Há uma elegância na alma que reconhece quando o silêncio é mais eloquente que mil palavras, quando o afastamento é mais sábio que o confronto.
Miqueias Klippel

#dc#dc comics#batman#dick grayson#bruce wayne#tim drake#dc fanart#batfam#batfamily




seen from Russia

seen from Malaysia
seen from United States

seen from Malaysia

seen from Australia
seen from Bangladesh
seen from United States

seen from United Kingdom

seen from United States

seen from United States
seen from United States

seen from United States

seen from India

seen from United States

seen from Malaysia
seen from United States
seen from Guatemala
seen from Türkiye
seen from China
seen from China
Há uma elegância na alma que reconhece quando o silêncio é mais eloquente que mil palavras, quando o afastamento é mais sábio que o confronto.
Miqueias Klippel
San Gennaro - Nel Duomo di Napoli è custodito un tesoro: due ampolle del sangue di san Gennaro, prelevato direttamente dal suo cadavere ancora caldo dopo il martirio subìto il 19 settembre 305. Tre volte l’anno, una delle quali appunto il 19 settembre, le ampolle vengono esibite ai fedeli nel parossismo generale, e spesso il sangue si liquefà miracolosamente. O almeno, così dicono gli ingenui. La scettica precisazione deriva dal fatto che il CICAP vende da anni boccette di soluzioni tissotropiche che riproducono perfettamente il miracolo. Si tratta di sostanze analoghe al ketchup e alla Salsa Rubra, che in condizioni normali sono solide e non fuoriescono dalla bottiglietta, ma se vengono sbattute si liquefanno, senza che le cameriere dei bar pensino ogni volta che è avvenuto un miracolo. Naturalmente i fans rimangono indifferenti di fronte a queste provocazioni razionaliste, ma la cosa non stupisce. Quando Paolo VI, per una volta d’accordo con i provocatori, propose nel 1964 di cancellare san Gennaro dal calendario per la sua «scarsa storicità», sui muri della città apparve la scritta: San Gennà, futtetenne. E se se ne fotte il furbo santo, non possono fottersene anche gli stupidi fedeli?
Piergiorgio Odifreddi, Dizionario della stupidità. Fenomenologia del non-senso della vita, Rizzoli, 2016.
Szykuję tekścik o Księdze Hioba
na tapecie Martin Buber, Tomasz z Akwinu, Augustyn i Carl Gustav Jung, ale powiedziano już przecież wiele, zatem będzie to miało formę autorskiej refleksji co ja biorę dla siebie z historii Patriarchy Cierpienia. Żeby być wielkim, najpierw musisz zrozumieć swoją małość. Hiob okazał się wielki, ponieważ zrozumiał, że można cierpieć będąc niewinnym, zrozumiał, że można cierpieć bez sensu, i że można cierpieć ponieważ natura cierpienia jest naturą naszej rzeczywistości. Hiob przeklął własne narodziny, ale nie bluźnił przeciwko Większemu Sensowi. I w tym ujawniła się niezwykła siła osobowości tego patriarchy, przezwyciężył linearne postrzeganie życia, transakcyjny charakter wiary i wygrał przed sądem bożym.
Konsultacja: Enormi Stationis umysł co przeniknął Starożytność na wylot ❤
William Blake „Hiob wyszydzany przez przyjaciół”, pomiędzy 1805-1810, The Morgan Library and Museum, Nowy Jork, Stany Zjednoczone, wikimedia.org, domena publiczna
Paulo, servo de Deus e apóstolo de Jesus Cristo, chamado para levar os eleitos de Deus à fé e ao conhecimento da verdade que conduz à piedade, na esperança da vida eterna, a qual o Deus que não mente prometeu antes dos tempos eternos.
No devido tempo, ele trouxe à luz a sua palavra, por meio da pregação a mim confiada, por ordem de Deus, o nosso Salvador
Tito 1:1-3 NVI