir güveni yeniden kurmak senin elindedir.
Ayağı sakat bir kediye dokunduğun an, sadece bir hayata değil, kendi vicdanına da şifa olursun. Onu iyileştirmek, aslında içimizde unuttuğumuz merhameti hatırlamaktır. Çünkü gerçek insanlık; din, dil, ırk tanımaz. Bir canın acısını hissedebildiğin kadar insansındır.
Bir kap mama, bir damla su, bir sıcak yuva… Belki senin için küçük şeylerdir. Ama onun için bir mucizedir. Ve dünya, mucizelere inanan değil; mucize olan insanların omuzlarında güzelleşir.
Unutma…
Bir hayatı kurtardığında, aslında insanlığı biraz daha kurtarmış olursun. 🐾✨🐈
